ริมฝั่งน้ำ
ตอนที่ 11
“เราไหว” วีนัสยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอ “เราไม่ยอมแพ้หรอกปัญหาแค่นี้ เชื่อเรานะณิตา เราจัดการได้”
“เราอยู่ข้างวีทุกเรื่อง” คณิตากุมมือวีนัส แล้วกอดให้กำลังใจกัน
ooooooo
บุษกรฝากวีนัสให้ช่วยดูแลพฤกษ์แล้ว คืนนี้เดินไปที่ริมน้ำมองท้องฟ้าเหมือนเดชาอยู่บนนั้น บอกว่าวันนี้ถ้าเขาอยู่ด้วยคงแซวว่าตนทำตัวเหมือนคิวปิด ถามว่า “คุณมองลงมาเห็นลูกใช่ไหม”
พลันก็เห็นเดชายืนยิ้มอยู่ ต่างเดินเข้าหากันด้วยความดีใจ...คิดถึงกัน บุษกรเหยียบถูกตะไคร่ลื่นไถล ตกใจร้องขอความช่วยเหลือ พอดีอานัสเดินผ่านมา
วิ่งไปดูเห็นบุษกรตกลงไปในน้ำ มองลังเลไม่กล้าลงไปช่วย แต่เห็นบุษกรโผล่แล้วผลุบหายไป อานัสตัดสินใจ
พุ่งลงไปทันที แต่ร่างบุษกรจมหายไปในความมืด ธงชัยถือไฟฉายมาตรวจพอดี อานัสเห็นแสงไฟฉายตะโกนให้มาช่วย แม่พฤกษ์ตกน้ำ
ธงชัยโดดลงไปแต่หาบุษกรไม่เจอ อานัสยืนยันว่าตนเห็นกับตาว่าแม่พฤกษ์ตกน้ำ ดำลงไปหาอีก เจอร่างบุษกรคว่ำหน้าอยู่ อานัสพลิกร่างบุษกรขึ้นมาธงชัยรีบเข้าไป ช่วยกันนำร่างบุษกรขึ้นจากน้ำ
คืนนี้วีนัสนอนไม่หลับ พอได้ข่าวบุษกรก็รีบโทร.บอกพฤกษ์ พฤกษ์รีบมาที่บ้านร่มไม้ทันที เขาพุ่งเข้าไปกอดร่างแม่ ถามทุกคนที่ยืนอยู่ว่า “ทำไมเป็นแบบนี้”
“ฉันเห็นคุณป้าตกลงไป” อานัสบอก
“แก...แกผลักแม่ฉันตกน้ำ” พฤกษ์หันขวับคำราม อานัสบอกว่าตนเปล่า “ไม่ใช่มึง แล้วจะใคร!”
พฤกษ์พุ่งเข้าไปทั้งต่อยทั้งเตะอานัส วีนัสบอกธงชัยให้ดึงพฤกษ์ออกมาตัวเองก็ร้องห้าม แต่พฤกษ์เหมือนบ้าเลือดทั้งชกเตะกระทืบอานัสจนเลือดกบปาก ธงชัยดึงพฤกษ์ออกมาเหวี่ยงกลิ้งไปกับพื้น
วีนัสเข้าไปกอดซบร่างบุษกร พฤกษ์ลุกขึ้นได้ก็พุ่งเข้าไปปัดวีนัสออก กอดร่างแม่น้ำตาไหลพราก
อานัสมองพฤกษ์กับร่างบุษกร กลัวจนผงะถอยไปไม่รู้ตัว วีนัสเข้าไปแตะแขนปลอบพฤกษ์ถูกเขาปัดออกกอดร่างแม่ร้องไห้หัวใจสลาย...
อานัสกลับไปที่ห้องของตัวเองปิดม่านเหลือแต่แสงสลัว เดินวนอย่างหวาดกลัวนึกถึงภาพที่เดชาติดในซากรถร้องขอ “ช่วย...ผมด้วย...” นึกถึงภาพบุษกรจมน้ำ ภาพหลอนแล้วหลอนอีก อานัสกลัวสุดขีดระเบิดเสียงน้ำตาไหลพราก...
“ฉันไม่ได้ฆ่า...ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อแม่พฤกษ์...”
ooooooo
ที่วัด...พฤกษ์นั่งอยู่หน้าโลงศพแม่ มีไตรทศกับไอลดานั่งใกล้ๆเป็นเพื่อน วีนัสเข้าไปขอโทษที่ตนดูแลคุณป้าไม่ดี พฤกษ์ถามตาขวางว่าพูดได้แค่นี้หรือ ตนฝากแม่ไว้กับคนไม่มีความรับผิดชอบ ตวาดใส่
