นางบาป
ตอนที่ 6
หมอเข้ามาตรวจท้องหยดที่นอนเครียดอยู่บนเตียงก่อนจะถอนหายใจออกมา ตรวจเสร็จเก็บข้าวของลงกระเป๋าร่วมยา หยดผุดลุกขึ้นมาหน้าตาซีดเซียว
“ลูกข้าเป็นเยี่ยงไรบ้างยังอยู่ดีรึไม่”
“อีหยดข้าเสียใจด้วยจริงๆนะ แต่...เด็กคงออกมาพร้อมเลือดแล้วล่ะ มิอยู่กับเอ็งแล้ว”
“มิอยู่แล้วรึ นี่หมายความว่าข้าแท้งลูกอย่างนั้นรึ”
“แต่เอ็งไม่ต้องเป็นห่วงดอก อายุยังน้อยยังสาวเยี่ยงนี้ ยังพอบำรุงให้มีลูกใหม่ได้ เดี๋ยวข้าจะเขียนเทียบยาให้ แล้วเอ็งก็สั่งให้อีหยาดมันต้มให้กินสักหน่อยเถิด”
“มันไม่จริงใช่หรือไม่ ต้องมีวิธีรักษาลูกข้าเอาไว้ได้สิ มีสักวิธีรึไม่ หรือหมอต้องการอัฐข้าก็จักไปหามาให้ ขอเพียงรักษาลูกไว้ให้ข้า”หยดเข้าไปหาหมออ้อนวอนให้ช่วย หมออยากช่วยแต่ช่วยไม่ได้จริงๆ วาสนาของเด็กมีได้แค่นี้ อย่าไปคิดอะไรมาก ยิ่งเสียใจร่างกายก็จะยิ่งแย่
“งั้นรักษาตัวเถิด ข้าคงต้องขอตัวไปแจ้งกับคุณพระวนาเทพก่อน”
หยดขอร้องหมออย่าเพิ่งไปบอกอะไรคุณพระ ตนขอเป็นคนบอกเอง แล้วก้มกราบขอร้องหมอ
“เอาเถิด ข้าจักไปลากับพวกไพร่ที่เรือนใหญ่ แล้วบอกให้คุณพระมาฟังจากปากเอ็งเองก็แล้วกัน” หมอมองหยดด้วยความสงสาร ก่อนจะลงเรือนไป หยดถึงกับปล่อยโฮ นี่เท่ากับหมดสิ้นทุกอย่าง ความหวังจะได้ขึ้นเป็นเมียเอกเทียบเท่าคุณกำไลมลายไปสิ้น
“ลูกของข้ามิอยู่แล้ว ลูกของข้า...จักทำเช่นไรดีเจ้ามิอยู่แล้ว แม่จักทำเช่นไรดีเล่า”
แม่เยื้อนเดินเข้ามาพร้อมกับผลไม้รสเปรี้ยว หยดไม่อยากให้แม่รู้เรื่องแท้งลูกลุกขึ้นมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม่เยื้อนถามว่าเป็นอย่างไรบ้างวันนี้ แล้วทำไมถึงหน้าซีดเซียวอย่างนั้น
“ฉันมิเป็นอันใดแม่ ฉันก็เป็นปกติของฉัน”
“เห็นบนเรือนใหญ่เขาพูดกันให้ทั่วว่าเอ็งตบกับอีนังสายจนเจ็บท้อง”
“ก็นังสายมันปากดีซะเหลือเกิน ด่าฉันกับลูกแม่จักให้ฉันยืนให้มันด่ารึ”
“เอ็งก็หัดเจียมกะลาหัวไว้บ้าง อย่าก่อเรื่องให้มันมากนัก ทุกวันนี้คุณพระเอ็นดูเอ็งก็เพราะลูก หากวันใดคุณพระท่านไม่เมตตา เอ็งจะบากหน้าไปไหนได้”
หยดตระหนักว่าหากไม่มีลูกจะสิ้นอำนาจต่อรอง หยิบตะลิงปลิงกิน ปาดน้ำตาทิ้ง แววตาน่าเวทนาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นร้ายกาจทันที...
ครู่ต่อมาหยดมาดักรอหมอ กลางทางเดินในป่า หมอเห็นหน้าหยดก็รู้ถึงชะตากรรมตัวเอง พยายามขอให้เธอไว้ชีวิต สัญญาจะปิดปากไม่บอกเรื่องนี้กับใคร หยดไม่สนใจเอาไม้หน้าสามฟาดจนตายคามือ จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าตัวเองแท้ง
ooooooo
