ร้อยป่า
ตอนที่ 11
เพราะแน่ใจว่าแสงทองเห็นเหตุการณ์พงษ์โดนฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ทำให้แป๋ววางแผนกดดันแสงทองต่อไปแต่ไม่บอกให้เสือรู้
ค่ำนั้นแสงทองรับสายจากตำรวจให้ไปโรงพัก เธอพูดโทรศัพท์กับตำรวจโดยไม่รู้ว่าทรงยศยืนฟังอยู่หน้าห้อง
“จะให้ฉันไปโรงพัก มันเรื่องอะไรคะ”
“คุณธนิษฐาบอกว่าคุณแสงทองเห็นเหตุการณ์ป่าไม้โดนฆ่าแขวนคอ”
“ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“ทางตำรวจขอความร่วมมือเชิญคุณมาให้ข้อมูลเผื่อจะได้เบาะแสทางคดี”
“ฉันไม่ไป” แสงทองปฏิเสธเสียงแข็งแล้ว ตัดสายทิ้งทันที
แป๋วอยู่กับตำรวจที่โรงพัก เธอดึงตำรวจ
มาเกี่ยวเพื่อบีบแสงทองให้แฉพ่อตัวเอง แต่เมื่อแสงทองไม่เล่นด้วยแป๋วจึงส่งข้อความไลน์ไปหา “ไม่มาให้ปากคำตำรวจจะออกหมายเรียก”
ข้อความนั้นของแป๋วเล่นเอาแสงทองอยู่ไม่เป็นสุข รีบเก็บเสื้อผ้าเท่าที่จำเป็นใส่กระเป๋าเพื่อหลบไปอยู่ที่อื่นสักพักแต่โดนพลสกัดขัดขวางตามคำสั่งของพ่อเลี้ยง
“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า” แสงทองดิ้นรนไม่ยอมให้พลจับตัว อิทธิเดือดดาลด่าทอลูกสาวรุนแรงกว่าทุกครั้ง
“อีลูกทรพี!! แกจะไปบอกตำรวจให้มาจับฉันงั้นเหรอ”
“แสงไม่ได้จะไปหาตำรวจ”
“นี่เก็บเสื้อผ้าหนีจะทิ้งฉันไว้ในคุก”
“ไม่ใช่ค่ะ แสงจะหนีไปซักพัก พอเรื่องเงียบค่อยกลับมา”
“คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ เอามันไปขังในห้องเก็บของ”
“ไม่นะพ่อ แสงไม่ได้จะแฉพ่อ”
อิทธิไม่ฟังคำแก้ตัว สั่งพลลากแสงทองไปขังในห้องเก็บของปิดประตูล็อกกุญแจแน่นหนา ไม่สนว่าเธอจะทั้งทุบประตูปึงปังและแหกปากดังสักแค่ไหน
ทรงยศเห็นฤทธิ์เดชแสงทองก็นึกขยาดเหมือนกัน แต่คราวนี้เพราะเขาแท้ๆแสงทองถึงโดนจับขัง
“ดีที่คุณได้ยินแสงพูดว่าจะไปโรงพัก ผมเลยจับตัวไว้ก่อน ไม่ยังงั้นล่ะได้เดือดร้อนแน่”
“พ่อเลี้ยงมีปัญหาอะไรกับตำรวจผมไม่เกี่ยว ผมมีหน้าที่คอยระวังหลังให้ในฐานะเพื่อนร่วมงาน”
“เพื่อนร่วมงานแบบคุณนี่หายาก สนใจร่วมงานใหม่กับผมไหมครับ”
ทรงยศยิ้มร่าเพราะมีงานก็มีเงิน คนร้อนเงินอย่างเขาไม่ปฏิเสธแน่
ooooooo
ที่บ้านพักของมาโนช...เสือตำหนิแป๋วด้วยความเป็นห่วงหลังรู้ว่าเธอไปโรงพักด้วยเรื่องอะไร
“ทำไมแป๋วดื้ออย่างนี้นะ แอบไปหาตำรวจคนเดียว น้องฟ้าก็อีกคน พี่บอกให้ดูแลแป๋วไง”
“ตอนนั้นฟ้าเข้าห้องน้ำค่ะ พอออกมาคุณแป๋วก็ไม่อยู่แล้ว”
“แป๋วผิดเอง เสืออย่าว่าคุณฟ้าเลย”
“เฮ้ยเสือ! แป๋วทำดีออก ใช้ตำรวจบีบคุณแสงทอง เขาต้องทนแรงกดดันไม่ไหว” ช้างเห็นดีเห็นงาม แป๋วเลยได้ใจบอกเสือให้ลองโทร.หาแสงทองเพราะตน โทร.ไปแล้วเธอไม่รับ
เสือทำตามแต่ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน แสงทองไม่รับสาย ช้างเลยบอกว่าต้องให้เวลาเธอหน่อยเพราะมันเรื่องใหญ่เอาพ่อตัวเองเข้าคุก
“ขอให้คุณแสงทองคิดได้ทีเถอะ ไม่ใช่เพื่อคนอื่นอย่างเดียว แต่เพื่อตัวเธอเองด้วย” แป๋วภาวนา
แต่หารู้ไม่ว่าเวลานี้แสงทองกำลังรู้สึกแย่มาก เธอโดนพ่อจับขังและกำลังจะโดนจับล่ามโซ่เพราะเธอยังดิ้นรนหาทางหลบหนีออกจากบ้าน
แสงทองฉวยโอกาสตอนพลเอาข้าวมาให้
จะวิ่งหนีออกไป เลยโดนอิทธิสั่งพลเอาโซ่มาล่ามไม่ต่างจากสัตว์
“แกมันเลี้ยงไม่เชื่อง ฉันเลยต้องล่ามไว้”
“แสงเป็นคนนะ ไม่ใช่สัตว์”
“อยู่ในนี้จนกว่าจะสำนึก”
อิทธิกับพลออกจากห้อง ทิ้งแสงทองไว้กับโซ่ตรวน...แสงทองซึมเศร้าจำยอมรับสภาพสัตว์เลี้ยงของพ่อ เธอร้องไห้น้ำไหลนองหน้า เสียใจและคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด
