บุพเพสันนิวาส

ปริกหน้าง้ำค้อนขวับ จำปาแอบขำ บ่าวคนอื่นๆ

หัวเราะชอบใจ...เมื่อทุกคนกลับมา เกศสุรางค์วางจานหมูโสร่งบนโต๊ะให้รู้ว่าตนเป็นคนทำ พอเห็นขุนศรีวิสารวาจานิ่งก็หาว่าเขาไม่เชื่อ

“ไม่พูดไม่หมายความว่าไม่เชื่อ”

“กลัวดอกพิกุลร่วงหรือเจ้าคะ”

ท่านขุนงง เกศสุรางค์ถามไม่รู้จักเรื่องพิกุลทองหรือ ท่านขุนส่ายหน้า เธอพึมพำสงสัยเขียนทีหลัง ขุนเรืองเย้าว่าเธอมีเรื่องให้พิศวงร่ำไป แล้วติงขุนศรีวิสารวาจา

ที่ว่าการะเกดไม่ได้เรื่องได้ราวสักอย่าง ท่านขุนศรีว่า

“ได้เรื่องเหมือนกัน...เรื่องที่มิเป็นเรื่อง อย่างเรื่องพิกุลทองนี่ไง”

เกศสุรางค์จะโต้แต่นิ่งไว้นั่งมองท่านขุนกินหมูโสร่งเพื่อรอฟังคำชม แต่เขานิ่งเฉย เธอแย็บถ้าอร่อยก็ให้พูดออกมา คนอื่นๆต่างชมว่าอร่อย ยกเว้นคู่หมายที่แกล้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ขอบคุณค่ะ วันนี้ขุนหลวงประชุมเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

ปริกรีบฟ้องจำปาว่าการะเกดทะลุกลางปล้อง จำปากระซิบกลับว่าได้ยินแล้วแต่เป็นเรื่องที่ตนอยากรู้เหมือนกัน ปริกจ๋อย...เกศสุรางค์เห็นทุกคนทานกันนิ่งไม่ตอบ จึงโพล่งออกมาว่า

“เรื่องส่งทูตไปฝรั่งเศสหรือไม่เจ้าคะ”

ทุกคนหันขวับมามองอย่างสงสัย ขุนศรีวิสาร-วาจาแก้แทนว่าเธอเดา หญิงสาวสวนว่าเรื่องนี้ไม่เดาเพราะได้ยินตอนที่ทุกคนคุยกัน ท่านขุนว่าเธอแอบฟัง เธอรีบแก้ตัว

“ถึงไม่แอบก็ได้ยินเจ้าค่ะ มีคนพูดว่าคุณอาขุนปานจะปลงใจเป็นทูตไปเมืองฝรั่งเศสหรือไม่ขอรับ”

ทุกคนอึ้งกับความช่างรู้ของนาง

ooooooo