สกาวเดือน
ตอนที่ 3
หลังจากทุกคนแนะนำตัวทำความรู้จักกันแล้ว สราวุธแอบถามอนิลว่าทรงกลดกับเพ็ญลักษณ์เป็นแฟนกันหรือ อนิลบอกว่าอาเล็กยังไม่มีแฟน ตอนนี้ทุกคนเป็นแค่เพื่อนกัน
“แต่เห็นท่าทางคุณทรงกลดสนิทกับต่าย”
“อาเล็กให้เขามาสอนหนังสือให้ต่าย ก็เลยสนิทกันแหละ”
สราวุธตั้งใจเก็บข้อมูล ระหว่างนี้มิรันตีเข้ามาแทรก ทำตัวสนิทสนมกับสราวุธขอให้ช่วยถ่ายรูป ทั้งที่เพิ่งจะถ่ายไปหยกๆ สราวุธอยากปฏิเสธแต่มิรันตีไม่สนใจ คว้าแขนเขาวิ่งออกไปทันที
ooooooo
ที่ไร่บริรักษ์นรากร ทรงกริชกับมุกดากำลังรอต้อนรับทรงมณีกับเพริดพักตร์ที่มาพร้อมชวนพิศ
ทรงมณีเจ้ายศเจ้าอย่างเหมือนเคยเพราะไม่ปลื้มลูกสะใภ้ชาวไร่ ปักใจว่าเธอทำให้ทรงกริชต้องจากกรุงเทพฯมาอยู่ที่นี่
มุกดาไม่ถือสาแม่สามี ยิ้มสู้เพราะได้กำลังใจจากทรงกริชอย่างเต็มเปี่ยม ส่วนเพริดพักตร์นั้นหายใจเข้าออกเป็นทรงกลด มาถึงก็นั่งไม่ติด อาสาไปตามเขาที่กระท่อมท้ายไร่ ทั้งที่ทรงกริชบอกว่าน้องชายตนไม่อยู่ ไม่รู้ว่าไปไหน
เพริดพักตร์ไม่เชื่อ เดินดุ่มไปถึงกระท่อม ร้องเรียกทรงกลดแต่ไม่มีเสียงขานรับ...หลังจากสำรวจจนมั่นใจว่าไม่มีแน่ ฉุกคิดขึ้นได้ว่าอาจไปอยู่ที่ไร่ราชไมตรี
ฝ่ายทรงมณีที่ไม่อยากเผชิญหน้ากับมุกดานาน จึงชวนสาวใช้คนสนิทออกไปกระท่อมท้ายไร่ แต่เพราะทรงกริชแกล้งบอกทางให้งงงวย สองคนเลยหลงทาง
เดินวนแล้ววนอีกไม่ถึงจุดหมายเสียที จนกระทั่งเจอป๋อง จ้อน แกละ เด็กสามคนลูกคนงานในไร่ราชไมตรีที่กลับจากหาปลาในสภาพเนื้อตัวมอมแมม เด็กๆมองหญิงสูงวัยทั้งสองราวตัวประหลาด เพราะประโคมใส่สร้อยแหวนเพชรทองกันเต็มตัว
เด็กๆนึกสนุก ตะโกนล้อเลียนเรียกป้าตู้ทอง แถมยังทิ้งระเบิดไว้ก่อนจากไปว่า ระวังจะโดนปล้น!
ทรงมณีกับชวนพิศหวาดหวั่น หาทางกลับบ้านแต่ไปเจอชายชาวไร่ลักษณะท่าทางไม่น่าไว้ใจ ยิ่งลนลานหวาดกลัววิ่งเตลิดหนีไปคนละทาง
เวลานั้นเพริดพักตร์กำลังร้องเรียกทรงกลดอยู่หน้าบ้านเพ็ญลักษณ์ แต่กัณหาอยู่กับศักรินทร์เพียงสองคนเพราะคนอื่นๆไปเที่ยวทะเลกันหมด กัณหาเดินออกมาเห็นหญิงแปลกหน้าก็แยกเขี้ยวใส่
สองสาวแลกเปลี่ยนคำถามกันอย่างกวนๆ ต่างคนต่างแรงจนเกือบจะฟ้อนเล็บ แต่เพราะเพริดพักตร์กลัวโดนข้อหาบุกรุกจึงเปิดแน่บกลับไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้กัณหาว่าหล่อนเป็นใคร หรือจะเป็นคนงานสติไม่ดีถึงได้แต่งตัวหรูหราในไร่มันสำปะหลัง
ooooooo
ทรงกลดพยายามปรับความเข้าใจกับกระต่าย แต่สาวน้อยยังเคืองที่เขาไม่ให้ข้าวกินทั้งที่มุกดาเต็มใจทำให้เมื่อวันก่อน เลยยึกยักเล่นตัวอยู่นานกว่าจะดีกัน
สราวุธจับตามองสองคนเล่นน้ำทะเลด้วยความอิจฉาทรงกลด พอมีโอกาสเหมาะอยู่ตามลำพังสองคนจึงแกล้งถามเพื่อจับพิรุธว่าเขากับกระต่ายเป็นแค่ครูกับลูกศิษย์ หรือรู้สึกต่อกันมากกว่านั้น
“ครูกับลูกศิษย์สนิทสนมกันดีจังนะครับ”
“อย่าถึงกับเรียกว่าครูเลยคุณ ก็เป็นพี่ช่วยสอนน้อง”
“เหรอครับ เป็นพี่ที่อายุห่างกันมากด้วยนะครับ”
“ใช่ เกือบรอบแน่ะ”
“อืม...ผมขอตัวก่อนนะครับ เผื่อผู้ใหญ่ให้ผมช่วยอะไร ไม่อยากมากินฟรีเฉยๆครับ”
สราวุธทิ้งท้ายแล้วจากไป ทรงกลดเริ่มทะแม่ง บ่นงึมงำว่าหมอนี่พูดแปลกๆ เหมือนตัวเองถูกหลอกด่า แต่ไม่ได้ทำผิดนี่หว่า เด็กจะด่าทำไม?
สราวุธพยายามใกล้ชิดกระต่าย แต่ไม่สำเร็จเพราะมิรันตีคอยแทรกตลอด เห็นสองคนคุยกันเมื่อไหร่ มิรันตีต้องโผล่มาทุกที
“คุยอะไรกันเหรอ”
“เรื่องของเรา ทำไมต้องอยากรู้”
“อย่ามาชูคอเถียงฉันนะ นังแกะดำ”
กระต่ายโกรธ แกล้งถามสราวุธว่าแกะดำกับแรด อะไรน่าคุยด้วยกว่ากัน สราวุธหัวเราะก๊ากก่อนตอบ
“คุยกับแรดไม่ไหวหรอก กลัวนอมันทิ่ม”
“นังต่าย! ว่าฉันเป็นแรดเหรอ”
มิรันตีจะเอาเรื่องกระต่าย แต่ต้องชะงักเมื่อสราวุธทักท้วงว่าแบบนี้ไม่น่ารักเลย
