สกาวเดือน

อิสเรสเป็นธุระพาเพ็ญลักษณ์ไปดูโรงเรียนที่จะให้กระต่ายเรียนหนังสือ เสร็จแล้วแวะมากินอาหารที่โรงแรมของทรงมณี เมื่อทรงมณีกับชวนพิศเห็นหญิงสาวก็จำได้ว่าเป็นลูกของหลวงราชไมตรี และเป็นคนที่ทรงกลดกำลังตามจีบ

ทรงมณีจัดแจงโทร.ตามลูกชายของตนมาทันที ก่อนจะโทร.ตามเพริดพักตร์มาอีกคน เรื่องราวชุลมุนเลยเกิดขึ้นเพราะเพริดพักตร์มาพูดหักหน้าเพ็ญลักษณ์ที่กำลังสนทนาอยู่กับอิสเรสและทรงกลด

ทั้งอิสเรสและทรงกลดไม่พอใจเพริดพักตร์ ต่างช่วยกันปกป้องเพ็ญลักษณ์ แต่คำพูดของเพริดพักตร์ทำให้เพ็ญลักษณ์อดคิดมากไม่ได้ เพราะเธอประกาศตัวปาวๆว่าเป็นว่าที่สะใภ้ของทรงมณี

ทรงกลดเข้าไปต่อว่าแม่ถึงห้องทำงาน แต่กลับโดนแม่ประกาศใส่หน้าว่า ตนไม่มีวันสู่ขอผู้หญิงบ้านราชไมตรีให้เขา ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันได้สินสอดจากตนแม้แต่บาทเดียว

“ก็ตามใจสิครับ ผู้หญิงที่ผมรักเขาก็ไม่ได้รอเศษเงินจากแม่หรอก”

“ก็เพราะเขารอไถจากผู้ชายบ้านอื่นได้ไง เรียนมาสูงซะเปล่า ทำไมเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ นอกจากหนูเพริด แม่จะไม่มีวันรับใครมาเป็นสะใภ้”

“ผมไม่ได้รักเพริดพักตร์ ผมจะแต่งงานกับคนที่รักผม และผมรักเขา ย้ำ...เขารักผม ผมรักเขา ถ้าคุณแม่ยังพยายามบีบบังคับผมอย่างนี้ ผมก็จะไม่กลับมาเมืองไทยอีกเลย”

ทรงมณีโกรธแทบเต้นที่โดนลูกชายท้าทายแล้วเดินหนี เวลานั้นเพริดพักตร์ยังจิกกัดเพ็ญลักษณ์ไม่เลิก จนอิสเรสเริ่มทนไม่ไหว หันไปบอกทรงกลดที่เดินตรงมาว่าควรดูแลคนของเขาให้ดี อย่าปล่อยให้มาหาเรื่องคนอื่น ขณะที่เพ็ญลักษณ์ก็พูดทิ้งท้ายไว้อย่างไม่เชื่อใจทรงกลด

ทรงกลดเครียดเพราะเสียคะแนน เมื่อสองคนพากันกลับไปแล้ว เขาต่อว่าเพริดพักตร์หลายคำ แต่เธอยังลอยหน้าอธิบายว่า แค่พูดให้เพ็ญลักษณ์ตัดใจ ไม่อยากให้คิดเข้าข้างตัวเองมากไป

“พี่ว่า...เพริดควรบอกตัวเองจะดีกว่านะ”

ทรงกลดตอกหน้าแล้วเดินหนีไปทันที ไม่ได้สนใจเพริดพักตร์ที่กรีดเสียงไม่พอใจ

“พี่กลดว่าเพริดทำไม” ว่าแล้วเร่งฝีเท้าก้าวตามเขาไป ไม่ทันมองชายคนหนึ่งที่เดินเข้ามาพอดี

เพริดพักตร์ชนชายคนนั้นจนตัวเองเกือบล้ม เขาประคองเธอไว้และมองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม...เขาคือ วิชัย สหคุณ นักธุรกิจสูงวัย ท่าทางเขาพึงพอใจเธอ แต่เพริดพักตร์ไม่ปลื้มชายสูงวัย สะบัดหน้าเดินจากไป

ooooooo