สกาวเดือน
ตอนที่ 3
“ก็มันว่ามินี่ พี่สราก็เออออไปกับมันด้วย”
“ต่ายก็แค่ถามพี่...ว่าเราตรงไหน”
“มิไม่โง่นะ ที่ไม่รู้ว่ามันว่ากระทบมิ”
“อยากรับนักก็เป็นไปแล้วกัน...ไปล่ะ” กระต่ายเดินหนีไป มิรันตีทำท่าจะตาม แต่สราวุธชวนถ่ายรูป จึงหันมายิ้มหวานจะลากเขาไปทางมุมที่ตัวเองชอบ ทันใดเสียงเพ็ญลักษณ์เรียกเด็กทุกคนว่าอาหารพร้อมแล้ว คุณปู่รออยู่...สราวุธเลยรอดตัว ไม่ต้องคอยเอาใจมิรันตี
ooooooo
ชวนพิศกับทรงมณีพลัดหลงกันในไร่อยู่
พักใหญ่ ชวนพิศหาทางออกได้ก่อน รีบกลับไปบอกทรงกริชกับมุกดาที่บ้าน ก็พอดีเพริดพักตร์กลับมาโวยวายเพราะตามหาทรงกลดไม่เจอ
ทรงกริชกับมุกดาตกใจมากเมื่อรู้ว่าทรงมณีหายไป สองคนแยกย้ายกันตามหา จนกระทั่งมุกดาไปเจอทรงมณีหลงอยู่ในไร่ข้าวโพดในสภาพอิดโรย เนื้อตัวมีรอยขีดข่วน รีบพากลับมาทำแผล แล้วยังอาสาจะพาไปหาหมอถ้าแม่ต้องการ
ทรงมณีไม่ไปหาหมอ เอาแต่บ่นชวนพิศว่าทำให้หลงทาง แล้วสรุปลงท้ายว่าอยู่ที่นี่ไม่ได้ จะกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้
ทรงกริชตามใจแม่ ขนสัมภาระมาใส่รถให้ แต่เพริดพักตร์ไม่กลับด้วย ขออยู่รอทรงกลดแทนคุณป้า
“ป้าฝากด้วยนะลูก ตามตากลดกลับมาให้ได้ อย่าปล่อยให้เป็นชาวไร่ชาวสวนไปอีกคน”
เพริดพักตร์รับปากมั่นเหมาะ ขณะที่ทรงกริชบอกแม่ว่า ว่างๆจะแวะไปหาที่กรุงเทพฯ
“ยังจำทางกลับบ้านได้ใช่ไหม” ทรงมณีแดกดันจนลูกชายสะอึก “ถ้าน้องแกกลับมาบอกให้มันกลับไปหาแม่ด่วน ถ้ามันไม่กลับ แกกับเมียต้องรับผิดชอบ”
“มุกทำแซนด์วิชไว้ให้เผื่อหิวจะได้ทานบนรถค่ะ” มุกดายื่นกล่องแซนด์วิชมา ทรงมณีอยากได้แต่ไม่รับไว้เอง ส่งซิกให้ชวนพิศรับมา จากนั้นก็พูดขึ้นลอยๆ ก่อนรถออก “ขอบใจนะที่ทำแผลให้ฉัน”
ทรงกริชกับมุกดายิ้มให้กัน แต่พอได้ยินเพริดพักตร์บอกว่าจะรอทรงกลดอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมา
สองสามีภรรยาถอนใจเฮือกอย่างเซ็งๆ
ooooooo
