สกาวเดือน

กระต่ายร่วมโต๊ะอาหารทั้งที่ไม่สบอารมณ์ พอโดนมิรันตีกับวิภาดาแกล้งตักอาหารตัดหน้าเลยทำทีไออย่างแรง อ้างว่าก้างปลาติดคอ อนิลตกใจเพราะตัวเองตักปลาให้ ขณะที่มิรันตีกับวิภาดากรีดร้องเพราะแรงไอของกระต่ายทำให้ข้าวกระเด็นมาโดน

เพียรเป็นห่วงรีบพากระต่ายออกไปในครัวเพื่อช่วยเอาก้างปลาออกให้ ส่วนกัณหาโวยวายเพ็ญลักษณ์ให้อบรมกระต่ายใหม่ ถ้ามารยาทพื้นๆพวกนี้ยังทำไม่ได้ก็ไม่ต้องให้มาขึ้นโต๊ะอาหารกับคุณพ่อ

“อย่าไปอะไรกับหลานนักเลยกัณหา ค่อยๆอบรมไป”

“ควรดัดนิสัยตั้งแต่เนิ่นๆค่ะคุณพ่อ ไม่อย่างนั้นถ้ามันกลายเป็นสันดาน แล้วจะฝึกกันยาก”

“พี่กัณก็พูดเกินไป” สินีค้าน

“แต่ฉันพูดไม่ผิด เด็กคนนี้เหลือขอ พ่อไม่มีเวลาสอน โตป่านนี้แล้วถ้าไม่สอนตอนนี้ จะให้สอนตอนไหน สายเกินไปแล้วจะมาหาว่าฉันไม่เตือน”

“ยายเล็กก็พยายามสอนอยู่ เราควรให้กำลังใจเด็กนะคะ ไม่ใช่จิกด่าแบบนี้” ปัทมาแย้งขึ้นมาอีกเสียง คราวนี้กัณหาโวยลั่นว่าโอ๋กันเข้าไป ไม่นานมันคงขึ้นมาขี่คอ หลวงราชไมตรีไม่พอใจตวาดจนทุกคนนั่งหน้าจ๋อย

“หยุด! ฉันให้ยายเล็กเป็นคนสอน คนอื่นที่ไม่ได้มีหน้าที่ก็อย่าไปก้าวก่าย ถ้าอยากจะมีส่วน ก็ให้มาบอกกล่าวกันต่างหาก ไม่อย่างนั้นเด็กมันจะสับสน เข้าใจมั้ย”

“ค่ะคุณพ่อ” กัณหารับคำทั้งที่หมั่นไส้กระต่ายเต็มที

ooooooo

เมื่อรู้ว่ากระต่ายหลอกว่าโดนก้างปลาติดคอ เพียรส่ายหน้าแต่ไม่ว่าอะไรเพราะเข้าใจความรู้สึก ฝ่ายอนิลที่ตามมาขอโทษก็ทำให้กระต่ายรู้สึกได้ว่าเขาไม่เหมือนพี่น้องพวกนั้นที่เอาแต่โทษคนอื่น สองคนจึงเข้ากันได้

ส่วนที่โต๊ะอาหาร อลงกต วิภาดา และมิรันตีรบเร้าคุณปู่ว่าอยากได้รถส่วนตัวขับไปเรียนหนังสือ แต่กัณหาเห็นเป็นเรื่องสิ้นเปลืองจึงตำหนิหลานๆ ขณะที่หลวงราชไมตรีบอกว่าซื้อให้ได้ แต่ยังไม่ถึงเวลา...จากนั้นบอกเพ็ญลักษณ์ว่าพ่อจะพาเด็กๆไปเที่ยว ไปกันทั้งหมดจะได้ทำความรู้จักมักคุ้นกัน จัดการให้พ่อด้วย

เมื่ออิสเรสกับเจษฎาแวะเวียนมาหาเพ็ญลักษณ์และรู้เรื่องครอบครัวของเธอจะไปเที่ยวทะเล แน่นอนว่าสองหนุ่มไม่ยอมพลาด กัณหาไม่ชอบใจและอิจฉาน้องคนเล็กที่มีหนุ่มรุมจีบ บอกพ่อว่าตนไม่ไปเพราะมีคนนอกเต็มไปหมด

กระต่ายก็เป็นอีกคนที่ไม่อยากรวมกลุ่มไปเที่ยว แต่เพราะอาเล็กเกลี้ยกล่อมจึงบ่ายเบี่ยงไม่ได้ แต่ไม่ทันถึงวันเดินทางก็มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีก สราวุธเพื่อนของ

อนิลนั่นเอง มิรันตีแรกเห็นเขาก็พึงพอใจ จากที่ไม่เคยพูดดีกับอนิลก็เปลี่ยนเป็นไพเราะอ่อนหวานเพื่อทำคะแนนกับสราวุธ

สราวุธรู้สึกเฉยๆกับมิรันตี แต่ดันไปถูกใจกระต่ายเข้าอย่างจัง เขามองเธอจนเหลียวหลังขณะขับรถผ่านมาเห็นเธอวิ่งเล่นกับพวกเด็กๆลูกคนงานในไร่...

ค่ำคืนนี้มุกดารับโทรศัพท์จากชวนพิศ...ทรงกลดกับทรงกริชนั่งเล่นหมากรุกอยู่ใกล้ๆ ได้ยินชื่อสาวใช้คนสนิทของแม่ก็หูผึ่ง พี่ชายบอกน้องชายว่ามีสัญญาณอันตราย

“คุณชวนพิศจะคุยกับคุณกลดหรือเปล่าคะ จะได้ตามให้ค่ะ”

“ไม่ๆๆ คุยกับคุณนั่นแหละค่ะ”

“กับดิฉัน?”

ชวนพิศไม่ทันพูดอะไรต่อ ทรงมณีปรี่เข้ามาประกบถามว่าโทร.หาใคร

“จะแจ้งคุณมุกดาเรื่องที่คุณท่านจะไปบ้านไร่กับคุณเพริดพักตร์วันพรุ่งนี้ ให้เตรียมที่พักต้อนรับคุณท่านค่ะ”

“ไม่ต้อง ฉันตั้งใจจะไปไม่ให้ตากลดรู้ตัว...แล้วนี่บอกอะไรไปหรือยัง”

“ยังไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ”

“วางสาย” ทรงมณีสั่งเฉียบ ชวนพิศกลัวลนลาน บอกลามุกดาและว่าแค่โทร.มาทักทายด้วยความคิดถึง

มุกดาได้ยินทรงมณีพูดเต็มสองหู วางสายอย่างขำๆ ทรงกลดรีบเสนอหน้าอยากรู้ว่าชวนพิศโทร.มาทำไม

“เตรียมตัวไว้นะคะ พรุ่งนี้คุณแม่และคุณเพริดจะมาที่นี่แบบเซอร์ไพรส์คุณกลดไม่ให้รู้ตัว”