ริมฝั่งน้ำ
ตอนที่ 1
น้ำหวานปิดประตูใส่หน้าพฤกษ์ เขาร้องเรียกแล้ววิ่งตามไปง้อ แต่แล้วก็ชะงักงันเมื่อเห็นน้ำหวานเดินไปหาเก็ทที่ลงจากรถสปอร์ตมารับ น้ำหวานเข้าไปควงแขนเก็ทอย่างออดอ้อน เก็ทถามว่าเยี่ยมญาติเสร็จแล้วหรือ น้ำหวานทำหน้าเบื่อหน่ายบ่นว่าไม่รู้จะมาดูทำไม นอนนิ่งอย่างกับศพ เก็ทมองน้ำหวานตาเยิ้มบอกให้ยิ้มหน่อยอยู่กับตนห้ามเครียด
“น่ารักที่สุด” น้ำหวานประคองหน้าเก็ทยิ้มหวานให้
พฤกษ์อึ้งแล้วอึ้งอีกนึกถึงที่น้ำหวานเคยทำกับตนแบบนี้มาก่อน มองรถหรูของเก็ทที่ขับพาน้ำหวานนั่งคู่กันไปหวานปานจะกลืนกิน พฤกษ์ตะลึงอย่างคิดไม่ถึง!
ooooooo
วันนี้คณิตาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของวีนัสมาหาวีนัสถึงบ้านพักริมทะเล บอกว่ายายเป็นห่วงให้มารับกลับ
“บอกแล้วว่าเราไม่กลับ...ก็ถ้าบังคับให้เราทำงานที่บ้านร่มไม้ เราก็จะไม่กลับ”
“วี มีเหตุผลหน่อย บ้านร่มไม้ชายคา พ่อแม่วีสร้างขึ้นมานะ”
“แต่เราเกลียดไง จะให้พูดกี่ครั้ง ณิตา เราเกลียด เกลียดบ้านร่มไม้ชายคาที่สุด”
วีนัสระบายอารมณ์ออกมาอย่างอัดอั้น เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนขึ้นมาอีก...
คืนนั้นฝนตกหนัก น้ำเจิ่งถึงตลิ่ง คนแก่คนหนึ่งที่อยู่ในบ้านร่มไม้ชายคาลื่นตกน้ำกระเสือกกระสนจะจมน้ำ กฤตพ่อของวีนัสโดดลงไปช่วย ส่วนวิภาผู้เป็นแม่ ก็ยื่นมือไปช่วยดึงคนแก่ให้มาเกาะตลิ่งได้ แต่กฤตที่กำลังจะว่ายเข้าฝั่งกลับโดนน้ำซัดจนหมดแรงผลุบหายไป วิภาตัดสินใจโดดลงไปช่วย
ทั้งกฤตและวิภาช่วยกันจนมาเกือบถึงตลิ่ง อ้อยยื่นมือจะไปรับขึ้นฝั่งอยู่แล้ว แต่วิภากลับสำลักน้ำและถูกคลื่นซัดออกไป กฤตพยายามว่ายไปช่วย แต่แล้วทั้งสองคนก็จมน้ำไปด้วยกัน
วีนัสเห็นพ่อกับแม่กำลังจมน้ำก็จะโดดลงไปช่วย แต่อ้อยรั้งไว้บอกว่าน้ำกำลังเชี่ยวเดี๋ยวจะจมไปอีกคน
“ปล่อย...ฉันจะไปช่วยพ่อกับแม่...ปล่อย... พ่อ...แม่...”
วีนัสร้องสุดเสียงเมื่อเห็นทั้งพ่อกับแม่จมหายไปในกระแสน้ำเชี่ยวกรากต่อหน้าต่อตา!
ooooooo
รุ่งขึ้นวีนัสยืนมองหน่วยกู้ภัยนำร่างของพ่อและแม่ขึ้นจากน้ำหัวใจแทบสลาย เข้าไปกอดร่างพ่อกับแม่ร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ...“ไม่...อย่าทิ้งวี พ่อกับแม่อย่าทิ้งวีไป...”
วีนัสคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนแล้วบอกคณิตาว่า
“พ่อกับแม่ตายเพราะช่วยคนแก่ที่นั่น ฉันเกลียดบ้านร่มไม้ชายคา เกลียดที่ทำให้พ่อแม่ต้องตาย”
ฝ่ายพฤกษ์...หลังจากเห็นน้ำหวานไปกับเก็ทเมื่อวานแล้ว เช้านี้เขามาเห็นแม่นอนไม่ได้สติอยู่ ก็อดคิดถึงความหลังกับน้ำหวานไม่ได้ น้ำหวานออดอ้อนเขาขณะเขาติวหนังสือให้แต่ไม่สนใจฟังเขาเลย หนังสือก็ไม่สนใจอ่าน เอาแต่เปิดดูชุดแต่งงานให้เขาช่วยเลือก ทั้งสองเลือกชุดแต่งงานกันอย่างมีความสุข...แต่วันนี้ขณะที่ต้องเสียพ่อและแม่ก็ยังไม่รู้สึกตัว เขาก็ถูกน้ำหวานทิ้งไปอีก...
