ริมฝั่งน้ำ

“จำได้นะหนูวีนัส มีมืด เดี๋ยวก็มีสว่าง”

“คุณตาขา...คุณตาปลอบใจหนูเก่งที่สุดเลย” วีนัสโผกอดและหอมแก้มชาญชัยฟอดใหญ่

เมื่อคุณตาคุณยายไปกันหมดแล้ว วีนัสมองสภาพบ้านร่มไม้ชายคาแล้วรำพึงกับคณิตาที่เดินตามมาห่างๆ...

“เงียบจังเลยนะ ไปกันหมดแล้ว ฉันเคยเกลียดที่นี่ ไม่อยากเดินเข้ามา แต่วันนี้...พอไม่มีคุณตาคุณยายฉันน่าจะดีใจ แต่ทำไมฉันถึงใจหายขนาดนี้...”

วีนัสมองไปรอบๆน้ำตาไหลเงียบๆ ขณะนั้นเองพฤกษ์ก้าวเข้ามาคณิตาจึงถอยออกไป แต่วีนัสคิดว่า

คณิตายังอยู่ รำพึงใจหาย...

“ณิตา...เราคิดถึงคุณป้าบุษกร ทุกครั้งที่คุณป้ากอดเรา เราจะนึกถึงกอดของแม่ เรารักคุณป้าเหมือนแม่อีกคนนึงนะ...เราจะปิดบ้านร่มไม้ฯจะไม่เปิดอีกเลย พอกันที...ที่นี่ควรมีแต่ความสุข ไม่ใช่ที่ที่มีแต่การสูญเสียคนที่เรารัก”

วีนัสหันมองคณิตาแต่กลับเห็นพฤกษ์ยืนตาแดงก่ำเมื่อได้ยินวีนัสพูดถึงแม่ตน วีนัสในสภาพที่ใจอ่อนล้ากับการสูญเสียมองพฤกษ์สงสารจับใจ เดินเข้าไปกอด...

“อาจารย์...ฉัน...ขอโทษ”

เป็นครั้งแรกที่วีนัสกับพฤกษ์ผู้สูญเสียครอบครัวและอยู่อย่างโดดเดี่ยว อ้างว้าง ได้มาเจอกันตามลำพัง  อารมณ์  ร่วมแห่งการสูญเสียพังทลายกำแพงกั้นทั้งหมด ต่างนึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายที่บุษกรให้ไว้ว่า...

“วันเวลามันผ่านไปเร็ว อย่ามัวเสียเวลาให้ความโกรธ มากกว่าความรักนะลูก”

พฤกษ์มองวีนัสที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นในอกตน ค่อยๆโอบกอดก้มเอาหน้าผากจดกันหลับตาพึมพำ

“ชีวิตผม ไม่มีใครอีกแล้ว...”

“ฉันไงคะ อาจารย์ยังมีฉัน ฉันคือดวงดาว...ฉันคือวีนัสของอาจารย์...”

ทั้งสองกอดกันแน่น ไม่มีคำพูดใดๆ มีแต่สัมผัสที่ถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กันในวันที่ต่างไม่เหลือพ่อแม่ แล้ว...อย่างลึกซึ้ง...

ooooooo

ชาญชัยผู้มั่งคั่งแต่ไม่มีความสุข เพราะลูกหลานต่างอิจฉาชิงดีชิงเด่นหมายได้มรดกจากพ่อ จากปู่ชาญชัยกลับบ้าน บ้านก็ร้อนด้วยแรงริษยาของลูกหลานจนต้องหาเหตุออกไปตรวจงานที่โรงแรม

อานัสที่กำลังลุ่มหลงวีนัสจะเอาชนะพฤกษ์ให้ได้ก็อาศัยชื่อปู่ที่วีนัสเคารพนับถือ หลอกวีนัสว่าคุณปู่คิดถึง วีนัสหลงเชื่อจึงไปที่บ้าน แต่พอไปถึงชาญชัยไม่อยู่แล้ว ต้นเห็นอานัสพาวีนัสมาที่บ้านก็รีบส่งข้อความบอกพฤกษ์ เมื่อวีนัสมาแล้วปรากฏว่าชาญชัยไม่อยู่บ้าน อานัสทำหน้าซื่อตาใสบอกว่า

“ขอโทษจริงๆนะครับ ตอนผมไปรับคุณ คุณปู่บอกว่าจะอยู่บ้าน แต่ถ้าออกไปตรวจงานที่โรงแรมเดี๋ยวก็กลับมาครับ...คุณว่ายน้ำรอก่อนไหม”

วีนัสปฏิเสธและขอนั่งรอพลางเดินเลี่ยงไปแต่ริมสระลื่นจนเธอเซ อานัสยื่นมือให้จับ แต่วีนัสเสียหลักดึงอานัสลงสระไปด้วย วีนัสตกใจทะลึ่งขึ้นจากน้ำบอกอานัสว่าตนว่ายน้ำไม่เป็น อานัสรีบพาเธอเข้ามาริมสระ เธอสำลักน้ำอานัสจึงประคองให้นอนริมสระและโน้มตัวจะผายปอด พฤกษ์มาเห็นพอดี เขาโดดเข้าไปถีบอานัส

ตกสระไปอีกรอบและประคองวีนัสขึ้นมา

“ไอ้พฤกษ์!!”