สกาวเดือน
ตอนที่ 4
เช้าวันถัดมา ทรงกลดออกจากห้องพักมาโทรศัพท์ตรงเคาน์เตอร์รีเซพชั่น เขาโทร.ไปที่ไร่และรู้จากมุกดาว่าแม่ของเขากลับกรุงเทพฯไปแล้ว แต่เพริดพักตร์ยังรอเขาอยู่ ทรงกลดเซ็งสุดขีด บอกพี่สะใภ้ว่ายังไม่มีกำหนดกลับ แต่จะติดต่อมาเรื่อยๆ
เมื่อถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์จนรู้ว่าคณะของหลวงราชไมตรีเช็กเอาต์ไปแล้วเมื่อเช้า ทรงกลดเสียดาย แต่ยังรู้สึกดีที่ได้ของที่เพ็ญลักษณ์ฝากไว้ให้ มันคือกระดาษที่เธอสเกตช์รูปของเขาและมีลายเซ็นกำกับไว้ด้วย ชายหนุ่มปลื้มปริ่ม รู้ว่าอีกฝ่ายก็มีใจให้เขาเหมือนกัน
ทันทีที่กลับถึงบ้านไร่ราชไมตรี กลุ่มมิรันตีบ่นอุบให้กัณหาฟังว่าไม่น่าไปเที่ยวเลย กระต่ายได้คะแนนไปเต็มๆ ขณะที่พวกเรามีแต่โดนคุณปู่ดุ กัณหาได้ทีเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก
“ทีนี้เชื่อรึยังว่ามันเป็นแผนที่พ่อมันตั้งใจเอาลูกมาประจบเรียกคะแนนสงสาร มันกำลังขึ้นแท่นเป็นหลานรักของบ้านนี้ ถ้าไม่อยากตกกระป๋องก็ต้องทำให้คุณปู่เห็นว่าธาตุแท้ของมันจริงๆเป็นยังไง”
ทุกคนครุ่นคิดคล้อยตาม กัณหาสะใจที่เห็นหลานๆพากันเกลียดกระต่าย เวลานั้นกระต่ายแสนซนกำลังจ้ำอ้าวไปที่กระท่อมท้ายไร่ หมายใจว่าต้องได้เจอทรงกลด แต่กลับมาพบเพริดพักตร์เฝ้ากระท่อมอยู่คนเดียว
“วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาบ้านคนอื่นเข้าได้ยังไงยะ จะมาขอส่วนบุญอะไรพี่กลดอีกไม่ทราบ ไปจูงวัวเล่นที่อื่นไป๊”
“พี่กลดกลับรึยัง”
“เขาหลบหน้าก็เพราะรำคาญเธอนั่นแหละ ป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีก หัดใช้สมองที่มีอยู่น้อยๆของเธอคิดบ้าง คนเขาไม่ให้เจอยังมาเจ๋ออยู่นั่น”
กระต่ายเหม็นหน้าเพริดพักตร์เต็มที ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงเดินหนีไปที่บ้าน ถามมุกดาว่าน้องชายของพี่ทำไมยังไม่กลับมาอีก
“ดีไม่ดีดูท่าจะไม่กลับแล้วจ้ะ”
“ทำไมล่ะคะ”
“ตราบใดที่ยังมีคนไปสิงอยู่ที่บ้าน เขาก็จะยังไม่กลับมาที่ไร่”
กระต่ายมองไปทางกระท่อมแล้วถึงบางอ้อ
จังหวะนี้ตาเชื้อหิ้วหุ่นไล่กาผ่านมา มุกดาซักถามจนรู้ว่าแกจะเอาไปไล่ผีแม่ม่าย กระต่ายปิ๊งไอเดียทันที ขอหุ่นหนึ่งตัวจากตาเชื้อเอามาปักที่หน้ากระท่อมของทรงกลด เพริดพักตร์ออกมาเห็นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ
“เอาตัวบ้าอะไรมา เอาออกไปเลยนะ เกะกะ”
“นี่คงไม่รู้สินะว่าที่นายทรงกลดเขาเผ่นหนีไปเพราะว่าบ้านนี้มีผีแม่ม่าย ผีมันมาอาละวาดขอเป็นเมีย เขาเลยอยู่ไม่ได้ เพราะถ้าหลวมตัวเผลอใจ ผีมันจะมาเอาวิญญาณไป”
“บ้าเหรอ ผีเผออะไร”
“นี่ไม่ได้ขู่นะ คนตายตั้งหลายคนแล้ว นาย ทรงกลดกลัวหัวหดถึงได้ไม่ยอมกลับมาไงล่ะ ตั้งแต่มานอนที่นี่เคยเจอรึเปล่า ผีสาวๆ ผมยาวๆ”
“ไม่มี้” เพริดพักตร์ตอบเสียงสูง เพราะลึกๆเริ่มกลัว
“เขาให้เอาหุ่นมาล่อผีไว้หน้าบ้าน มันจะได้ไม่เข้าไปข้างใน เนี่ยเลยเอามาปักกันไว้ให้ ดึกๆถ้าได้ยินเสียงอะไรก็อย่าออกมาแล้วกัน ไม่งั้นจะโดนกินตับ”
กระต่ายลอบยิ้มเมื่อสังเกตสีหน้าท่าทีอีกฝ่ายกลัวแน่ แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งเพริดพักตร์ไว้เพียงผู้เดียวให้เสียวสันหลัง
“นอกจากแข่งกับคนด้วยกัน ยังจะต้องมาแข่งกับผีอีก พี่กลดนะพี่กลด เนื้อหอมอะไรอย่างนี้” บ่นเสร็จมองไปที่กระจกแล้วสะดุ้งตกใจร้องวี้ดว้าย ทั้งที่เงานั้นคือตัวเอง...ใช่ผีสางซะที่ไหน
ooooooo
