ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ร้อยป่า

SHARE

รุ่งเช้าทรงธรรมตัดสินใจสะกดรอยตามมาโนชไปที่เซฟเฮาส์เพื่อช่วยทรงยศให้หนีคดีค้ายาเสพติด แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายใหญ่โตจนทำให้ตัวเองกับลูกชายต้องตายพร้อมกัน ส่วนแป๋วก็โดนยิงบาดเจ็บต้องนอนรักษาตัวนานเป็นเดือนโดยเธอไม่รู้ว่าพ่อกับพี่ชายได้จากไปแล้ว

เหตุการณ์ในวันนั้นทรงยศโดนตำรวจวิสามัญหลังจากที่เขายิงแป๋วบาดเจ็บ เหตุนี้ส่งผลให้ทรงธรรมช็อกหัวใจวายตาย เสือเฝ้าดูแลอาการของแป๋วที่โรงพยาบาลโดยมีมาโนชกับบัวเงินคอยผลัดเปลี่ยนเพราะเสือยังต้องเดินทางกลับแพร่เพื่อทำงาน

การตายของทรงยศทำให้อิทธิสบายใจมาก ไม่ต้องกลัวใครซัดทอดคดียาเสพติดและการที่แป๋วป่วยก็ทำให้เสือไม่ได้อยู่ประจำที่แพร่ ช่วงเวลานี้จึงเป็นโอกาสทองที่อิทธิให้พลกับลูกน้องตัดไม้ส่งขายได้โดยสะดวก

ฝ่ายอนิรุทธิ์ที่พยายามหนีออกนอกประเทศ เวลานี้เขายังซ่อนตัวแถวชายแดนเพราะลุงชาติเพื่อนของพ่อยังไม่สามารถทำพาสปอร์ตปลอมให้ได้ ส่วนแสงทองที่หนีไปพักใจที่ชายทะเลพักใหญ่ก็ย้อนกลับมาที่แพร่เพื่อจะขออยู่กับเสือแต่ไม่เจอตัวเพราะเสือยังเฝ้าดูแลแป๋วอยู่ที่กรุงเทพฯเป็นหลัก

ช่วงเวลาที่แป๋วรักษาตัวในโรงพยาบาล เธอถามหาพ่อบ่อยครั้งแต่ไม่มีใครตอบสักคน ทั้งเสือ มาโนช และบัวเงินต่างหลีกเลี่ยงบ่ายเบี่ยงจนแป๋วเริ่มสงสัยว่าทุกคนต้องมีเรื่องปกปิด

เสือตัดสินใจจะรอให้แป๋วหายดีแล้วค่อยบอกความจริงเรื่องพ่อกับพี่ชายของเธอ แต่แล้ววันนี้แสงทองมาปรากฏตัวที่โรงพยาบาล ทำเหมือนจะมาเยี่ยมแป๋วแต่ความจริงต้องการมาหาเสือ!

บัวเงินอยู่ในห้องด้วย เธอพยายามผลักไสแสงทองเพราะกลัวจะพูดความลับที่เสือและเธอพยายามปกปิดแป๋วอยู่ แต่ไม่สำเร็จ แสงทองพูดออกไปโดยไม่รู้มาก่อนว่าทุกคนไม่ต้องการให้แป๋วสะเทือนใจ

แสงทองต้องการให้แป๋วเห็นใจเธอเรื่องเสือเพราะเธอรักเขาจริงๆ และตอนนี้ชีวิตเธอไม่เหลือใครแล้ว เช่นเดียวกับแป๋วที่อยู่ในสภาพตัวคนเดียว แป๋วฟังแล้วไม่เข้าใจว่าแสงทองหมายถึงอะไร

“ก็เธอกับฉัน เราเหลือตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว”

“ทำไมถึงว่าฉันไม่มีครอบครัว”

“คุณแสงทองกลับเถอะค่ะ” บัวเงินพยายามไล่

“คุณแสงทอง ที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่าไง”

“นี่เธอไม่รู้เหรอว่าพ่อกับพี่เธอตายแล้ว”

แป๋วนิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะแสดงความไม่พอใจ “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะใจร้ายถึงกับแช่งให้พ่อฉันตาย”

“ธนิษฐา ถึงฉันจะเกลียดเธอแค่ไหนแต่ฉันก็เห็นใจเธอ ฉันเคยสูญเสียแม่ รู้ว่ามันเสียใจมากขนาดไหน”

“ครูบัวเงิน มันยังไงกันคะ เขาพูดจริงเหรอ” แป๋วเริ่มใจคอไม่ดี บัวเงินหน้าซีด อึกๆอักๆไม่กล้าพูด

พอดีเสือกับมาโนชกลับเข้ามา สองหนุ่มเห็นแสงทองก็ตกใจและเห็นสีหน้าแป๋วก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

สายตาคมกริบของเสือที่มองจ้องมาทำให้แสงทองหน้าเจื่อน

“แสงขอโทษค่ะ แสงคิดว่าธนิษฐารู้แล้ว”

“ไม่! ไม่จริง! พ่อแป๋วยังไม่ตาย”

“แป๋วฟังผมนะ พ่อกับพี่ยศตายแล้ว ผมจัดงานศพให้แต่ยังไม่เผา รอแป๋วหายดีก่อน”

แป๋วทำใจไม่ได้ร้องไห้โฮออกมา เสือกอดปลอบเธอด้วยความสงสาร

“แป๋วยังมีผมนะ ผมจะดูแลแป๋วเอง”

แป๋วร้องไห้ตัวโยนเสียใจปิ่มว่าจะขาดใจ มาโนชกับบัวเงินเห็นแล้วสะเทือนใจมาก แม้แต่แสงทองยังอดสงสารไม่ได้

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สะพรึงชวนขนลุก เปิดเบื้องหลังความหลอน ผีมาลัย ใน "เรือนร่มงิ้ว"

สะพรึงชวนขนลุก เปิดเบื้องหลังความหลอน ผีมาลัย ใน "เรือนร่มงิ้ว"
13 พ.ค. 2564

06:13 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 13 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:16 น.