ริมฝั่งน้ำ

“ถ้าอย่างนั้นคุณตาต้องจ่ายแพงกว่าเดิมนะคะ เพราะคุณตาต้องจ่ายค่าดูแลบ้านร่มไม้ฯเป็นรอยยิ้ม เป็นเสียงหัวเราะของคุณตาค่ะ ไม่ต้องให้หนูก็ได้ แต่คุณตา ต้องให้พอเพียงค่ะ”

เช้าวันเดียวกันอานัสก็อ้อนปู่ชาญชัยว่า มีแต่ปู่คนเดียวที่จะช่วยตนได้ ตนอยากขอร้องให้ปู่เปิดบ้านร่มไม้ฯให้ตนบริหาร สัญญาว่าตนจะทำให้ดีที่สุด สารภาพว่า

“คือ...ผมอยากแต่งงานกับวีนัส”

เช้าเดียวกันนี้พฤกษ์ไปมหาวิทยาลัย ขณะกำลังจะขึ้นบันไดเลื่อนเกิดมึนหัว ตาพร่ากะระยะผิด

เนมดีใจที่เห็นพฤกษ์กำลังลิ่วมาหาเห็นเขาหงายหลังตึงก็รีบเข้าประคอง พฤกษ์พยายามลุกขึ้น

บอกว่าตนไม่เป็นอะไรแล้ว ประคองตัวเองไปจนเห็นไม่มีใครก็เกาะเสา พิงเสาอย่างอ่อนเพลีย เนมยังตามไป พฤกษ์ขอร้องว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับใคร

“ค่ะ เนมจะไม่บอกใคร อาจารย์ไปโรงพยาบาลไหมคะ เนมไปเป็นเพื่อน” พฤกษ์ส่ายหน้า เนมเดินเข้าใกล้อย่างเป็นห่วง เอ่ยอย่างซึ้งใจ “อาจารย์เป็นคนทำให้เนมรู้ว่า การมีใครสักคนที่ไม่ใช่พ่อแม่ กล้าเตือนเราด้วยคำพูดตรงๆกระแทกหน้าเรา มันคือความหวังดีที่หายากจริงๆ...อาจารย์ทำงานหนัก ทั้งสอน ทั้งทำสวนกล้วยไม้ พักผ่อนบ้างนะคะ”

เนมยิ้มให้แล้วเดินจากไปไม่เซ้าซี้วอแวเหมือนทุกครั้ง พฤกษ์มองตามอย่างชื่นชมเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของเนม

ooooooo

จู่ๆชาญชัยก็มาที่บ้านร่มไม้ชายคากับอานัส ถามว่าหนูวีนัสจะเปิดบ้านร่มไม้ฯหรือยัง โตมรถามแทรกว่าทำไม หรือว่าเหงา ชาญชัยทักว่าแอบมาหาหนูวีนัสก่อนตนได้ไง โตมรบอกว่าไม่ได้แอบและจะไม่กลับง่ายๆด้วย

วีนัสบอกว่าคุณตาโตมรจะมาอยู่ที่นี่เป็นแขกพิเศษของตน ชาญชัยไม่ยอมบอกว่าตนก็จะมาอยู่เหมือนกัน อานัสได้ทีเสนอวีนัสให้เปิดบ้านร่มไม้ฯ ชาญชัยจึงขอเป็นหุ้นส่วนด้วย บอกว่าตนจะไม่ยุ่งวุ่นวายแต่จะฝากคนงานใหม่ให้ช่วยหัดงานคนนึง วีนัสทำหน้างง อานัสรีบบอกว่าตนเอง ตนขอฝึกงานกับเธอ โตมรถามว่าตนหูฝาดไปหรือเปล่า

“ไม่ฝาด เอิร์ธจะขอทำงานกับหนูวีนัสที่บ้านร่มไม้ฯ จริงๆ” ชาญชัยยืนยัน

อานัสยืนยันกับวีนัสว่าตนตั้งใจจริงๆ ตนอยากดูแลคุณตาคุณยาย เล่าแผนการของตนอย่างจริงจังว่า

“ผมจะทำให้ที่นี่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง จะเป็นอารยสถาปัตย์ ออกแบบเพื่อความสะดวกของผู้สูงอายุ คนป่วย มีหมอ พยาบาล นักจิตวิทยา นักกายภาพดีที่สุด ส่วนคุณจะเป็นรอยยิ้ม เป็นความสุขความสดใสของคุณตาคุณยาย มีเราสองคนช่วยกัน บ้านร่มไม้ฯจะต้องสมบูรณ์ขึ้น”