มนตร์กาลบันดาลรัก

“มัดจำสักครึ่งนึงก่อนได้มั้ย”

“ไม่ได้” เธอเสียงแข็ง แต่พอเห็นเขาทำหน้าเซ็งก็รีบทำหวานเอาใจ “น่า! ทำงานให้สำเร็จก่อนน้า...ถ้าคุณหาเจ้าแม่ซีซ่ามาให้ฉันได้ ฉันจะให้ประสบการณ์ที่คุณลืมไม่ลงเลย”

เดียวทำหน้าทำตามีเลศนัย พร้อมกับทำท่าจะขย้ำแบบแม่เสือ เอ๋ยยิ้มตาวาวตอบตกลงทันที บอกว่าจะยอมอดเปรี้ยวไว้กินหวาน

“ระหว่างนี้ห้ามคุณแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด คุณต้องทุ่มเทกำลังกายกำลังใจตามหาเจ้าแม่ซีซ่าให้พบให้ได้ ถ้างานนี้ไม่สำเร็จก็อย่าหวังจะได้แอ้มฉัน”

“ตามนั้นเลย เดียวไปซื้อชุดนางเสือรอได้”

“ได้ค่ะที่รัก”

เอ๋ยมองเธอเหมือนจะกลืนกิน เดียวยักคิ้วให้... แล้วเบือนหน้าไปทำท่าเบื่อหน่าย ครั้นแยกตัวเข้าห้องมาได้ก็พูดกระหยิ่มยิ้มย่องว่า ถ้าพบเจ้าแม่ซีซ่าเมื่อไหร่ตนจะได้บ๊ายบายไอ้หมียักษ์ เขาไม่มีวันได้แอ้มตนแน่!

ooooooo

คืนนั้นแบมติดต่อหาเดียวเพื่อวานให้ไปพบชาลีแทนตนที่ต้องไปรับลูกชายที่โรงเรียนเพราะอ๋อซึ่งเคยทำหน้าที่นี้แต่ต้องเอางานไปส่งลูกค้า

เดียวไม่มีปัญหา แต่แบมต่างหากที่บอกตรงๆว่าตอนแรกคิดหนักเพราะไม่อยากให้เดียวพบชาลีชายในสเปก กลัวจะหวั่นไหว เดียวออกตัวว่าไม่มีอะไรแน่ พี่แบม อย่าคิดมาก พรุ่งนี้ตนจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

ปรากฏว่าเมื่อเดียวไปพบชาลีโดยใช้รถแท็กซี่แทนรถส่วนตัว ขากลับชาลีขอขับรถมาส่งเธอ ส่วนช่างภาพที่มากับเดียวชิงกลับไปก่อนเพราะมีงานด่วน เดียวตกลงตามนั้นแต่ขอแวะซื้อขนมฝากน้องกานต์ลูกชายของแบม ชาลียินดีไม่มีปัญหา แล้วเขาก็ได้แวะบ้านแบมพร้อมกับเดียวด้วย

แบมยินดีต้อนรับทั้งสองคนโดยออกตัวว่าบ้านรกไปหน่อย ตนไม่ค่อยมีเวลาจัดเก็บข้าวของ ชาลีเอางานให้แบมดู ระหว่างนี้แบมเห็นชาลีมองเดียวที่เล่นกับน้องกานต์บ่อยครั้ง จึงแกล้งพูดลอยๆว่า เดียวมัวแต่เล่นกับลูกคนอื่นเมื่อไหร่ถึงจะมีลูกเป็นของตัวเองสักที

ทั้งห้องเงียบลงทันใด ชาลีกับเดียวสบตากันแวบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ แบมทันจับกิริยาของทั้งคู่ได้ นิ่วหน้าเหมือนกังวลขึ้นมาวูบหนึ่ง

ออกจากบ้านแบม...ชาลีขับรถไปส่งเดียวที่บ้าน เขาให้เธอยืมหนังสือวรรณกรรมต่างประเทศไปอ่าน หลังจากรู้ว่าเธอโปรดปรานเรื่องนี้มากแต่ยังหาเล่มจบอ่านไม่ได้ เดียวขอบคุณเขาและบอกว่าอ่านจบจะรีบเอาไปคืน แต่เขาไม่เร่ง ให้เธออ่านได้ตามสบาย

ลงจากรถชาลีมาแล้ว เดียวสับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขา เอ๋ยยืนมองอยู่ตลอด พอเดียวเข้าบ้านก็ถามทันทีว่าใครมาส่ง แล้วรถตัวเองอยู่ไหน

“รถอยู่ที่ทำงาน...เพื่อนมาส่ง”