บุพเพสันนิวาส
ตอนที่ 10
“ถึงกับหญิงที่ไม่มีสามีก็เรียกว่ามีชู้เจ้าค่ะ เพราะนอกใจภรรยาไปมีผู้หญิงอื่น แต่เพราะผู้ชายเป็นคนเขียนกฎหมายไงเจ้าคะ จึงไม่เรียกว่ามีชู้” เกศสุรางค์ยังแย้งด้วยเหตุผลสมัยตน
ออกญาตบพื้นกระดานดังเปรี้ยง...ท่านขุนรีบแก้สถานการณ์บอกให้การะเกดหยุด และให้ตอบว่าอะไรทำให้หยุดร้องไห้ เกศสุรางค์สวนก่อนจะลุกพรวดเดินไปอย่างเร็ว
“ไม่บอก และไม่แต่งด้วย”
ผินกับแย้มรีบคลานตามออกไป จำปาลูบอก ปริกและบ่าวอื่นๆพูดไม่ออกไปตามๆกัน...เกศสุรางค์เข้ามาในห้องกระแทกตัวนั่งลงบนเตียง ผินกับแย้มเข้ามานั่งแทบเท้า
“พี่ผิน พี่แย้ม ข้าเคยรู้นะว่าพระไอยการลักษณะผัวเมียเป็นกฎหมายของอยุธยา แต่ข้อม้าน่ะโหดจริงๆ รับไม่ได้ ทารุณผู้หญิงเหลือเกิน”
“แม่นายเจ้าขา พูดอะไรอย่างนั้นเจ้าคะ ใครๆเขาก็รู้กันถ้วนทั่ว จะค้านท่านได้ยังไร”
เกศสุรางค์ไม่เห็นด้วยเรื่องม้า ถามทั้งสองว่าเคยเห็นผู้หญิงโดนม้าชำเราไหม ทั้งสองส่ายหน้าแต่ก็มิใช่ว่า ไม่มี เกศสุรางค์รำพึงอยากกลับบ้านเพราะรับไม่ได้จริงๆ เสียงการะเกดดังขึ้น
“มันเป็นเช่นนั้นมานมนานอย่าคิดเปลี่ยนแปลง”
เกศสุรางค์สะดุ้ง มองผินกับแย้มเหมือนไม่ได้ยิน มองไปเห็นการะเกดนั่งพิงหัวเตียงหน้าเศร้า จึงบอกให้สองบ่าวออกไปข้างนอกก่อน การะเกดแทรกว่าทั้งสองไม่เห็นตน แต่เกศสุรางค์เกรงว่าทั้งสองจะหาว่าตัวบ้าพูดคนเดียว การะเกดย้อนถาม
“มันได้ยินหรือไม่”
“เออจริง...การะเกด ออเจ้าพอใจแล้วใช่ไหม”
“ถึงยังไรออเจ้าก็ต้องแต่ง”
“เอ้า! เอายังไงวะ ไหนว่าไม่อยากให้ข้าแต่งไง”
“ออเจ้าขัดขืนเขาไม่ได้หรอก ข้าจึงมาบอกออเจ้า ว่า...ในร่างของข้า ออเจ้าทำความดี ออเจ้ามีจิตเมตตากรุณา ออเจ้ามีใจเที่ยงธรรมซื่อสัตย์กล้าหาญ ทั้งหมดข้าไม่เคยมี ออเจ้าทำบุญกุศลส่งให้ข้า ออเจ้าคิดดีกับข้าและกับทุกคนแม้แต่บ่าวไพร่ ออเจ้าทำให้แม่หญิงการะเกดเป็นคนดีอย่างไม่เคยเป็น” เกศสุรางค์แทรกว่าเต็มใจทำ “ข้ารู้ ข้าเห็นแล้ว หัวใจของเจ้าสูงส่งยิ่งนัก ข้ามิได้เป็นแม้แต่ ส่วนเสี้ยวเล็กๆของออเจ้า” การะเกดก้มหน้าสะกดน้ำตา
“ขณะนี้ข้าคือออเจ้าแม่การะเกด...”
“เกศสุรางค์...วาสนาข้าน้อย เป็นคู่ของคุณพี่ไม่ได้ ข้ายกคุณพี่ให้ออเจ้า เจ้าจงรับคุณพี่ไปเป็นของเจ้าเถิด...ข้าลา”
เกศสุรางค์ร้องเรียกการะเกดอย่าเพิ่งไป แต่ร่างเธอเลือนหาย...ที่ด้านนอก ปริกกระซิบกระซาบสมน้ำหน้าการะเกด จำปาปรายตามองไม่สนใจ หันมากล่าวกับขุนศรีวิสารวาจาว่าอย่ากังวล ลูกจะได้ตบแต่งกับการะเกดแน่ แต่ท่านขุนกลับบอกว่าอย่าบังคับนางถ้านางไม่อยากแต่ง
ooooooo
หลายวันที่ผ่านมา มารีก้มหน้าเลี้ยงลูกไม่สนใจฟอลคอน แม้เขาจะประชดด้วยการไปนอนกับเมียเล็กๆ เธอก็ไม่สนใจ จนฟอลคอนสุดทนหาว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะมีใจให้ชายอื่น จึงปลุกปล้ำเธออย่างไม่ปรานี ยิ่งเห็นเธอนิ่งไม่มีน้ำตาสักหยดก็ให้ปวดร้าวลั่นวาจาว่า
“นับแต่บัดนี้ต่อไป ข้าจักไม่แตะต้องเจ้าให้เป็นที่ดูแคลนอีก เราจักอยู่ร่วมกันเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น แลจงอย่ากล่าวหาว่าข้าไร้หัวใจ นั่นเพราะเจ้าไร้หัวใจต่อข้าก่อน”
หลังจากนั้น พวกบ่าวไพร่จะคอยกระแนะกระแหนกันเองเวลาที่รู้ว่านายไปนอนกับใคร มารีได้ยินไม่สนใจ มีเพียงคลาร่าที่เฝ้ามองฟอลคอนผู้เป็นบิดาบุญธรรมด้วยสายตาลึกล้ำ...
วันต่อมา ออกญาโหราธิบดีเข้าเฝ้าขุนหลวงที่ละโว้ เจอฟอลคอนไหว้อย่างนอบน้อม ภายในพระ ตำหนักมีพระมหาราชครูนั่งเขียนฉันท์ในกระดานชนวนด้วยดินสอสีขาว มีอาลักษณ์นั่งคัดลอกคำประพันธ์สมุทรโฆษคำฉันท์ของพระมหาราชครูลงในกระดาษแผ่นพับสีดำด้วยหมึก พอขุนหลวงเห็นออกญาโหราธิบดีเข้ามาก็ถามรู้ความเรื่องทูตฝรั่งเศสหรือไม่ ออกญารับคำ ขุนหลวงให้ตรวจดูฤกษ์ยามที่จะให้เข้าเฝ้า ออกญาถามชื่อทูตจากฟอลคอนเห็นว่าชื่อยาว
