บุพเพสันนิวาส

บ่าวคนอื่นๆซุบซิบไม่เชื่อถือ เกศสุรางค์จึงให้มาช่วยกัน ปริกจะไม่ไป จำปาสั่งไปดูให้รู้แจ้ง เกศสุรางค์แกล้งเร่งให้ปริกเดินตามเร็วๆ พลาดแล้วจะหาว่าไม่เตือน ปริกฟังไม่เข้าใจถามผินกับแย้มว่าแม่นายพูดอะไรชอบกล ผินกับแย้มจะเถียงก็พอดีเกศสุรางค์จงใจทำเสียงดังให้หยุดทะเลาะกันพร้อมกับชี้นิ้วว่า...เจอแล้ว พื้นดินที่เป็นแอ่งมีน้ำขังแล้วสั่งให้กลบให้หมด

หม้อดินหรือกระถางที่แตกให้คว่ำน้ำทิ้ง พอมาเจอโอ่งหลายใบไม่มีฝาปิด ก็ถามว่าใครดูแล ทุกคนชี้ไปที่ปริก จึงบอกให้หาฝามาปิดและเปิดเวลาที่ใช้ ปริกหาว่ายุ่งยาก ทำไมต้องทำ เกศสุรางค์เสียงเข้มว่า

ตนสั่ง บ่าวทุกคนกุลีกุจอทำตามคำสั่ง

พอกลับขึ้นเรือน ปริกตามมากระแทกตัวนั่งข้างจำปา จำปาถามเป็นอะไรหน้าเป็นตวัก ปริกฟ้องว่ามาสั่งให้ตนปิดฝาโอ่ง จำปาย้อนถามไม่ได้ปิดทุกวันหรือ พอปริกตอบว่าเปล่า

“ทำไมล่ะ ขี้ฝุ่นขี้ผงมิลงไปลอยฟ่องฤา แล้วเอ็งก็ตักมาต้มแกงให้ข้ากิน” จำปาเสียงเข้ม ปริกจ๋อยลง บ่าวคนอื่นหัวเราะ ปริกหันไปโวยเบาๆหัวเราะอะไร จำปาเอ็ด “มันก็หัวเราะเอ็งนั่นแหละ หน็อย เดินหน้าตั้งขึ้นมาหมายจะฟ้องข้า ต่อไปจะปิดฝาโอ่งไหม”

“ปิดเจ้าค่ะ...ปิดแล้วเจ้าค่ะ” ปริกก้มหน้ารับคำขมีขมัน

“คุณป้าเจ้าคะ ที่ไม่สบายเพราะกลางคืนนอนไม่กางมุ้ง ยุงกัดเจ้าค่ะถึงเป็นไข้ป่ากันทั่ว”

จำปาว่าไม่มีมุ้งแล้วพวกบ่าวจะเอามุ้งที่ไหน

เกศสุรางค์รีบบอกว่าตนจะซื้อให้ ทุกคนหันขวับมามอง ออกญาบอกแก่ลูกชายว่า

“เอากับนางสิพ่อเดช”

“ข้ามิแปลกใจเลยขอรับคุณพ่อ”

“จะซื้อมุ้งให้บ่าว ออเจ้าวิปลาสไปจริงๆ ไม่มีผู้ใดทำกันหรอกหนา แม่การะเกด ออเจ้าอย่าให้มากเกินไปนักเลย” จำปาเอ็ดซ้ำ

เกศสุรางค์จ๋อย...ค่ำนั้นเมื่อทุกคนหลับหมด เธอย่องออกจากห้องเดินตรงมายังห้องขุนศรีวิสารวาจา เปิดประตูแล้วค่อยๆชะโงกเข้าไปกวาดตามอง เห็นไฟตะเกียงตั้งไว้ดวงหนึ่ง ไม่เห็นตัวก็บ่นว่าไปไหน ทันใดเสียงท่านขุนดังขึ้นข้างหลังว่าอยู่นี่ เธอสะดุ้งหันกลับมาเผชิญหน้าใกล้ๆ ใจเริ่มสั่นไหวจนต้องเตือนตัวเองว่าอย่าเพิ่งเล่นบทคู่จิ้น แล้วคว้าข้อมือเขา

“คุณพี่...มาตรงสว่างๆค่ะ เอ้า คุณพี่ซื้อมุ้งให้บ่าวนะเจ้าคะ นี่เงินค่ะ” วางห่อเงินในมือเขา เห็นท่านขุนนิ่งมองก็ย้ำ “คุณพี่...ไม่ได้ยินเหรอเจ้าคะ”

“ได้ยิน...ไม่แปลกใจอันใด คิดอยู่แล้วว่าออเจ้าต้องหาทางจนได้ ก็มีข้าคนเดียวนี่แหละที่ออเจ้าจะมาบังคับขู่เข็ญให้ทำตามที่ออเจ้าอยากทำ”

เกศสุรางค์ตบมือเบาๆ “คุณพี่เก๊ง...เก่ง น่ารักที่สุดเลย งั้นข้ากลับห้องนะเจ้าคะ อยู่นานไม่ดีเดี๋ยวใครเห็นเป็นเรื่องอีก”

ท่านขุนแกล้งว่ารู้ว่าไม่ดีแต่ยังทำ เกศสุรางค์ย้อนว่าแป๊บเดียวไม่เป็นอะไร ท่านขุนส่ายหน้าฟังไม่เข้าใจ หญิงสาวพูดขำๆว่าฟังไปเรื่อยๆก็รู้เอง แต่แล้วท่านขุนจับมือเธอไว้แล้วคืนห่อเงินให้ รุนหลังเธอให้ออกไปพ้นห้องพร้อมบอกว่าตนจะใช้เงินของตนซื้อเอง...

ท่านขุนปิดประตู เกศสุรางค์อมยิ้มบ่นว่า...แมนจริงๆ ท่านขุนได้ยินแต่ไม่เข้าใจตามเคย

ooooooo

รุ่งเช้า เกศสุรางค์ยังไม่หยุดเรื่องซื้อมุ้ง ซักถามผินกับแย้มว่ามุ้งราคาหลังละเท่าไหร่ แล้วให้ช่วยนับเบี้ยในถุงของตนว่ามีเท่าไหร่ ผินนับแล้วบอกว่าไม่พอซื้อ เธอจึงให้อีกหนึ่งบาทและถามแลกเบี้ยได้เท่าไหร่ แย้มบอกหนึ่งบาทมี 8 เฟื้อง เฟื้องหนึ่งมี 800 เบี้ย ซื้อมุ้งได้ 4 หลัง

“เฟื้องหนึ่งได้มุ้งตั้ง 4 หลัง บาทนึงก็ได้มุ้งตั้ง 32 หลัง โห...ซื้อมาถมที่เลยนะเนี่ย บาทเดียว เดี๋ยวนี้น้ำแข็งเปล่ายัง 2 บาท” เห็นสองบ่าวงง เกศสุรางค์จึงเร่งให้เอาเงินไปแจกบ่าวซื้อมุ้ง

เกศสุรางค์ยืนมองห่างๆ ดูผินกับแย้มแจกเงินบ่าว ทุกคนยกมือไหว้มาทางเธอ สักพักผินวิ่งมาบอกว่าเงินไม่พอ ขาดอีกสิบกว่าหลัง เกศสุรางค์จะวิ่งกลับขึ้นเรือนก็ชนโครมเข้ากับขุนศรีวิสารวาจา  เธอโวยว่าเขามายืนขวาง แต่เขาย้อนว่าเธอวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเอง “ไหนม้า...ไหนเรือ” เกศสุรางค์กวน