ริมฝั่งน้ำ

พฤกษ์ยื่นมือจะไปจับมือวีนัสให้กำลังใจ ก็ต้องชะงักเมื่ออานัสเรียกวีนัสแล้ววิ่งเข้ามาหา พฤกษ์ดึงมือกลับ ในขณะที่อานัสเข้ามาหาวีนัสพูดอย่างเป็นห่วงทุกข์ร้อนแทนว่า

“คุณปู่เล่าให้ผมฟังหมดแล้ว ผมจะโทร.หาเพื่อนคุณพ่อให้เอาลูกน้องที่โรงพักลากตัวมันมาที่นี่”

พฤกษ์ติงว่าเรื่องถึงตำรวจบ้านร่มไม้จะเสียชื่อ อานัสบอกว่างั้นตนจะจ้างนักสืบเอาตัวมันได้แน่ มันจะได้ไม่ไปทำร้ายคุณตาคุณยายคนอื่น วีนัสยิ้มดีใจ พฤกษ์รู้สึกตัวเองกลายเป็นส่วนเกินไปทันที ค่อยๆ

ถอยออกไปเงียบๆ วีนัสเห็นจะตามไป ถูกอานัสดึงไว้บอกว่า

“ผมเต็มใจช่วยคุณ”

พฤกษ์ไปนั่งเก้าอี้ที่วงเวียนอย่างผู้แพ้ พอเพียงกระดิกหางเข้าไปหมอบข้างๆ พฤกษ์ลูบหัวพอเพียงบอกว่า “ฉันจะช่วยอะไรนายแกได้...วีนัสเขาต้องการคนที่พร้อมอย่างเอิร์ธ...ฉันไม่มีอะไรให้เขาหรอก...นอกจากความรัก...แกรู้ไหมพอเพียง...ฉันรักวีนัส”

ooooooo

ต่อมาอานัสบอกปู่ว่าวีนัสให้ตนช่วย ชาญชัยย้ำให้เขาช่วยในขอบเขตอย่าใช้อำนาจเงิน ทุกอย่างต้องตรงไปตรงมา ห้ามก่อเรื่องให้วีนัสเดือดร้อนภายหลังและช่วยคนอย่าหวังผล

อานัสถามทีเล่นทีจริงว่าตนช่วยหวังความรักได้ไหม ชาญชัยเสียงเข้มว่าวีนัสรักอยู่กับลูกชายคุณบุษกร

“อดีตครับ...พฤกษ์เป็นอดีตของวีนัส...” บอกปู่ว่า “สำหรับความรัก ให้วีนัสเขาเลือกเองดีกว่าครับว่าอยู่กับใครแล้วสบายใจ” อานัสยิ้มอวดๆและมั่นใจเต็มที่

ฝ่ายบุษกรก็บอกพฤกษ์อย่าทิ้งหนูวีนัส ต้องเป็นที่ปรึกษา เป็นเพื่อน เป็นคนที่หนูวีนัสไว้ใจได้ทุกเรื่อง พฤกษ์ บอกว่าวีนัสมีคนคนนั้นแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีตน

“มีปัญหา อย่าปล่อยให้คาใจ วันเวลามันผ่านไปเร็ว อย่ามัวเสียเวลาให้ความโกรธมากกว่าความรักนะลูก” พอดีวีนัสมา บุษกรโอบวีนัสเอ่ย “ป้าอยากจะฝากหนูวีนัสช่วยดูแลพฤกษ์เขาหน่อย”

วีนัสรับคำงงๆ บุษกรบอกยิ้มๆว่าพฤกษ์ไม่ช่างพูด ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจก็ยกโทษให้คนปากหนักด้วย วีนัสมองหน้าพฤกษ์พูดเหน็บนิดๆว่าตนไม่กล้าโกรธหรอก พฤกษ์พูดลอยๆทันทีว่า “เสียงแบบนี้โกรธทุกที”

“หนักนิดเบาหน่อยให้อภัยกันได้ไหม” บุษกรถาม

“ได้สิคะ ถ้าคุณป้าขอ หนูให้หมดทุกอย่างค่ะ”

บุษกรโอบพฤกษ์กับวีนัสไว้ด้วยแขนสองข้างยิ้มชื่นใจ...

แต่พอคุยกันตามลำพัง พฤกษ์บอกวีนัสว่าถ้าแม่ตนขออะไรที่ฝืนใจ เธอไม่ต้องทำก็ได้ ตนไม่อยากให้เธอจำใจรับปาก วีนัสถามว่าเขาเคยมองตนในแง่ดีบ้างไหม

“ผมต้องพูด เพราะคุณไม่เหมือนเดิม คุณกลายเป็นเพื่อนเอิร์ธ”

“สุดท้ายก็เรื่องนี้ แค่เห็นว่าฉันคุยกับใคร อาจารย์ก็ตัดสินฉันแล้ว เสียดายนะคะ เสียดายที่อาจารย์มอง

ทุกอย่างด้านเดียว มองแค่ตาเห็น ไม่เคยใช้หัวใจมองอะไรเลย” วีนัสกลั้นน้ำตาแล้วรีบเดินออกไปเลย

พอเข้าบ้านคณิตาถามว่าใครทำให้เธอร้องไห้ วีนัสบอกว่าเปล่าแค่ฝุ่นเข้าตา คณิตาบอกว่าอย่าปดตน เพราะตอนนี้มีแต่เรื่อง