นางบาป

ท้องฟ้าเหนือบางบาปเริ่มเปลี่ยนสี ช่างแต่งหน้าขี้สงสัยเปิดเฟซบุ๊กเช็กดูเจอข่าวว่าวันนี้จะมีจันทรุปราคาตอนหนึ่งทุ่ม หันไปกระจายข่าวให้คนอื่นรับรู้ ต้นดูเวลาในมือถือพบว่าตอนนี้ 18.37 น. เหลืออีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

“ไอ้วันแบบนี้แหละที่คนโบราณเขาถือว่าจะมีอาเพศใหญ่” คอสตูมทำเสียงตื่นเต้น

บอลหาว่างมงายนี่มันปี 2018 แล้วจะมีอาเพศได้อย่างไร คอสตูมโต้ว่าไม่ได้งมงาย แค่ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ บอลแนะให้วิษณุรื้อฉากแขวนคอมาถ่ายใหม่จะได้ไม่ต้องทำซีจีพระจันทร์ถูกโลกบัง คราวนี้จะได้ซีนอาเพศใหญ่สมจริง พี่จอมทีมเซตฉากบอกบอลถ้าอยากถ่ายใหม่ก็ให้เซตฉากเองก็แล้วกัน วิษณุนึกถึงคืนเดือนดับขึ้นมาได้ วิ่งกลับไปที่ห้องรับรองบนตึกวนาเทพ หยิบบันทึกที่ปาลให้ขึ้นมาอ่านช่วงที่เขียนถึงเหตุการณ์นี้

“คืนเดือนดับ แสงมืดไปทั่วฟ้า อาเพศใหญ่กระจายไปทั่ว เป็นวันตายของหยดกับหยาด” วิษณุตกใจ ร้องเรียกผีหยดกับผีหยาดให้ออกมาหน่อยมีเรื่องจะถาม เงียบไม่มีผีตนไหนโผล่มาให้เห็น ลมกระโชกแรงหน้าต่างปิดปัง เสียงท่องคาถาโบราณลอยมาตามลมและเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เขาคว้าสมุดบันทึกวิ่งออกจากห้อง...

อีกมุมหนึ่งที่ห่างไกลผู้คน ปาลพยายามปรับความเข้าใจกับรินว่าไม่ได้เกี่ยวข้องหรือรู้สึกอะไรกับพาย ที่ทำดีด้วยก็แค่รุ่นพี่ทำให้รุ่นน้อง ส่วนเรื่องจัดงานวันเกิดให้ก็เป็นปกติของกองถ่ายเขาทำกัน เธอกลับบอกว่าพายชอบเขามากน่าจะลองให้โอกาสน้องบ้าง ปาลตัดพ้อพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร

“คุณไม่รู้หรือว่าจริงๆแล้วคนที่ผมรู้สึกดีด้วยคือใคร”

รินเองก็ชอบปาลแต่จะให้หักหาญน้ำใจพาย คงทำไม่ได้จึงพยายามแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้สนใจเขา เรื่องที่ภูเก็ตก็แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่ได้มีความหมายอะไร ถ้าเขามีเรื่องจะพูดแค่นี้เธอขอตัว ปาลไม่ยอมให้ไปคว้าแขนไว้ ตัดพ้อทำไมถึงเสือกไสไล่ส่งกันนัก หรือคนที่เธออยากอยู่ด้วยคือพี่ณุ

“คุณอยากคิดอยากเชื่ออะไรก็ตามใจคุณแล้วกัน” รินแกะมือปาลออกจะกลับไปที่กองถ่ายแต่เขายื้อไว้อีกครั้งไม่ให้ไป ทันใดนั้นมีลมพายุพัดเข้ามา กระชากทั้งคู่ออกจากกัน รินลอยไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ด้านหลัง ปาลพยายามฝ่าพายุเข้าไปหาแต่ทำไม่ได้...

ด้านวิษณุวิ่งมาตามทางในตัวตึกเสียงคาถาโบราณที่ดังอยู่ในหัวเพิ่มความดังมากขึ้น เขาพยายามตะโกนเรียกผีหยาดให้ออกมาหา กลับถูกลมมาจากไหนไม่รู้พัดจนปลิวกระแทกกับกำแพง...

ผีหยาดอยู่ในห้องใต้ดินได้ยินเสียงคุณพระวนาเทพในคราบวิษณุตะโกนเรียก พยายามจะหายตัวออกไปหาแต่กลับถูกถีบกระเด็นกลับมา ลองพุ่งใส่ประตูอีกครั้งเธอกระเด็นกลับมาเหมือนเดิมทำอะไรไม่ได้...

ที่หน้าตึก ลมพายุพัดกระหน่ำเต็นท์ผ้าใบที่ยึดไว้อย่างดีสู้แรงลมไม่ได้ปลิวหาย ข้าวของล้มระเนระนาด บอลบอกให้ทุกคนเข้าไปหลบในตัวตึกกันก่อน ที่บนฟ้าพระจันทร์ถูกกลืนกินใกล้หมดดวงอยู่แล้ว เมื่อทุกคนเข้ามาอยู่ในห้องแต่งตัว อยู่ๆลมพัดกระแทกประตูเปิดๆปิดๆรวมทั้งไฟฟ้าในห้องติดๆดับๆ สร้างความตื่นตระหนกให้ทุกคน จากนั้นไฟทั้งหมดก็ดับพึ่บ บอลเปิดไฟฉายจากมือถือดูแลความเรียบร้อยให้กับทุกคน

เดือนซึ่งกล่อมนักข่าวให้อยู่ต่อได้พากันเข้ามาหลบภัยด้วย แต่ไม่มีวี่แววของรินกับปาล

ooooooo