ริมฝั่งน้ำ

ไอตบไหล่เพื่อนให้กำลังใจแล้วผละไป ในขณะที่พฤกษ์ยังยืนอึ้งกระวนกระวายใจอย่างที่สุด

จาก 4 ทุ่มจนเที่ยงคืน ไอจึงออกจากห้องผ่าตัดบอกพฤกษ์ว่าพ่อออกจากห้องผ่าตัดไปอยู่ไอซียูดูอาการทางสมองแล้ว ปลอบพฤกษ์ที่ยืนอึ้งอยู่ว่า

“ไม่เป็นไรนะพฤกษ์...พ่อกำลังอยู่กับแม่”

ภายในห้องไอซียูเกี่ยวกับระบบประสาท เดชาต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ต้องให้เลือดและอุปกรณ์อื่นอีกมากมาย ทั้งเดชาและบุษกรต่างหลับไม่ได้สติอยู่ในห้องเดียวกัน...

คืนนี้...พฤกษ์เฝ้าอยู่หน้าห้องไอซียูอย่างกระวนกระวายใจ ไตรทศนายตำรวจเพื่อนรักมาเยี่ยมถามว่าเขาบอกน้ำหวานหรือยัง พฤกษ์ว่าบอกแล้ว ไตรทศถามว่าแล้วทำไมป่านนี้ยังไม่มา พฤกษ์บอกว่าน้ำหวานต้องอ่านหนังสือสอบ

“เออ ดีนะแฟนแก ดันห่วงอ่านหนังสือมากกว่าห่วงแม่แฟน”

พฤกษ์มองหน้าเพื่อนรักไม่พูดอะไรเพราะเชื่อใจน้ำหวาน

แต่ความจริงคือน้ำหวานกำลังอยู่ในห้องคาราโอเกะกับเพื่อนๆ 3-4 คนทั้งร้องและเต้นอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เวลาเดียวกันพฤกษ์ยิ่งเครียดกับอาการของพ่อและแม่ที่พยาบาลมาบอกว่าคนไข้ทรุดพร้อมกันทั้งสองคน จนไอต้องปั๊มหัวใจให้เดชา และหมออีกคนปั๊มหัวใจให้บุษกร

เวลาผ่านไปจนตีสี่ ไตรทศยังเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องไอซียู และพฤกษ์เครียดจนพูดไม่ออกบีบมือตัวเองแน่น ตาจับจ้องไปที่ห้องไอซียูตลอดเวลา

และแล้วสัญญาณชีพในห้องไอซียูตัวหนึ่งเส้นกราฟก็กลายเป็นเส้นตรง!!!

ooooooo

เช้านี้พฤกษ์ในภาวะจิตใจที่สูญเสียอย่างมากกับการจากไปของพ่อ และแม่ก็ยังไม่รู้สึกตัว กลับมาจัดของใช้ไปเยี่ยมแม่โดยมีน้ำหวานคอยช่วย น้ำหวานเห็นพฤกษ์หน้าเศร้ามากก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มบอกว่า

“ไม่เศร้าสิคะ แฟนน้ำหวานต้องหล่อนะ”

“ครับ” พฤกษ์ฝืนยิ้ม

น้ำหวานบอกว่าเดี๋ยวพอแม่อาการดีขึ้นเราก็ไปเรียนต่อได้เหมือนที่แพลนกันไว้ พฤกษ์ไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องนี้ เขาบอกว่าอยากให้เลื่อนทุกอย่างออกไปก่อนเพราะพ่อเพิ่งเสีย แม่ก็ยังไม่รู้สึกตัว ถึงเราไปเมืองนอกช้าหน่อยแต่อนาคตของเราก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงพอหวานเรียนจบโทเราก็แต่งงานกัน

พฤกษ์ยิ้มโอบกอดน้ำหวานมองด้วยความรัก แต่น้ำหวานไม่ยิ้มด้วย ชักสีหน้าไม่พอใจที่ทุกอย่างต้องเลื่อนไปเพราะอาการป่วยของแม่พฤกษ์

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล น้ำหวานถามไอลดาว่าเมื่อไหร่คุณแม่จะหายดี ไอบอกว่าเลือดออกในสมองยังบอกไม่ได้ต้องดูอาการฟื้นตัววันต่อวัน อาจจะตื่นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้เป็นพักๆหรืออาจจะจำอะไรไม่ได้เลย

พฤกษ์กุมมือแม่ที่ยังไม่ได้สติอย่างห่วงใย ในขณะที่น้ำหวานไม่พอใจมากเดินอ้าวออกไป พฤกษ์ตามมาจับมือไว้ บอกว่าแม่ต้องดีขึ้น เพราะแม่ไม่เคยป่วยหนัก ขอให้น้ำหวานรอหน่อย ยังไงตนก็จะแต่งงานกับเธอคนเดียว