ริมฝั่งน้ำ

พฤกษ์กุมมือแม่ขึ้นจูบน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานที่ถาโถมเข้ามาหยดลงที่มือแม่ หยดแล้ว หยดเล่า...

วันต่อมาเมื่อเขาเข้าห้องเรียนใหญ่ นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจต่างฟังเลกเชอร์ในหัวข้อ “การสร้างต้นแบบธุรกิจ” อย่างตั้งใจ พฤกษ์ยืนเลกเชอร์อยู่หน้าห้องด้วยท่าทางมั่นใจ จริงจังว่า

“ถ้าคุณอยากประสบความสำเร็จ คุณก็ต้องกลับหัวคิดมองหาโอกาสทุกอย่างรอบตัว สร้างเงินให้ได้ ถ้าคุณทำให้ 1+1 มีค่ามากกว่า 2 เพราะฉะนั้น ถ้าคุณมีฝัน คุณต้องทำทันที”

พฤกษ์ย้ำคำว่า ทำทันที และเขียนบนกระดานว่า “ทำทันที” ด้วยลายมือที่มีพลัง

ooooooo

ที่บ้านยายพิกุล คุณยายใจดีและอ่อนหวานของวีนัสที่มีอาชีพทำขนมลูกชุบสีสันสวยงามขาย โดยมีคณิตามาช่วยทำอย่างคล่องแคล่ว ประณีตและสวยงาม

วีนัสถือถังน้ำกับอุปกรณ์ทำความสะอาดมายืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ บอกคณิตาอย่างขุ่นเคืองอารมณ์ว่า นี่ไม่ใช่ความฝันของตนเลย ทำไมตนต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย คณิตาถามว่าแล้วจะใจดำไหวหรือเมื่อคนงานลาหยุดพร้อมกัน พี่อ้อยยุ่งหัวปั่นแน่ พูดให้กำลังใจว่า ถ้าตนไม่ต้องรีบส่งขนมลูกค้าก็จะไปช่วยอยู่หรอก วีนัสถามว่าแลกกันให้ตนอยู่ทำขนมแทนไหม

“รู้น่ะว่าไม่ชอบที่นั่น แต่ยังไงมันก็มรดกของวีนัสนะ สักวันวีนัสก็ต้องดูแลทุกอย่างในบ้านร่มไม้ชายคา”

“พอ หยุด ไม่ต้องบิวต์ เข้าใจแล้ว ทำ ทำก็ได้ ทำแค่วันนี้!!!” วีนัสท่าทางฝืนใจ คณิตายิ้มให้กำลังใจ

ประเดิมงานแรก วีนัสเข้าไปทำห้องอี๊ด ยายร่างผอมเกร็งขี้เม้าท์ ยายอี๊ดไปยืนบิดทำหน้าพะอืดพะอมรอที่ประตูถามว่าเสร็จหรือยัง ขาดคำก็อาเจียนพุ่งออกมา วีนัสรีบเข้าไปลูบหลังก็โดนยายอี๊ดอ้วกรดอีกซ้ำยังฉี่ราดอีกด้วย วีนัสมองภาพยายอี๊ดทั้งรังเกียจและสยอง

ออกจากห้องยายอี๊ดก็มาทำห้องยายนิ่มนวลอดีตแม่ค้าขนมเปี๊ยะเจ้าอร่อยที่เริ่มมีอาการอัลไซเมอร์ นิ่มนวลมองวีนัสด้วยสายตาว่างเปล่าถามว่ามาทำอะไร วีนัสบอกว่ามาทำความสะอาด รบกวนคุณยายไปนั่งเล่นในสวนแป๊บหนึ่ง

นิ่มนวลเสียงขุ่นว่าให้ทำตอนอื่น ตนกำลังจะนอน ช่างไม่รู้กาลเทศะเลย ถามว่าคนงานใหม่ใช่ไหม วีนัสพยายามอดกลั้นบอกว่าไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ พอวีนัสเข้าไปกวาดใต้เตียงที่นิ่มนวลนั่งอยู่ ก็ถูกโวยวายว่าโดนขาตน วีนัสบอกว่ายังไม่โดน