ริมฝั่งน้ำ

ในที่สุดบุษกรก็จำน้อยได้ว่าเป็นคนที่จับตนมัด น้อยไม่ยอมรับบอกว่าตนชื่อหนุงหนิง แต่เดินเข้าคุกคามบุษกรจนบุษกรถอยไปติดประตู น้อยยกมือบีบคอบุษกรตะคอกเหี้ยม

“ถ้าพูดมากฉันจะวางยาคนแก่ที่นี่ให้มันตายกันให้หมด!!!”

บุษกรตกใจมาก เตือนนิ่มนวลที่มาเล่าเรื่องถูกหลอกเอาเงินไปว่า เราต้องระวังเจ้าหน้าที่คนใหม่ คนนี้อันตรายมาก แต่ขณะกำลังจะเล่าน้อยก็ผลักประตูถือถาดผลไม้เข้ามา บุษกรจึงเงียบ นิ่มนวลไม่รู้อีโหน่อีเหน่ถามว่าเจ้าหน้าที่คนไหน

น้อยจ้องบุษกร หยิบมีดมาปอกผลไม้แววตาร้าย แม้นิ่มนวลจะถามอีกแต่บุษกรไม่กล้าพูด

น้อยวางแผนหนีไปก่อนที่พฤกษ์จะมาเจอตน

อีกคน เย็นนี้จึงใส่ยานอนหลับในน้ำดื่ม คะยั้นคะยอให้นิ่มนวล เอี้ยงและธงชัยดื่มน้ำจนหลับ แล้วเข้าไปขโมยสร้อยทองแหวนของนิ่มนวลกวาดไปจนหมด

แต่ขณะกำลังจะหนีเจอโตมรที่นอนไม่หลับ

ออกมาเดินข้างนอกถามว่ามาเดินทำไมดึกดื่น น้อยโกหกว่าคุณตาห้องนี้กดกริ่งเรียก โตมรจับโกหกได้ว่าห้องนั้นไม่มีคนอยู่ ตบประตูปลุกเชาว์ที่นอนหลับอยู่ตะโกนให้มาช่วยกันจับขโมย ถูกน้อยผลักจนล้มแล้วขึ้นคร่อมปิดปากขู่ “แหกปาก แกตาย”

โตมรคลานหนีคว้ากระถางเล็กปาใส่สุดแรง

เสียงดังจนเชาว์ตื่น ออกมาทุบประตูห้องอื่นตะโกนให้ออกมาช่วยกัน น้อยเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งหนีไป

ทุกคนตื่นออกมา ชาญชัยบอกว่าโชคดีที่มันไม่ทำคุณโตมรถึงตาย โตมรว่าโชคร้ายที่มันเอาของคุณนิ่มนวลไปหมด นิ่มนวลสมน้ำหน้ามันเพราะนั่นเป็นของปลอมทั้งนั้น

วีนัสจะพาโตมรไปหาหมอ โตมรไม่ยอมไป ถามว่า แล้วเราจะจับมันได้ไหม ทั้งวางยา ทั้งขโมย ทั้งทำร้ายร่างกาย อย่าปล่อยให้ลอยนวล

วีนัสบอกว่าตนจะตามตัวน้อยมาให้ได้ ขอโทษคุณตาคุณยายที่เกิดเรื่องไม่ดีซ้ำๆ ตาแดงๆขอโอกาสให้ตนจัดการปัญหาหน่อยแล้วเดินออกไป ชาญชัยมองวีนัสด้วยความเห็นใจ

รุ่งขึ้นชาญชัยโทร.บอกอานัสว่าวีนัสมีเรื่อง อยากให้เขามาช่วยหน่อย อานัสพุ่งจากบ้านมาทันที

วีนัสเจอปัญหาหนักๆครั้งแล้วครั้งเล่า เสียใจ ท้อใจ ไปนั่งร้องไห้ที่ศาลาท่าน้ำ พฤกษ์ถูกบุษกรใช้ให้ไปตามวีนัสมาหาบอกว่าอยากคุยด้วยจะได้ช่วยกันคิดว่าจะทำยังไงดี พฤกษ์ไปเจอวีนัสร้องไห้ที่ศาลาท่าน้ำ เข้าไปถามว่ามันทำอะไรเธอหรือเปล่า

“เปล่าค่ะ แค่เขาทำร้ายคุณโตมรก็แย่มากอยู่แล้ว ฉันสะเพร่า ฉันไม่รอบคอบ แต่คนเดือดร้อนกลายเป็นคุณตาคุณยาย”

“อย่าเพิ่งใจเสีย เราจะช่วยกันแก้ปัญหานะ”