ร้อยป่า
ตอนที่ 11
“ใช่ค่ะ น่ารังเกียจมาก ฉันหมายถึงพวกมือที่สาม”
“ของแบบนี้ใครมาก่อนมาหลังไม่สำคัญ
คุณเสือคะ เอาไว้แฟนคุณกลับกรุงเทพฯแล้วเราค่อยนัดเจอกันนะคะ แสงจะทวงสัญญาแบบส่วนตัวกับคุณ”
แป๋วยิ้มไม่สะทกสะท้าน แสงทองโมโหทำอะไรแป๋วไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้หนักแน่นไม่ยอมคน แต่พอแสงทองเดินคล้อยหลังไป แป๋วก็เลิกเก็บอาการเพราะความจริงแล้วเธอกังวลเรื่องแสงทองกับเสือไม่น้อย
“ขนาดเราจะแต่งงานกันผู้หญิงคนนั้นก็ยัง
ไม่หยุด”
“แป๋วไม่ต้องคิดมากนะ แป๋วไว้ใจผมได้”
“แป๋วไว้ใจเสือค่ะ แต่มันสังหรณ์ใจยังไง
ก็ไม่รู้ว่าคุณแสงทองต้องสร้างปัญหาให้เราอีก”
เสือเงียบไป เพราะรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันว่า แสงทองคงยังไม่หยุดก่อกวนเขากับแป๋ว
ooooooo
เมื่อแสงทองกลับมาถึงบ้านก็โดนทรงยศต่อว่าเรื่องที่เอาพ่อแท้ๆเข้าคุก เพราะมันส่งผลให้เขาอดทำงานมีเงินมีรายได้
“ที่แท้คุณก็ไม่ได้ห่วงพ่อฉัน คุณน่ะห่วงตัวเอง แล้วอย่ามาว่าฉันนะ คุณก็เห็นนี่ว่าฉันโดนอะไรบ้าง”
“ไม่รู้ล่ะ คุณต้องรับผิดชอบเอางานมาให้ผม พ่อคุณบอกว่างานนี้เป็นงานที่สร้างความร่ำรวยให้”
“ค้าไม้เถื่อนน่ะเหรอ”
“ไม่ใช่ น่าจะงานอื่น”
“งานอะไร? ฉันนึกไม่ออก”
“คุณเป็นลูกไม่รู้ได้ไง ไม่อยากช่วยผมน่ะสิ ทีผมยังช่วยคุณเรื่องไอ้เสือเลย”
“นี่ทวงบุญคุณเหรอ คุณเองก็ไม่อยากให้น้องแต่งงานกับคุณเสือ แต่ก่อนคุณพึ่งพ่อตัวเอง ตอนนี้หวังพึ่งพ่อฉัน หัดพึ่งตัวเองมั่งนะคะ”
โดนผู้หญิงดูแคลน ทรงยศโกรธแทบเต้น หลุดปากด่า “ไอ้ที่คุณโดนน่ะสมควรแล้ว เสียดายน่าจะโดนขังลืม”
ฉาด! แสงทองตบหน้าทรงยศอย่างแรง ความเจ็บทำให้ชายหนุ่มได้คิดว่าเขายังต้องพึ่งผู้หญิงคนนี้
จึงแก้ตัวว่าตนเครียดเรื่องงานเลยใจร้อนไปหน่อย แล้วกลับคำว่าสิ่งที่เธอทำนั้นถูกต้อง อิทธิสมควรติดคุก
อิทธิท่าจะแย่จริงๆ เพราะทนายเพิ่งมาบอกว่าตำรวจไม่ให้ประกันตัว อิทธิโกรธมากด่ากราดทนายอย่างไม่ไว้หน้า จากนั้นก็ตะโกนราวคนบ้าพร้อมกับเขย่าลูกกรงห้องขังทั้งที่รู้ว่าไม่สามารถออกไปได้
อนิรุทธิ์อ่านข่าวอิทธิโดนจับด้วยความสะใจ เงินที่เขาโดนแบล็กเมล์ยังจ่ายไม่ครบ ต่อไปก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว แต่อนิรุทธิ์ยังมีความกังวลเรื่องคดียิงคนบาดเจ็บในผับที่ยังคาราคาซังกันอยู่
คืนนั้นแป๋วกลับถึงบ้านที่กรุงเทพฯก็พบว่าพี่ชายกลับมาก่อนแล้ว แต่ที่แป๋วประหลาดใจสุดๆคือแสงทองอยู่ในบ้านของเธอด้วย
“ฉันเป็นแขกของพี่ชายเธอน่ะ”
“พี่ยศนี่ชอบชักศึกเข้าบ้าน ว่าแต่คุณไม่อยู่อ่อยแฟนฉันที่แพร่เหรอ เห็นประกาศเจตนารมณ์ไว้”
“คุณเสือว่าพรุ่งนี้จะลงมางานศพพี่พงษ์ที่กรุงเทพฯ ฉันเลยมารอน่ะ”
“อ้อ มารออ่อยผู้ชาย แล้วไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาด้วยนะ ผู้ชายที่กำลังจะแต่งงาน”
“ต่อให้แต่งแล้วฉันก็ไม่สน”
“นี่คุณแสงทอง คุณไม่กลัวเสียชื่อเหรอ คุณน่ะเป็นที่รู้จัก ตระกูลคุณที่แพร่ก็เป็นตระกูลเก่าแก่ เห็นแก่วงศ์ตระกูลมั่งสิ”
“ฉันไม่สน ฉันสนแต่คุณเสือ” พูดแล้วจ้องแหวนที่นิ้วนางมือซ้ายของแป๋ว “แหวนวงนี้ต้องเป็นของฉัน”
“แหวนวงนี้เป็นของฉันคนเดียว” แป๋วเชิดหน้าสู้แสงทอง แต่พอหันหลังเดินจากมาสีหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นไม่สบายใจ ทรงยศสังเกตเห็นทำท่าจะดุน้องสาว แต่โดนแป๋วตอกหน้าเข้าให้ก่อน “ทีหลังจะพาแขกมาบ้านก็บอกด้วยนะคะ แล้วนี่ทำไมพี่มาถึงก่อนแป๋ว”
