ริมฝั่งน้ำ
ตอนที่ 1
“พอเพียง อย่า” วีนัสดึงพอเพียงไว้ “ยังไงฉันกับพอเพียงก็ขอโทษค่ะ”
วีนัสมองหน้าพฤกษ์ แต่เขาหันมองไปทางอื่น เธอสะบัดหน้าเคืองๆชวนเจ้าพอเพียงกลับ พฤกษ์หันมองเห็นเธอกระแทกสายตาใส่ก่อนวิ่งตามเจ้าพอเพียงไป
“หล่อดี แต่จะเก๊ก จะแอ็ก จะฟอร์มจัดไปเพื่ออออ...” วีนัสวิ่งพึมพำอย่างหมั่นไส้วิ่งตามเจ้าพอเพียงไป แล้วพูดเองเออเองว่า “ถ้าเขามาจีบวีเหรอไม่เอาหรอก เล่นตัว เชิดใส่เลยเนอะพอเพียง”
ฝ่ายพฤกษ์เดินไปเจอแหวนวงเล็กๆตกอยู่ที่พื้นทราย เขาเก็บแล้วมองหาวีนัสเชื่อว่าเป็นของเธอ รีบปั่นจักรยานเลียบริมทะเลตามไปจนถึงหน้าบ้านพักริมทะเล เห็นวีนัสกำลังปัดทรายที่ตัวให้พอเพียง เขาจำพอเพียงได้รีบเลี้ยวจักรยานเข้าไป แต่พอเจ้าพอเพียงเห็นพฤกษ์ก็กระโจนเข้าใส่ทันที พฤกษ์หลบจนจักรยานล้ม วีนัสดึงเจ้าพอเพียงไว้มองพฤกษ์พึมพำ
“คุณ...อีกแล้ว” พลางรีบเข้าไปปัดทรายที่แขนให้ถาม “เจ็บไหม”
“ไม่เป็นไร” พฤกษ์ตอบพลางถอยออกห่าง “ทำไมถึงปล่อยให้หมาเที่ยวกระโจนใส่คน”
“ที่จริงพอเพียงเขาก็ทำหน้าที่หมาดี ระวังคนแปลกๆ ไม่น่าไว้ใจให้ฉัน”
“หมากับเจ้าของงับเก่งพอกัน”
“นี่คุณ!!! คุณต่างหากที่กัดฉันตลอด ยังอุตส่าห์ตามมากัดถึงนี่ เอ๊ะ...หรือว่าคุณเป็น...มิจฉาชีพ”
“อย่าเยอะ” พฤกษ์ปรามอย่างรำคาญ พลางหยิบแหวนจากกระเป๋ายื่นให้ “คุณทำตกที่หาด”
“ไม่ใช่แหวนฉัน” พฤกษ์หน้าเสีย วีนัสกลับหัวเราะ “อ๋อ...คุณคิดว่าแหวนฉันเลยตามมาคืน”
“เสียเวลาจริงๆ” พฤกษ์บ่นพลางเก็บแหวนใส่กระเป๋า วีนัสบอกว่าทำแบบนี้โจรชัดๆ พฤกษ์บอกว่าจะเอาไปฝากโรงแรมหาเจ้าของ เธอเสียงสูงประชดว่า...ดีไปอี๊ก
“ผมน่ะคนดีอยู่แล้ว คนดีที่ดวงซวย”
“เอาจริงๆฉันกับพอเพียงซวยกว่านะ รับรองคราวหน้าพอเพียงจำกลิ่นคุณได้แม่นเลยล่ะ อยู่ตรงไหนก็จะตามไปกระโดดใส่” วีนัสแกล้งแหย่ พฤกษ์หงุดหงิดคว้าจักรยานขึ้นมาพูดเหมือนสาปส่งว่า
“ไม่มีคราวหน้า ไม่ต้องเจอกันอีก” ว่าแล้วขี่จักรยานออกไปเลย วีนัสโวยไล่หลังอย่างหมั่นไส้ว่า
“แอ็กเข้าไป หล่อเหลือเกิ๊น...หล่อหมาหอนไล่หลังเลยคู้ณณณณ...”
ooooooo
ทันทีที่พฤกษ์กลับถึงโรงพยาบาลก็ถูกน้ำหวานต่อว่าทันทีว่าทำไมมาช้า เขาบอกว่าตนรีบแล้ว พลางจะจับมือน้ำหวานเอาใจแต่ถูกเธอปัดออกกระแทกเสียงว่า “ดีนะ ทิ้งหวานให้ดูแลแม่แทน”
“หวาน...แม่ยังไม่รู้สึกตัว ผมขอให้คุณช่วยแวะมาดูแม่บ้าง แค่สองสามวันที่ผมไปทำงาน”
“มันไม่ใช่แค่สองสามวันไง แม่อาจารย์จะดีขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเมื่อไหร่เราจะได้ไปเรียน ไปแต่งงาน ไปอยู่เมืองนอกด้วยกัน จะให้หวานเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับคนป่วยนอนเป็นผักแบบนี้เหรอคะ”
“หวาน!!! นี่แม่ผม”
“ก็ใช่น่ะสิ เพราะเป็นแม่อาจารย์หวานถึงทนดูแล”
“คุณบอกว่าทน”
“ค่ะ หวานทน ทั้งๆที่หวานไม่อยากจมปลักเช็ดอึเช็ดฉี่คนป่วย ชีวิตหวานไปได้ไกลกว่านี้ หวานจะมีแฟนใหม่ รวยกว่านี้ ฉลาด หล่อ ดีกว่าอาจารย์แค่ไหนก็ได้”
น้ำหวานพูดใส่หน้าพฤกษ์แล้วจะออกไป เขารวบตัวเธอไว้ ถูกเธอสะบัดอย่างแรงจนเซไปชนเตียงแม่ ซ้ำพูดใส่หน้าก่อนพรวดออกไปว่า
“แม่อาจารย์ อาจารย์ก็ดูแลเองแล้วกัน”
