ร้อยป่า
ตอนที่ 11
“พี่กับคุณแสงทองไปขึ้นเครื่องที่เชียงใหม่น่ะ ทำตัวดีๆกับแขกล่ะแป๋ว”
“แขกพี่ไม่ใช่แขกแป๋ว” พูดจบแป๋วเดินหนีไปอย่างเบื่อหน่าย
แสงทองมองตามหมั่นไส้แล้วขยับมาพูดกับทรงยศว่า “น้องคุณนี่ปากดีจังนะคะ กับพี่ก็ไม่เว้น”
“เมื่อกี๊คุณว่าอะไรแป๋วครับ ดูแป๋วไม่สบายใจ”
“คุณมองผิดแล้วล่ะค่ะ ธนิษฐาเนี่ยนะสะเทือน”
“ผมรู้จักน้องดี เสียใจดีใจดูออกหมด คุณต้องพูดอะไรให้แป๋วคิดมาก”
“นี่เขาฟอร์มเหรอเนี่ย ที่จริงก็กลัวโดนแย่งคุณเสือ...ดี! ฉันจะป่วนจนกว่าจะเลิกกัน” แสงทองยิ้มย่องที่จับไต๋แป๋วได้
ooooooo
คืนเดียวกันนี้อนิรุทธิ์บากหน้ามาหาแป๋วถึงบ้านเพราะมีธุระสำคัญต้องขอร้องเธอ แต่ก่อนอื่นเขาออกตัวเรื่องที่เคยทำผิดกับเธอไว้
“ผมขอโทษที่ทำไม่ดีกับแป๋ว เหล้ามันเป็นเหตุน่ะ”
“บอกตรงๆนะ แป๋วไม่ไว้ใจรุทอีกแล้ว”
แสงทองชงกาแฟอยู่ในครัว เดินออกมาได้ยินแป๋วพูดอย่างนั้นก็รีบหลบแอบฟังอย่างอยากรู้อยากเห็น
“อาทิตย์หน้าผมจะขึ้นศาลอุทธรณ์คดียิงคน
ในผับน่ะ ทนายอยากให้แป๋วไปเป็นพยาน”
“เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนกัน รุทไลน์มาวันไหนกี่โมง แป๋วจะไปให้”
“ขอบคุณมากนะแป๋ว”
“แค่นี้ใช่ไหม” แป๋วตัดบทจนอนิรุทธิ์พูดไม่ออก
เมื่อแป๋วกลับขึ้นข้างบนไปแล้ว แสงทองก็ปรากฏตัวตรงหน้าอนิรุทธิ์ ถามจี้ว่า “เขาโกรธอะไรคุณคะ ไม่ไว้ใจคุณเรื่องอะไร”
“คุณแสงทอง...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไงครับ”
“คุณทำอะไรบอกมาค่ะ ฉันจะบิลต์ให้คุณเสือทำมั่ง นังนั่นจะได้โกรธคุณเสือ”
“พอเถอะครับ ผมเหนื่อยแทน”
“แต่ฉันจะสู้เพื่อคุณเสือ”
“ผมอ่านข่าวพ่อคุณ กับพ่อคุณยังตัดได้ กับไอ้เสือคุณก็น่าจะตัดใจได้นะครับ”
“มันไม่เหมือนกันค่ะ คุณเสือเขาไม่เคยทำร้ายฉัน คุณแค้นคุณเสือนี่ ไม่อยากเห็นเขาโดนทิ้งเหรอ”
“ผมอยากให้มันตายมากกว่า” พูดจบชายหนุ่มฉุนเฉียวออกจากบ้าน แสงทองก้าวตามไม่ลดละ
“เลิกโทษคุณเสือซะที พ่อคุณยิงก่อน คุณเสือไม่ผิด”
“ไอ้เสือมันไม่ผิดเหรอ” อนิรุทธิ์โกรธหันขวับมาบีบแขนแสงทองอย่างลืมตัว
“ฉันเจ็บนะคุณ”
อนิรุทธิ์ได้สติปล่อยมือออก แล้วทำท่าจะขึ้นรถกลับแต่แสงทองยังอยากรู้เรื่องที่แป๋วพูด
“อย่าเพิ่งไปค่ะ บอกฉันมาก่อนว่าแป๋วโกรธคุณเรื่องอะไร คุณโกหกหรือคุณนอกใจ”
“คุณนี่เซ้าซี้น่าดู”
“คุณเคยเป็นแฟนเขา แป๋วรับการกระทำไหนของแฟนไม่ได้จนต้องเลิกคะ”
“ได้เวลากินเหล้าแล้ว ผมขอตัว” เขาเลี่ยงที่จะไม่ตอบ แต่แสงทองก็ยังตื๊อไม่เลิก แทรกตัวเข้าไปนั่งในรถเขาหน้าตาเฉย บอกว่าเธออยากดื่มเหล้าเหมือนกัน
ในที่สุดแสงทองก็ได้มาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนอนิรุทธิ์ที่บ้านของเขา แต่ความจริงเธอมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ซึ่งชายหนุ่มก็รู้ทัน
“นี่จะมอมเหล้าให้ผมพูดสินะ แต่คุณน่าจะเมาหลับก่อน ถ้าหลับผมไม่ปลุกนะ ทิ้งไว้ตรงนี้แหละ”
“คุณนี่ใจร้ายกับผู้หญิงมากเลย โตมาแบบไหนเนี่ย”
“พ่อผมสอนว่าเป็นลูกผู้ชายอย่ายอมให้ผู้หญิงคุมเกม”
“แล้วแม่คุณล่ะ ไม่สอนเรื่องความเป็นสุภาพบุรุษเลยเหรอ”
“อย่าลามปามแม่ผม แม่ผมตายแล้ว”
“ฉันขอโทษ แม่คุณเป็นอะไรตายคะ”
“มะเร็ง”
“เหมือนแม่ฉันเลย ฉันจำได้เวลากลับจากโรงพยาบาลแม่จะอาเจียนไม่หยุด”
“แพ้คีโม...แม่ผมก็แพ้ ตอนแม่ตายผมร้องไห้กอดศพแม่แน่น พ่อต้องดึงออกมา”
“เราไม่อยากเสียแม่ไป...แต่คุณโชคดี พ่อคุณไม่มีเมียใหม่ ไม่เหมือนพ่อฉัน”
“พ่อผมรักแม่มาก ตอนนี้พ่อได้ไปอยู่กับแม่แล้ว ทิ้งผมไว้คนเดียว”
“ฉันก็ตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัวแล้ว คนนอกมองเข้ามาคิดว่าฉันอยู่ได้ ฉันมีเงิน แต่เงินซื้อความเหงาไม่ได้”
