รอยอาฆาต
ตอนที่ 10
“เธอเลยได้สารวัตรเป็นแฟนเลยสินะ”
อินทิราแซว สองเพื่อนซี้เลยหัวเราะกันทั้งขำทั้งดีใจ
ooooooo
วันนี้...ภิมลภาไปหาเสือที่คอนโด เห็นเสือกำลังเก็บข้าวของใส่ลัง เธอถามว่าจะไปไหน เสือบอกว่าจะกลับไปอยู่กับแม่ แม่ล้มในห้องน้ำ ไม่สบาย ตนต้องกลับไปดูแล
ภิมลภาถามว่าแล้วทำไมต้องเก็บข้าวของไปหมด เสือตัดสินใจบอกว่า
“พี่ภีมครับ...ผมว่าพี่อย่าเสียเวลากับผมเลยครับ...ผมกับพี่คงไปกันไม่ได้ เราสองคนแตกต่างกันมาก”
“จะทิ้งฉันใช่ไหม!! จะทิ้งฉันใช่ไหม!!!”
เธอตวาดแล้วพุ่งเข้าตบหน้าเสือ ด่าเลว เลี้ยงไม่เชื่อง เนรคุณ ประณามและลำเลิกว่า “แกมันไม่มีความจริงใจ เห็นแก่เงิน ปอกลอกฉันไปตั้งเท่าไหร่...
นี่คงได้คนใหม่แล้วสินะ ไอ้เลว...เลว!! เลว!!!”
เสือน้ำตาคลอถามว่าหึงตนด้วยหรือ เธอถามว่านึกว่าตนไม่แคร์เขางั้นเหรอ เสือถามว่า ถ้าแคร์แล้วนี่อะไร พลางหยิบโทรศัพท์เปิดคลิปที่
พัชระส่งมาให้ดู ภิมลภาหน้าถอดสีถามว่าใครถ่าย ไอ้พัชรใช่ไหม
“จากไหนมันไม่สำคัญหรอกครับ มันสำคัญที่พี่นอกใจผมต่างหาก”
“แล้วยังไง เราไม่ได้แต่งงานกัน...เธอมันก็แค่เด็กที่ฉันเลี้ยงไว้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้” เสือบอกว่าตนจะไม่อยู่ในสภาพนี้อีกแล้ว “นี่คิดจะเทฉันจริงๆ หรือว่าเป็นแค่ลูกไม้จะมาขอเงินเพิ่ม ก็ได้...” เธอเดินไปหยิบเงินปึกใหญ่มาส่งให้
“เอาไปสิ...เอาเงินไป ฉันให้ก็ได้ รับไปสิ”
ภิมลภายัดเยียดเงินใส่มือให้ ยิ้มเหยียดบอกว่า “ทีหลังไม่ต้องมาดราม่าแบบนี้อีก คนอย่างฉัน ถ้าอยากได้ใครก็แค่เอาเงินฟาดหัว ฉันจะนอนกับใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่ต้องมาหึงหวง ไร้สาระ”
เสือมองเงินในมือแล้วยื่นคืนให้ บอกพี่เก็บไว้เถอะแล้วเอาสมุดธนาคารพร้อมกับบัตรเอทีเอ็มยื่นให้
“แล้วเงินในบัญชีเล่มนี้ทั้งหมด มันคือเงินที่พี่ให้ผมตลอดช่วงเวลาที่คบกัน ผมรักษามันไว้เพื่อมาคืนพี่ในวันนี้...”
“ทำไม”
“ที่ผมคบกับพี่...ไม่ใช่เพราะเงิน แต่ผมรักพี่จริงๆไม่ใช่เพราะพี่เป็นลูกสาวมหาเศรษฐี แต่เพราะพี่คือผู้หญิงที่ชื่อภิมลภา ผมเคยแอบหวังว่าความแตกต่างของเรามันจะเชื่อมต่อกันได้ด้วยความจริงใจของผม แต่ตอนนี้...ผมพบแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ เราต่างกันเกินไป ผมเป็นเด็กที่เกิดในกองขยะ แต่ถึงพวกผมจะจนแค่ไหน ผมก็ยอมไม่ได้ที่จะให้ใครมาดูถูก สิ่งที่พี่ทำกับแม่ของผมวันนั้น คือจุดเริ่มของรอยร้าวที่ทำให้ผมต้องตัดสินใจในวันนี้...”
“ไม่นะเสือ...”
“เราจบกันตรงนี้ ในช่วงที่ยังมีความรู้สึกดีๆให้กันดีกว่าครับ เพราะจากนี้ไป ผมจะสำนึกและจดจำในสิ่งดีๆที่พี่มีให้ผม...ลาก่อนครับ”
เสือหิ้วกระเป๋าออกจากห้องไป ภิมลภาร้องกรี๊ด หยิบข้าวของขว้างปาไล่หลัง ทั้งด่าทั้งร้องไห้ฟูมฟาย
