รอยอาฆาต
ตอนที่ 10
ภิมลภายิ่งด่ายิ่งทุบตี แพรพิมพ์พยายามห้ามบอกพัชระว่ารีบหลบไป...
“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะไอ้พัชร ไอ้สารเลว ถ้าฉันมีโอกาสเมื่อไหร่ ฉันเล่นงานแกแน่”
พัชระเดินร้องไห้ออกไปท่ามกลางเสียงด่าและขับไล่ไสส่งอย่างแค้นใจของภิมลภา
ooooooo
พัชระไปนั่งร้องไห้ในโรงแรมที่อัณศยาพัก ครู่หนึ่งตัดสินใจโทรศัพท์บอกอัณศยาทั้งที่ยังร้องไห้
“พี่อัณ...พี่อัณครับ...ช่วยผมด้วย ผมไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว...” อัณศยาตกใจถามว่าพัชรเป็นอะไร “พี่ออกมาหาผมหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากคุยกับพี่”
อัณศยาบอกว่าจะไปเดี๋ยวนี้ อินทิราถามว่าใครโทร.มา เธอบอกว่าตาพัชร ท่าทางคงเป็นเรื่องใหญ่ อินทิราติงว่าไว้ใจได้หรือ
“พัชรเป็นคนดีค่ะ เป็นคนยุติธรรม ช่วงที่อยู่บ้านจิรการพาณิชย์ พัชรเป็นน้องที่ดี คอยช่วยเหลืออัณตลอดตอนนี้เขามีเรื่อง เดี๋ยวอัณคงต้องไปพบเขาค่ะ”
อัณศยารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปหาพัชระอย่างห่วงใย
ooooooo
พอลงไปพบกัน พัชระที่ตายังแดงช้ำเพราะร้องไห้หนัก บอกว่าตนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครแล้ว พี่ภีมกับพี่แพรไม่ฟังตนเลย ส่วนอาภามตนก็กลัวว่าจะรับไม่ได้ พูดแล้วร้องไห้ขึ้นมาอีก
อัณศยาปลอบว่าไม่เป็นไร พี่อยู่นี่แล้ว ให้ค่อยๆเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น
“ผมทำให้คนบริสุทธิ์ต้องติดคุก...ผมไม่รู้จะช่วยเขายังไง...”
“ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงอาภามต้องช่วยพัชรได้แน่ๆ”
“พี่อัณอยู่เป็นเพื่อนผมด้วยนะครับ ผมไม่กล้าคุยกับอาภามตามลำพัง” อัณศยาถามว่าพัชรกลัวอะไร “ถ้าป๊ะอยู่ ป๊ะคงโกรธผมมาก ผมเลยกลัวว่าอาภามจะโกรธผมเหมือนป๊ะ”
“พี่จะอยู่เป็นเพื่อนพัชรเอง...ไม่ต้องห่วง” อัณศยาปลอบแล้วเดินไปกับพัชระอย่างอบอุ่น
พราวบอกกรรณิการ์ว่าได้ยินว่าพัชระบอกความจริงกับตำรวจไปแล้ว กรรณิการ์มั่นใจว่าตำรวจไม่เชื่อแน่ถ้าพวกเราช่วยกันปฏิเสธ พราวถามว่าแล้วพัชรล่ะ?
“สำหรับไอ้พัชร ฉันจะจัดการมันเอง” พราวถามว่าเธอจะทำอะไร “คอยดูไปก็แล้วกัน” กรรณิการ์จิกตาร้ายกาจ แล้วไม่นานกรรณิการ์ก็ไปนั่งตรงหน้าสารวัตรคมกริชกับหมวดวิษณุที่ห้องประชุมสำนักงานตำรวจ
สารวัตรคมกริชถามว่าเธอเป็นคนโทร.แจ้งตำรวจเรื่องฆาตกรที่ฆ่าเจ้าสัวไพศาลใช่ไหม
“ค่ะหนูเอง หนูเป็นเพื่อนกับลูกชายคนเล็กของเจ้าสัว หนูเลยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดค่ะ”
“งั้นบอกมา ว่าหนูรู้อะไรบ้าง”
“ฆาตกรที่ฆ่าเจ้าสัว ก็คือนายพัชระ จิรการพาณิชย์ ลูกชายคนเล็กของเจ้าสัวค่ะ” คมกริชถามว่าแน่ใจนะ “หนูได้ยินกับหูค่ะ ไอ้พัชรมันติดยา ตอนมันเมามันจะเผลอพูดเรื่องนี้ออกมาว่ามันเป็นคนฆ่าเจ้าสัวไพศาลด้วยมือของมันเอง”
“สาเหตุที่ฆ่าเพราะอะไร”
“ก็เพราะเจ้าสัวบังเอิญไปเห็นความลับที่มันซ่อนไว้ในคอมพิวเตอร์น่ะสิคะ” คมกริชสงสัยว่า ความลับอะไร “คุณตำรวจก็ไปดูเองเลยค่ะ คอมพิวเตอร์ที่อยู่ในห้องนอนมันซุกซ่อนความลับเอาไว้เยอะมาก หนูรู้รหัสเปิดหน้าจอ...” กรรณิการ์เขียนพาสเวิร์ดส่งให้คมกริช “นี่ค่ะ...พาสเวิร์ด คำตอบอยู่ในคอมฯเครื่องนั้นแหละค่ะ”
