ริมฝั่งน้ำ

“โดน ฉันบอกว่าโดนก็ต้องโดน” นิ่มนวลแปร๋น วีนัสบอกว่าคุณยายคิดไปเอง “เอ๊ะ เถียงฉันหรือ ฉันจ่ายเงินมาอยู่นะ”

วีนัสเหลืออด บอกว่าจ่ายเงินอยู่แต่ไม่ใช่จะด่าจะเอาแต่ใจจะโขกสับเจ้าหน้าที่ศูนย์ยังไงก็ได้ นิ่มนวลถลึงตาไล่ให้ออกไปเลยแล้วเรียกคนใหม่มาทำ ตนไม่อยากเห็นหน้าเธอ วีนัสหันหลังบอกว่าตนก็ไม่อยากมาที่นี่นักหรอก ถูกนิ่มนวลอารมณ์เสียใส่ว่า

“จองหอง ไปเลยนะ ฉันจะฟ้องเจ้าของบ้านให้ไล่เธอออก”

วีนัสข่มใจเต็มที่ แต่ก็ยังมองนิ่มนวลอย่างไม่ยอมแพ้ นิ่มนวลค้อนปะหลับปะเหลือกอย่างขัดใจ

วีนัสกลับถึงบ้านก็โยนเครื่องมือทำความสะอาดลงอย่างหงุดหงิด ประกาศว่าจะไม่เหยียบไปบ้านร่มไม้อีก เอาพวกคนแก่กลับบ้านให้หมด ถึงไม่มีบ้านร่มไม้เราก็มีกินมีใช้เพราะคณิตาทำขนมขายอยู่แล้ว ยายพิกุลบอกให้ใจเย็นๆก็สวนไปทันควันว่า

“เย็นไม่ไหวหรอกค่ะคุณยาย มีแต่คนแก่ขี้ลืมเอาแต่ใจ เรื่องมากกันนัก หนูจะขายที่ดินตรงนั้นให้หมด”

คณิตาเตือนสติว่าบ้านร่มไม้พ่อแม่วีสร้างมานะ “ใช่ แต่มันก็ทำให้พ่อแม่ต้องตายเพราะช่วยคนแก่พวกนั้นไง ชีวิตพ่อแม่แลกกับชีวิตคนแก่ที่บ้านร่มไม้...มันเทียบกันไม่ได้เลย”

ทั้งยายพิกุลและคณิตาตกใจ วีนัสมองหน้ายายพูดอย่างรั้นเต็มที่ว่า

“อย่าบังคับให้หนูต้องรับผิดชอบบ้านบ้าๆนั่น อนาคตหนู หนูจะเลือกอาชีพของหนูเอง”

ooooooo

ดังนั้นวันนี้วีนัสจึงไปฟังการบรรยาย “ทางลัดธุรกิจ เรียนแล้วรวย” ที่โรงแรมเดอะแกรนด์แบงคอก พอรถเต่าที่เธอขับจะเลี้ยวเข้าที่จอดรถที่เหลืออยู่ช่องเดียว เลยแย่งกันจอดกับรถหรูที่พฤกษ์จะเข้าจอดจนรถเกือบชนกัน

เธอโวยใส่ทันทีแต่พอเห็นพฤกษ์สุดหล่อก็จำได้ แต่พฤกษ์ไม่สนใจหยิบมือถือขึ้นโทร.ออกขอโทษที่เสียเวลานิดหน่อยแต่กำลังรีบไป

พอขึ้นไปที่ห้องประชุม วีนัสฟังบรรยายก้มหน้า ก้มตาจดอย่างพยายามหลบหน้าพฤกษ์เพราะอาย พฤกษ์มองวีนัสด้วยสายตานิ่ง เย็นชา

เมื่อพักกินคอฟฟี่เบรก พฤกษ์นั่งดื่มกาแฟอยู่คนเดียว วีนัสทำใจกล้าเข้าไปสวัสดี แนะนำตัวเองเก้อๆว่าชื่อพิมพ์วีนัสและขอโทษทุกเรื่องตั้งแต่ที่ทะเลยันที่จอดรถ พฤกษ์นิ่งจนวีนัสเก้อ ประหม่า พยายามพูดต่อ

“ฉันมาเทกคอร์สเพราะกำลังจะเปิดร้านกาแฟเพื่อสุขภาพ เลยเอากาแฟหลายๆสูตรมาให้เพื่อนๆในห้องชิม อยากทราบความเห็นคนที่เป็นคอกาแฟด้วยค่ะ”