ริมฝั่งน้ำ

“อาจารย์เฝ้าแม่ไปคนเดียวเถอะค่ะ วันนี้หวานมีเรียน” น้ำหวานตัดบทจะดึงมือกลับ พฤกษ์ยังไม่ยอมปล่อย มองด้วยสายตาเว้าวอน น้ำหวานยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้ม เขาจึงยิ้มออกและปล่อยมือ น้ำหวานเดินอ้าวออกไปหน้าเบื่อๆ พฤกษ์มองตามแต่ไม่เห็นสีหน้าน้ำหวานขณะนั้น

ooooooo

ที่รีสอร์ตริมทะเล...วีนัสสาวน้อยสวยใสเดินออกมาที่ระเบียง มองบรรยากาศ และฟังเสียงโมบายเคล้าเสียงลมเสียงคลื่นอย่างสดชื่น เจ้าพอเพียงน้องหมาตัวโปรดเดินมาคลอเคลีย วีนัสจึงคว้าลูกบอลเล็กๆขว้างออกไปให้เจ้าพอเพียงวิ่งไล่งับอย่างร่าเริง

ที่ริมทะเลเดียวกัน พฤกษ์ซึ่งมาสัมมนาที่นี่ เดินเร็วๆคุยโทรศัพท์กับน้ำหวานบอกว่าสัมมนาวันนี้วันสุดท้าย เสร็จแล้วจะรีบกลับ ถามน้ำหวานที่เขาวานให้แวะมาดูแม่ว่าวันนี้แม่เป็นยังไงบ้าง น้ำหวานตอบเสียงขุ่นว่าเหมือนทุกวัน เร่งให้พฤกษ์รีบกลับเร็วๆ

พอวางสายก็หยิบทิชชูเช็ดน้ำลายให้บุษกรอย่างกระแทกกระทั้นขยะแขยงบ่นและแช่งว่า

“เมื่อไหร่จะหาย ถ้าไม่รีบหายก็ตายๆไปซะเลยดีกว่า อยู่ก็ทรมานคนต้องมานั่งเฝ้า นั่งเช็ดน้ำลาย...” ปาดน้ำลายพรืดกระแทกเสียงใส่ว่า “หัดกลืนๆมั่ง ไม่ใช่ปล่อยให้มาเลอะเทอะข้างปาก ชีวิตฉันควรจะดีกว่านี้เยอะนะยัยคุณแม่” กระฟัดกระเฟียดใส่ว่า “ฉันอยากแต่งงาน ไม่ได้อยากมาดูแลคนป่วยนอนเป็นผักเน่าๆ!”

พฤกษ์วางสายจากน้ำหวานแล้วมองเหม่อไปในทะเลคิดถึงภาพที่พ่อกับแม่ที่เคยหยอกล้อและเต้นรำกันแล้วยิ่งเศร้า ขณะกำลังหันเดินกลับก็ได้ยินเสียงใสๆ

“ไป พอเพียงไปคาบบอลมา”

พลันก็ถูกลูกบอลเล็กๆลอยมาโดนหัวปัง พร้อมกับเจ้าพอเพียงกระโจนเข้าชนพฤกษ์ล้มแล้ววิ่งไปจะงับลูกบอลที่พื้น วีนัสตกใจวิ่งเข้าจะดึงเจ้าพอเพียงออกมาก็พอดีพฤกษ์ยันตัวขึ้นหน้ากับหน้าเกือบชนกันดีแต่มีเจ้าพอเพียงกั้นอยู่ตรงกลาง

วินาทีนั้นวีนัสตะลึงในความหล่อของพฤกษ์

ทั้งสองสบตากันชั่วอึดใจ พฤกษ์รู้ตัวก่อนมองอย่างไม่ค่อยพอใจ ส่วนวีนัสคว้าบอลได้ก็รีบลุกขึ้น พูดอย่างขอไปทีว่า

“ขอโทษแทนพอเพียงด้วยนะคะ”

“หมาขว้างบอลใส่หัวคนไม่ได้ หมาไม่ผิด” พฤกษ์มองวีนัสด้วยสายตาตำหนิ วีนัสของขึ้นสวนไปทันที

“ค่ะ หมาไม่ผิด คนผิดใช่ไหมคะ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะปามาตรงหัวคุณหรอกค่ะ เลยขอโทษไงคะ ขอโทษมากๆ ที่ฉันแม่นไปหน่อย”

“เอ๊ะ...คุณพูดแบบนี้ ตกลงคือตั้งใจปามาโดนผม” พฤกษ์เสียงเข้มขึ้น วีนัสบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ “งั้นก็หัดพูดดีๆ” วีนัสประชดว่าตนพูดดีแล้วแต่เขาไม่โอเคแบบนี้คงต้องกราบ “จะทำไหมล่ะ หรือว่าเก่งแต่ปาก” พฤกษ์ท้า วีนัสอึ้งไปไม่เป็น แต่เจ้าพอเพียงแสนรู้เห่าจ้องหน้าพฤกษ์โกรธแทนนาย