มนตร์กาลบันดาลรัก
ตอนที่ 4
ไม่ทันข้ามวัน ปทุมบุกเข้ามาเอาเรื่องพวกปุ่นเพราะเจ็บใจที่โดนวิธูตำหนิเมื่อตอนกลางวัน ขมิ้นที่อยู่ฝ่ายปุ่นรีบให้วิไลไปตามอาจารย์วิธู แต่ปทุมหาได้กลัวเกรง กลับท้าเหยงๆให้ไปตามมาเดี๋ยวนี้เลย
ปรากฏว่าวิธูช่วยอะไรพวกปุ่นไม่ได้เลย แถมยังพูดกลับคำว่าจะไม่เอาเรื่องกับปทุมแล้ว ทำให้พวกปุ่นข้องใจสงสัยแต่ไม่กล้าซักไซ้เพราะดูท่าทีวิธูหงุดหงิด แล้วที่สุดก็เดินหนีไป
เอ๋ยเข้ามาเห็นพวกปุ่นจับกลุ่มโดยที่ปทุมก็ยังไม่กลับออกไป ปทุมเห็นเอ๋ยก็ได้ทีฟ้องว่าตนโดนพวกปุ่นรุม แต่กลายเป็นโดนเอ๋ยตำหนิว่าป้าเข้ามาหาเรื่องให้เขารุมทำไม ถ้าป้าไม่มีกิจธุระอะไรก็ไม่ควรเข้ามา
“ก็ป้าบอกแล้วว่าป้าเอากับข้าวมาฝากให้อาจารย์วิธู”
“ไม่จำเป็นที่ป้าจะต้องเอามาให้เขาที่นี่ เดี๋ยวผมจะบอกให้อาจารย์วิธูออกไปเอาเอง”
“คนจนมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ถูกกดขี่ข่มเหงสารพัด”
“ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องจนหรือรวย แต่มันเกี่ยวกับที่ป้าเข้ามาวุ่นวายในโรงเรียน”
“รู้แล้วก็เชิญออกไป” ขมิ้นจีบปากไล่ปทุม เอ๋ยปรามขมิ้นเสียงเขียวและไล่แม่ค้าทุกคนกลับไปร้านตัวเอง ส่วนปทุมนั้นตนจะบอกวิธูให้...
เมื่อเอ๋ยมาบอกวิธูว่าปทุมเอากับข้าวที่สั่งมาให้ วิธูปฏิเสธว่าตนไม่เคยสั่งกับข้าว แล้วก็ไม่เคยไปสนิทสนมอะไรกับปทุมด้วย
“แล้วแกเข้ามายุ่มย่ามในโรงเรียนทำไม”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“งั้นพี่จะไปพูดกับแกเอง”
“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมจะพูดเอง ผมไม่ชอบให้เอาชื่อผมไปอ้างโน่นอ้างนี่...ตอนนี้ผมต้องไปสอนแล้วครับ”
วิธูผละไปด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน พอพ้นสายตาเอ๋ยมาแล้วก็แอบโทรศัพท์หาใครบางคน สอบถามเสียงเครียดเหมือนมีลับลมคมใน
“นายเอาเรื่องของฉันไปเล่าให้ใครฟังหรือเปล่า...ไม่มีอะไร ฉันอาจจะระแวงไปเอง แค่นี้แหละ”
วิธูวางสาย...ท่าทีเบาใจลงไปบ้าง
ooooooo
ค่ำนั้นเดียวกลับเข้าบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาที่โต๊ะอาหาร ถามอาม่าที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ว่าอาจารย์เอ๋ยอยู่ไหน
“ยังทำกับข้าวไม่เสร็จมั้ง”
“อะไรกัน สามอย่างนี่เดียวก็ว่าเยอะแล้วนะ”
“อาเดียวว่าเยอะ แต่อาจังเอ๋ยอีคงกินไม่พอ อีเป็นคนตัวใหญ่ กระเพาะใหญ่”
พูดขาดคำ เอ๋ยยกถ้วยต้มส้มปลากระบอกมาวางบนโต๊ะ เดียวจัดแจงจะตักข้าวให้อาม่าแต่ท่านบอกว่ากินอิ่มแล้ว อาจารย์เอ๋ยจัดการให้เรียบร้อย
“อ้าว...อาม่าทานข้าวเรียบร้อยแล้วเหรอ”
“เอ๋ยจัดของชอบของอาม่าทั้งนั้นเลย ยกเว้นต้มส้มปลากระบอก เอ๋ยจำได้อาม่าชอบปลาเก๋า”
อาม่าซึ้งใจหลานเขย เดียวเองก็อึ้งไปด้วยความรู้สึกดีๆที่เอ๋ยจำเรื่องเล็กๆของอาม่าได้
