ร้อยป่า
ตอนที่ 11
รุ่งขึ้นแป๋วขับไล่ไสส่งแสงทองออกจากบ้านเพราะไม่ต้องการให้เธอตกเป็นเหยื่อของพี่ชาย แต่แสงทองไม่เข้าใจจึงโวยวายหาว่าอีกฝ่ายไล่เธออย่างกับหมูกับหมา แล้วยังทวงบุญคุณว่า
“ทีตอนเธอไปค้างบ้านฉัน ฉันยังไม่ไล่เลยอีคนเห็นแก่ตัว”
“แล้วแต่จะคิด” แป๋วพูดนิ่งๆ
ทรงยศได้ยินเสียงเอะอะค่อยๆโผล่ออกมาหน้าบ้าน แสงทองเห็นเบ้าตาทรงยศเขียวคล้ำก็ตกใจถามว่าไปโดนอะไรมา แต่ไม่ได้คำตอบเลยเดาเอาเองว่า
“คุณโดนน้องต่อย...เธอนี่มันเลวจริงๆ”
“พูดอยู่นั่นแหละ ไปได้แล้ว”
แสงทองดึงดันไม่ไปเลยโดนแป๋วจับยัดรถแท็กซี่ออกไปจนได้
ส่วนที่บ้านเช่าของช้าง ลูกทีมพิทักษ์ไพรของเสือกำลังขนกระเป๋าขึ้นรถเพื่อกลับแพร่ แต่เสือยังต้องอยู่ต่อเพราะพรุ่งนี้เขาโดนผู้ใหญ่เรียกเข้ากรม เดชเดาว่าน่าจะเรื่องให้เสือเป็นหัวหน้าหน่วยที่ส่วนกลาง แต่เสือพูดทันทีว่าตนไม่เป็น ไม่อยากแทนพี่พงษ์
ชื่อพงษ์ทำให้ทุกคนหน้าสลด โจ้นึกถึงวัตกับศรที่สนิทกับพี่พงษ์มาก เสือบอกว่าสองคนนั้นเหมือนญาติพี่พงษ์ คงอยู่ช่วยงานจนวันเผา ส่วนพวกเรากลับขึ้นไปทำงานก่อนแล้วค่อยลงมาอีกทีวันเผา
“ถึงแพร่แล้วผมว่าจะแวะไปเยี่ยมพ่อเลี้ยงอิทธิซะหน่อย อยากกระทืบ” เดชปากไวเหมือนเดิม แต่พอโดนเสือเหล่มองก็รู้ตัวรีบกลับคำ “ผมพูดเล่นน่ะพี่ ไม่ทำจริงหรอก”
“ไหนว่าลูกน้องซื่อสัตย์ภักดีไง ไหงปล่อยเจ้านายติดคุก” แสวงหมายถึงไอ้พล ซึ่งแคนบอกว่ามันคงภักดีเพราะเงิน แต่เสือกลับคิดไปคนละอย่าง
“ลูกน้องคนอื่นอาจใช่ แต่ไอ้พลไม่น่าใช่คนลอบจัดอย่างพ่อเลี้ยงอิทธิเอาใครเป็นมือขวาแสดงว่าไว้ใจมาก”
เสือพูดถูก!! เงินซื้อพลไม่ได้ บุญคุณที่ช่วยชีวิตต่างหากซื้อใจมันได้ เมื่อไม่มีทางอื่นช่วยพ่อเลี้ยงอิทธิออกจากห้องขังจึงเหลือทางเดียวเท่านั้นสำหรับมัน
เที่ยงนั้นพลเดินหน้านิ่งเยือกเย็นขึ้นมาบนโรงพักเด่นชัย บอกตำรวจว่า “ผมมามอบตัว ผมเป็นคนฆ่าไอ้พงษ์”
เสือเพิ่งกินข้าวกลางวันกับมาโนชและบัวเงินเสร็จ เขารับรู้จากตำรวจ โทร.มาแจ้งข่าวพลมอบตัว จึงบอกต่อให้ทุกคนฟัง “ไอ้พลมันมอบตัวกับตำรวจ บอกว่าพ่อเลี้ยงไม่ได้ฆ่าพี่พงษ์ คุณแสงทองเกลียดพ่อเลยใส่ร้าย”
“คำพูดมันเชื่อไม่ได้ ต้องดูที่หลักฐาน ดีเอ็นเอบนเชือกที่รัดคอพี่พงษ์เป็นของใคร”
“ตำรวจไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้...โนช เรากลับแพร่เดี๋ยวนี้เลยเหอะ”
“แกต้องเข้ากรมพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ”
“ฉันจะโทร.บอกว่ามีงานด่วนที่แพร่ รีบไปเก็บเสื้อผ้าเร็ว”
“เดี๋ยวจ้ะ ผู้ใหญ่ไปวัดโพธิ์ยังไม่กลับ”
“ครูโทร.ตามผู้ใหญ่ทีครับ”
บัวเงินทำตามที่มาโนชบอก แต่เสียงมือถือผู้ใหญ่เทิ้มดังอยู่ในบ้าน จึงรู้ว่าแกไม่ได้เอาโทรศัพท์ไป
“ผู้ใหญ่บอกจะกลับบ่ายๆ นี่เที่ยงแล้วรอหน่อย”
“แต่ฉันอยากรีบไป เอาอย่างนี้ฉันจะกลับเครื่องก่อน” เสือพูดขาดคำก็พอดีแป๋วขับรถมาจอดหน้าบ้าน
ooooooo
แสงทองทั้งโมโหทั้งเซ็งที่โดนแป๋วไล่ออกจากบ้าน เธอจำใจต้องกลับแพร่แต่ยังมีเวลารออีกหลายชั่วโมงเพราะจองตั๋วเครื่องบินได้ไฟลท์บ่ายสาม
ช่วงเวลาที่ต้องรอเธอเลย โทร.ตามทรงยศมาเป็นเพื่อนกินข้าวแถมยังชวนเดินช็อปปิ้งในห้างแล้วได้นาฬิกาเรือนหนึ่งให้เขาฟรีๆเป็นค่าตอบแทนที่เขาจะช่วยเธอให้สมหวังกับเสือ
ความจริงทรงยศไม่ได้หวังดีอะไรกับแสงทองสักนิด ที่จะช่วยเรื่องเสือก็เพราะต้องการแยกเขาออกจากแป๋วต่างหาก แต่กับแสงทองนั้นทรงยศยังหวังจะปอกลอกเงินทองจากเธอ แต่ถ้าได้ตัวแถมมาด้วยก็จะดีมาก
