นางบาป
ตอนที่ 6
ฉากแรกที่จะถ่ายทำเป็นตอนคุณพระวนาเทพเข้าพิธีแต่งงานกับคุณกำไล และจะมีฉากตอนที่คุณกำไลขอคำมั่นจากคุณพระว่าจะรักเธอเพียงคนเดียวไปจนตาย จะไม่มีหญิงอื่น
“พี่ขอให้สัตย์สัญญา นอกจากน้องแล้ว พี่จักไม่มีใคร มิมีวันยกย่องหญิงใดเหนือน้องกำไลของพี่”
ผีหยดปรากฏตัวขึ้นข้างหลังกิฟท์มองด้วยแววตาคั่งแค้น “คำพูดของเอ็งมันช่างน่าขันนัก เอ็งนึกว่าเอ็งมีคำสัญญาจากคุณพระเพียงคนเดียวเยี่ยงนั้นรึ” พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำของเธอ ตอนนั้น หยดอยู่ที่เรือนบ่าวเพิ่งดื่มน้ำมะพร้าวจนหมดลูก คุณพระวนาเทพเดินเข้ามากอดทางด้านหลัง เอามือลูบท้องเธอสีหน้ามีความสุขที่จะได้ลูกชาย
“คุณพระยังนึกถึงบ่าวอยู่รึเจ้าคะ บ่าวมันพูดกันให้ทั่วเรือนว่าคุณกำไลเองก็มีลูกชายให้คุณพระแล้ว คงมิต้องการเมียทาสไร้ค่าไร้ราคาอย่างบ่าวให้รกเรือนอีก”
“จักไปฟังพวกปากหอยปากปูมันทำอันใด ฉันโชคดีมีลูกชายถึงสองคน นับเป็นเรื่องมีบุญยิ่ง ฉันอุตส่าห์มาหา เหตุใดถึงต้องมาพูดกันเสียแบบนี้ ให้ขุ่นข้องหมองใจด้วย”
“บ่าวก็คิดเฉกนั้น แต่ปากคนเรามันห้ามกันมิได้ดอกเจ้าค่ะ” หยดแกล้งบีบน้ำตา คุณพระวนาเทพสงสารเธอจับใจดึงมากอด ถามว่ายังจำสัญญาที่เขาเคยพูดกับเธอได้ไหม เขาไม่เคยลืม เขาจะยกย่องเธอกับลูกชายไม่ต่างจากเมียเอก หยดถามย้ำว่าพูดจริงหรือ
“รึว่าคำสัตย์สัญญาของฉันมิมีราคาค่างวดอันใดต่อแม่หยดเลย”
“บ่าวมิกล้าคิดเยี่ยงนั้นดอกเจ้าค่ะ”
“เมื่อฉันมิเคยลืมแม่หยดก็อย่าได้สนคำกล่าวของผู้อื่น ยิ่งมิต้องไปเรือนใหญ่ ให้โดนใครเขารังแก ดูแลตัวเอง กับลูกฉันให้ดี แล้ววันที่ลูกคลอดฉันจักรอรับลูกชายเราที่หน้าเรือนใหญ่ ดีรึไม่” คุณพระวนาเทพดึงหยดมากอดแนบอก เธอกอดเขาตอบ...
แทนที่จะรักษาเนื้อรักษาตัวดีๆ หยดกลับหาเรื่องบ่าวอื่นที่พูดไม่เข้าหูไปทั่วโดยเฉพาะกับนางสายมีปากเสียงเถียงกันรุนแรงถึงขั้นลงไม้ลงมือ นางสายพลาดท่าหกล้ม หยดได้ทีตามเข้าไปซ้ำปรากฏกว่า ตัวเองลื่นพลัดตกบันได ลงไปนั่งร้องโอดโอย หยาดเห็นเลือดไหลมาตามขา
ร้องเอะอะลั่น นางสายกลัวความผิดวิ่งหนีกระเจิง
“โอย...ท้องข้า เจ็บเหลือเกินลูกของข้า”
หยาดรีบพาหยดไปนอนพักในห้อง นอนรออยู่นานสองนานคุณพระวนาเทพไม่โผล่มาดู แถมหมอก็ไม่มา เธอเริ่มโวยวายไล่ให้หยาดไปตามคุณพระมาให้ที หยาดต้องขอร้องให้ใจเย็นๆ โมโหไปก็จะยิ่งเจ็บท้อง
“คุณพระมิรู้รึว่าข้าเจ็บท้องจักเป็นจักตายเยี่ยงนี้ โอ๊ย...เจ็บเหลือเกิน”
“คุณพระให้คนไปตามหมอแล้ว หมอใกล้จักมาเต็มที”
หยดไม่อยากได้หมออยากให้คุณพระมาหา ไล่ให้หยาดไปตามท่านมาเดี๋ยวนี้ พอเห็นหยาดไม่ไปตามให้ จัดแจงจะลุกเองแต่ปวดท้องมากลุกไม่ไหวต้องลงนอนอย่างเดิม หยาดสงสารพี่สาวจับใจเข้าไปประคอง
“คือฉัน...ไปตามคุณพระมาแล้ว แต่คุณกำไลท่านแพ้ท้องหนักมาก คุณพระเลยต้องอยู่ดูแลคุณกำไลที่เรือนใหญ่”
“เอ็งพูดว่าอันใดนะ” หยดเริ่มอาละวาดขว้างปาข้าวของ หยาดกลัวมากถอยกรูดไปซุกอยู่มุมห้อง พยายามขอร้องให้ใจเย็นๆเดี๋ยวจะยิ่งเจ็บท้อง หยดก็ไม่ฟัง ปาข้าวของไปก็ก่นด่าคุณกำไลไปด้วย หยาดจนปัญญาไม่รู้จะห้ามอย่างไรต้องถอยออกมา
ooooooo
