ริมฝั่งน้ำ
ตอนที่ 12
นิ่มนวลพูดตรงจนชาญชัยหน้าเจื่อน
ฝ่ายวีนัสกับพฤกษ์เมื่อออกมาแล้ว วีนัสบอกว่าท่าทางคุณตาโตมรก็สบายดี พฤกษ์บอกว่าไม่มีใครยอมรับ หรอกว่าตนเองป่วย
“อาจารย์ก็เหมือนคุณตาโตมรใช่ไหม...ถ้าอาจารย์ป่วย อาจารย์ก็จะไม่บอกใคร?”
วีนัสมองหน้าพูดดักคอ พฤกษ์หลบตากลัววีนัสจะสงสัยอาการป่วยของตน
ooooooo
พฤกษ์ปฏิเสธเสียงแข็งว่าตนไม่ป่วยและไม่ใช่คุณตาโตมรด้วย เกทับว่าดูเธอจะสนเรื่องตนเป็นพิเศษ
ได้ผล...วีนัสบอกว่าเปล่าเลย ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย หลงตัวเองตลอด แล้วทำเป็นไม่สนใจเขาอีกเลย
เมื่อมาถึงบ้านร่มไม้ชายคา วีนัสถามว่าถ้าเราตามไปที่โรงพยาบาลจะเจอคุณตาโตมรไหม พฤกษ์รีบบอกว่าไปที่บ้านดีแล้ว อย่าเพิ่งทำให้คุณตารู้ตัวว่าเราสงสัย แล้วตัดบทชวนกลับบ้านเลยอ้างว่าคุณยายคงรอแล้ว
ไม่ทันที่ทั้งสองจะทำอะไร อานัสก็เดินรี่เข้ามาถามว่า
“แกพาวีนัสของฉันไปไหนมา” แล้วก้าวไปยืนข้างวีนัสทันที ด่าพฤกษ์ว่า “เพิ่งรู้ว่าชอบลักกินขโมยกิน แกจะหลอกอะไรวีนัสอีก”
“ฉันไม่ได้หลอกแล้วก็ไม่ได้ทำเลวๆอย่างที่แกพ่นออกมาตามนิสัยของแกด้วย ฉันไปทำในสิ่งที่ควรทำ ไม่ต้องระแวงหรอกเอิร์ธ วีนัสเขาฉลาดพอที่จะเจ็บแล้วจำ”
พูดจบพฤกษ์หันหลังพยายามเดินตัวตรงออกไป วีนัสบอกอานัสว่าตนมีชีวิตของตน อย่าหวังดีเกินหน้าที่เพื่อน อานัสรีบขอโทษ บอกว่าตนทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นเธอร้องไห้เพราะพฤกษ์อีก
“ขอบคุณค่ะ” วีนัสเอ่ยเรียบๆ
พฤกษ์หลบอยู่มุมหนึ่งเห็นอานัสกุมมือวีนัสก็
ยิ่งเศร้าเมื่อนึกถึงตัวเองว่านับวันยิ่งอายุสั้นลง...
คืนนี้...พฤกษ์อาเจียนจนทำแก้วน้ำตกแตก เขายืนโงนเงน บ้านหมุนหายใจหอบแรง เขามองรูปครอบครัว บอกพ่อกับแม่ว่า...
“ผมคิดถึงพ่อกับแม่มากนะครับ อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้ว...”
ooooooo
เช้านี้โตมรไปที่บ้านร่มไม้ชายคา เจอพอเพียงต่างดีใจมากที่ได้เจอกัน ครู่เดียววีนัสมาเจอเห็นพอเพียง นอนอยู่บนตักโตมร วีนัสถามพอเพียงว่าดีใจไหมคุณตามาเยี่ยม พอเพียงไถหัวกับตักโตมรไปมา
“หนูวีนัส...ถ้าฉันจะขอกลับมาอยู่ที่นี่”
“คุณตาขา...หนูไม่อยากเปิดบ้านร่มไม้ฯอีกแล้วค่ะ” วีนัสหน้าสลดลงเมื่อนึกถึงการตายของพ่อแม่และบุษกร โตมรดูออก ถามพอเพียงว่า
“นายแกเป็นคนขี้แพ้ตั้งแต่เมื่อไหร่...รู้ไหม คนที่ล้มแล้วล้มเลย ไม่ยอมลุก คือคนที่จะไม่เจอความสำเร็จ”
วีนัสนึกถึงคำพูดของพฤกษ์ที่ว่าคุณโตมรกำลังไม่สบาย แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร บอกโตมรว่าถ้าคุณตาอยากอยู่ที่นี่คุณตาก็ไม่ต้องกลับไปหรอก...คุณตาจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ตนไม่คิดสตางค์ โตมรบอกว่าตนมีจ่าย วีนัสเลยเกทับว่า
