ตอนที่ 3
ความหิวทำให้เธอลองกินตามเขาบ้าง แต่แล้วก็เบ้ปากร้องยี้ บ่นไม่อร่อยเลย กินเข้าไปได้ยังไง ไม่มีไส้กรอกแบบอื่นหรือ
“มี...ไส้กรอกแบบฝรั่งที่คุณคุ้นเคย ผมซื้อมาเผื่อไว้ให้คุณแล้ว” ทศพลยื่นไส้กรอกสีแดงอมชมพูเสียบไม้ย่างที่ซื้อจากรถเข็นให้ แต่เธอเกี่ยงว่าสีแดงไม่น่ากิน “มีแค่นี้แหละ จะกินมั้ยล่ะ ราดน้ำจิ้มมะขามเปียกแซ่บๆมาให้ด้วยนะคุณหนู”
“กินก็ได้ ชีวิตฉันต้องมากินไส้กรอกราดน้ำจิ้มมะขามเปียกแล้วเหรอเนี่ย” บ่นเสร็จก็จำใจกัดไส้กรอกเข้าปากอย่างกล้ำกลืน
เวลาเดียวกันนั้นนวลกระวนกระวายเป็นห่วงชโลธรอยู่ที่บ้าน ให้ทศพลออกไปตามหาก็หายเงียบไปด้วยกันอีก แล้วก็ติดต่อทั้งคู่ไม่ได้เลย ป่องเองก็กระสับกระส่ายที่ลูกชายหายไปนาน บ่นมาบ่นไปจนมีปากเสียงกับนวลเพราะป่องไม่ยอมให้ทศพลเอาคุณหนูชิโลของนวลทำเมียอย่างแน่นอน
ฝนตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำให้ทศพลกับชโลธรยังติดอยู่ในศาลาที่เดิม
“ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้...วันที่คนอย่างฉันต้องมาติดฝนอยู่ในที่แบบนี้ แต่ในเมื่อฉันไม่มีที่ไหนให้ไปแล้วอย่างน้อยมีหลังคาให้กันฝนก็ยังดี”
“พูดซะน่าสงสารเหมือนคนคิดได้แบบนี้ แสดงว่าคนใช้เก่าในบ้านคุณ สองคนนั่นคงทำให้คุณคิดได้แล้วสิ”
“นี่นายเห็นด้วยเหรอ”
“ก็บอกแล้วไงว่าผมตามหาคุณจนเจอ”
“ฉันไม่ได้อยากจะไปเยาะเย้ยพวกเขาจริงๆนะ ฉันอยากจะขอโทษ ฉันไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ฉันทำลงไปมันจะทำให้ชีวิตพวกเขาต้องเป็นแบบนั้น”
“เพราะคุณคิดสั้นๆง่ายๆแค่ว่าไล่ออกไป เดี๋ยวเขาก็หางานใหม่ได้ แต่ชีวิตจริงงานมันหายากจะตาย ถ้าวันนี้คุณไม่เริ่มเห็นใจคนอื่นก่อน ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมาเห็นใจคุณ”
“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันถูกสอนให้คิดแต่เรื่องตัวเองก่อน”
“ไม่เป็นไรหรอก ผมเข้าใจ พวกนั้นจงใจเลี้ยงคุณมาอย่างผิดๆ แต่รู้ว่าผิดอะไรตอนนี้ก็ยังค่อยๆปรับค่อยๆแก้ไขกันไปได้...ใช่ไหม”
“ฉันจะพยายามก็แล้วกัน”
“เอาล่ะ นี่ก็ดึกแล้ว อากาศแบบนี้มันน่าชวนนอนเนอะ ถ้าคุณอยากงีบผมให้ยืมไหล่ได้นะ ฝนหยุดแล้วเดี๋ยวผมปลุก”
ชโลธรมองเขาแล้วทำหน้านิ่งเฉยไม่สนใจ
“ตามใจ...ผมจะได้หาที่งีบ ตามหาคุณทั้งวันเหนื่อยจะแย่” ทศพลจะขยับไปนั่งพิงเสา เธอรีบดึงชายเสื้อเขาไว้แล้วยื่นหน้าเข้ามาดมกลิ่นใกล้ๆ
“กลิ่นตัวไม่แรง เสื้อผ้าไม่เหม็นมาก สะอาดพอใช้ได้ ขอพิงหลับสักงีบแล้วกัน”
เธอพิงศีรษะกับไหล่เขาได้ครู่เดียวก็หลับไป แต่พอได้ยินเขาเรียกเธอว่าอีเหวิ่งก็ส่งเสียงกำราบทั้งที่ไม่ลืมตา เล่นเอาทศพลแทบหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู
ooooooo










