สกาวเดือน

กระต่ายเศร้าลึกเมื่อได้รับจดหมายจากพ่อบอกว่ากำลังจะมีน้องให้เธอ กระต่ายเสียใจแต่เก็บซ่อนความรู้สึกไว้ ก่อนจะมาระบายกับทรงกลดที่อยู่ดีๆก็มาโผล่ที่ข้างรั้วบ้าน

บ้านทรงกลดอยู่ติดบ้านหลวงราชไมตรี เขาเข้ากรุงเทพฯเพราะได้รับจดหมายนัดวันสอบส่งไปที่ไร่ ขณะเดียวกันเพ็ญลักษณ์ยังไม่รู้ว่าทรงกลดมา เธอคุยอยู่กับพ่อในห้องทำงานด้วยเรื่องที่วิสุทธิ์กำลังจะมีลูก เหตุนี้ทำให้หลวงราชไมตรีตัดสินใจรับกระต่ายเป็นลูกบุญธรรมซึ่งเพ็ญลักษณ์ก็รับปากพ่อว่าจะเลี้ยงดูและให้ความรักแก่หลาน ไม่ทำให้กระต่ายรู้สึกว่าตัวเองขาดอะไรในชีวิต

กัณหาแอบเข้ามาค้นห้องทำงานของพ่อจนพบเอกสารลายมือพ่อเขียนร่างพินัยกรรมแต่ยังไม่สมบูรณ์ แค่นี้กัณหาก็วิตกจริต กลัวกระต่ายจะได้รับมรดกมากกว่าตน ยิ่งรู้ว่าหลวงราชไมตรียกห้องวิสุทธิ์ให้กระต่ายอยู่ร่วมชายคา กัณหาไม่พอใจหาทางระรานหลานคนนี้ในทันที

“ขนาดพ่อแท้ๆยังไม่เอา แล้วคิดเหรอว่าคนอื่นเขาจะรักแกเหมือนลูกในไส้ นังเด็กเหลือขอ เจียมกะลาหัวแกไว้ แกไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นได้อย่างมากก็แค่คนอาศัย”

“กลัวคนอาศัยอย่างต่ายจะมาแย่งความสนใจเหรอคะ”

“กำเริบใหญ่แล้วนะ คุณพ่อจะต้องเห็นสันดานของแกซักวัน”

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนได้ยินประโยคนี้ต่ายอาจจะอยากเผ่นหนีออกจากบ้าน แต่ตอนนี้ต่ายรู้แล้วว่าถ้าต่ายอยู่ คงจะมีคนที่ทรมานยิ่งกว่า เพราะฉะนั้นไล่ให้ตายต่ายก็ไม่ไปหรอกค่ะ”

“ทั้งหมดมันเป็นแผนของแกใช่ไหม มาประจบเพื่อกอบโกยทุกอย่างไป”

“สงสัยคงไม่ได้กลัวโดนแย่งความสนใจ อากัณน่าจะหวงสมบัติมากกว่าสินะ”

“ไม่ต้องมาปากดี คุณพ่อก็แค่ทำบุญโปรดสัตว์ เหมือนเลี้ยงหมาจรจัดไม่ให้มันวิ่งเพ่นพ่านไปประจานครอบครัวเรานอกบ้าน เห็นรึยังว่าแกมันเกิดมาเป็นภาระของคนอื่นเขาแค่ไหน”

กัณหาว่าให้แล้วเดินเชิดหน้าจากไป ทิ้งกระต่ายยืนหน้าตูมตึงด้วยความโกรธ แล้วไประบายความทุกข์กับทรงกลดอีกตามเคย

“พ่อต่ายกำลังจะมีลูกใหม่ ไม่น่าเชื่อว่าวันหนึ่งต่ายจะกลายเป็นส่วนเกินในชีวิตของพ่อได้ สุดท้ายพ่อก็ต้องมีครอบครัวของเขา ต่ายเข้าใจผิดมาตลอดว่านึกว่าครอบครัวจะมีแค่เรา แต่เอาเข้าจริงพ่อก็มีโลกของเขา นี่ต่ายยังสงสัยเลยว่าต่ายยังมีสิทธิ์เรียกเขาว่าพ่ออยู่ไหม...ถ้ารู้ว่าจะเกิดมาเพื่อเจอกันแค่นี้ สู้ไม่ต้องมาเจอกันแต่แรกเลยดีกว่า”

“ต่าย...ทำไมถึงคิดอะไรอย่างนี้”

“พ่อไม่เหงาใช่ไหมเพราะเขามีครอบครัวใหม่ ถ้าใช่...ต่ายยอมอยู่อย่างนี้ก็ได้ เพราะมันแปลว่าพ่ออยู่ได้โดยไม่มีต่าย” กระต่ายน้ำตาร่วง ทรงกลดเช็ดน้ำตาให้ด้วยความสงสาร

“ลองใครได้รักต่าย ไม่มีใครที่จะลืมต่ายลงหรอก เชื่อพี่”

“ต่ายอยากให้พ่อมีชีวิตที่ดี ถึงจะไม่ได้เป็นพ่อให้ต่ายแล้วในชาตินี้ ต่ายก็อยากให้เขามีความสุข เพราะที่ผ่านมาพ่อทำทุกอย่างเพื่อต่าย ต่อจากนี้ต่ายจะอยู่ให้ได้เพื่อพ่อ”

ขณะที่กระต่ายกำลังโศกเศร้าต่อหน้าทรงกลด สราวุธอยู่กับอนิลอีกด้านหนึ่งของบ้าน พอมิรันตีมาเห็นหนุ่มในฝันก็ปรี่เข้าใส่ ทำให้สองหนุ่มซ่อนรูปถ่ายของกระต่ายแทบไม่ทัน สราวุธต้องเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการชวนมิรันตีไปดูหนัง เพราะถ้าเธอเห็นรูปนั้นคงโวยวายกระเง้ากระงอดอย่างแน่นอน

ooooooo