สกาวเดือน
ตอนที่ 4
หลวงราชไมตรีตามใจลูกสาว และขอโทษทุกคนที่ทำให้หมดสนุก...เมื่อคนอื่นๆกลับออกจากห้องไปแล้ว คงเหลือแต่เพ็ญลักษณ์กับกระต่ายยังรั้งท้าย หลวงราชไมตรีเรียกกระต่ายเข้ามาใกล้ ลูบศีรษะหลานด้วยความรักและเมตตา
“ขวัญเอ๊ยขวัญมานะเจ้า”
“ต่ายเรียกพ่อปู่ได้ไหม”
“อยากเรียกอะไรก็เรียก เรียกที่อยากเรียก เรียกโดยที่ไม่ฝืนใจ”
“ต่ายอยากเรียกพ่อปู่”
“ปู่จะเป็นพ่อให้เจ้า” หลวงราชไมตรีลูบศีรษะหลานไปมา กระต่ายรู้สึกอบอุ่น เพ็ญลักษณ์ปลื้มใจจนพูดไม่ออก
ooooooo
กระต่ายกลับออกมาที่ชายหาด สักครู่อนิลตามมาขอบใจที่เธอช่วยคุณปู่ไว้ กระต่ายดีใจที่อย่างน้อยก็มีคนเห็นคุณค่าของตน แต่บอกอนิลว่าต้องขอบคุณพี่กลดด้วยที่ช่วยคุณปู่
คิดดังนั้นแล้วกระต่ายแวะเวียนไปทางห้องพักทรงกลด ปรากฏว่าได้เจอเขาสมดังใจ แต่เขากลับพูดอย่างรู้ทันเสียก่อน
“ดึกๆดื่นๆมาทำอะไรแถวห้องพักฉัน อย่าบอกนะว่าจะมาขอบใจ”
สาวน้อยหน้าตูมทันที แกล้งเตะขาเขาแล้วเดินออกไป ทรงกลดยิ้มขำ รีบเดินตามประกบ อยากรู้ว่าตอนเกิดเหตุตกใจมากใช่ไหม
“อืม...ถ้าพ่อปู่เป็นอะไรขึ้นมาต่ายคง...” พูดแล้วทำตาแดงๆจะร้องไห้อีก ทรงกลดปลอบและชื่นชมในการทำความดี แต่ข้องใจเมื่อกระต่ายเรียกปู่ว่า
“พ่อปู่”
กระต่ายอธิบายว่าปู่เต็มใจเป็นพ่อให้ตน จึงเรียกท่านว่าพ่อปู่ ทรงกลดดีใจที่มีคนรักกระต่ายเพิ่มขึ้น และสอนว่าการทำให้คนรักนั้นไม่ยาก แค่ใช้หัวใจก็พอ
เพ็ญลักษณ์ตามหาหลานมาเห็นอยู่กับทรงกลด กระต่ายหัวไวเปิดโอกาสให้สองคนอยู่กันตามลำพัง ด้วยการแกล้งปวดฉี่ขอกลับไปก่อน เพ็ญลักษณ์ได้ยินหลานสาวเรียกพี่กลดเต็มสองหู สงสัยว่าญาติดีกัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่
“เล่านิทานให้ฟังเรื่องสองเรื่องก็ยอมแล้วครับ”
“นิทานเรื่องอะไรคะ”
“กระต่ายในดวงจันทร์ครับ คุณเล็กอยากฟังไหมครับ”
เพ็ญลักษณ์พยักหน้า เธออยากใช้เวลาอยู่กับทรงกลดเช่นกัน
“ตอนนั้นพระอินทร์ปลอมตัวลงมาเป็นขอทานพวกสัตว์แยกย้ายกันไปหาอาหารมาเลี้ยง ลิงไปหาผลไม้มาได้ จิ้งจอกก็จับปลามาได้ตัวใหญ่ แต่กระต่ายกลับหาอะไรมาไม่ได้ซักอย่าง...กระต่ายก็เลยบอกกับพระอินทร์ว่า ในเมื่อไม่มีอะไรจะให้ เขาขอยกเนื้อตัวเองให้เป็นอาหารแล้วกัน แล้วกระต่ายก็โดดเข้าไปในกองไฟเพื่อสละชีวิตตัวเองให้เป็นอาหารของขอทานคนนั้น เมื่อกลับขึ้นไปบนสวรรค์ พระอินทร์ก็กลับไปเขียนรูปกระต่ายไว้บนดวงจันทร์เพื่อให้คนบนโลกเห็นความเสียสละของกระต่าย”
“เหมือนกับวันนี้ที่ต่ายช่วยคุณพ่อไว้”
“ผมแค่อยากให้เขารู้ครับว่าจิตใจที่ดีของเขาสักวันจะซื้อใจคนได้”
“ขอบคุณนะคะที่คุณให้กำลังใจต่าย”
“ผมขอเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นรางวัลได้ไหมครับ”
“รางวัลเหรอคะ”
ทรงกลดชะงักเล็กน้อยก่อนแกล้งพูดทีเล่นทีจริง “ล้อเล่นน่ะครับ ไปครับผมเดินไปส่ง”
เพ็ญลักษณ์ก้าวไปอย่างเขินๆ ทรงกลดยิ้มสุขใจ รู้สึกเหมือนทำคะแนนกับเธอได้อีกครั้ง
ooooooo
