มนตร์กาลบันดาลรัก
ตอนที่ 4
เมื่ออยู่กันสองคน เอ๋ยอยากจะพูดเรื่องที่รู้มาจากยิ้มแต่ยังไม่มีโอกาสเพราะเดียวมัวแต่ทำซึ้งขอบอกขอบใจเขาที่เอาใจใส่ดูแลอาม่าของตนดีเหลือเกิน
หลังอาหารมื้ออร่อยนั้น เอ๋ยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับลงมาในชุดกางเกงนอนตัวเดียวไม่ได้ใส่เสื้อ แวบแรกที่เดียวหันมาเห็นถึงกับสะดุ้งตกใจหันหลังกลับทันที
“ไปใส่เสื้อเดี๋ยวนี้!”
“เอ๋ยไม่ได้หนาว”
“บอกให้ไปใส่เสื้อ...”
“อะไรน่ะเดียว เอ๋ยก็ถอดเสื้ออย่างนี้บ่อยๆ เดียวยังเคยบอกว่าเดียวชอบ ยิ่งนุ่งบ็อกเซอร์...”
“ไอ้ลามก...ไอ้บ้า!”
“เดียวพูดเหมือนไม่เคยเห็นเอ๋ย...”
“โอ๊ยยยย! พอที ฉันไม่อยากได้ยินอะไรบ้าๆ เสียอารมณ์หมด”
เดียวจะเดินหนีแต่เอ๋ยรวบตัวไว้พร้อมทำตาวิบวับ บอกว่าจะทำให้อารมณ์ดีเอง หวังว่าวันนี้คงไฟเขียวแล้ว
“ยัง! วันนี้ยังเหลืองอยู่ คือฉัน...ฉันกระเพาะปัสสาวะอักเสบ” เอ๋ยสีหน้าไม่เชื่อ เธอร้อนตัวยืนยันขึงขัง “จริง! หมอบอก...เวลาฉันทำงานเพลินๆแล้วไม่ค่อยลุกไปเข้าห้องน้ำ”
“ทำไมเดียวชอบทำให้ตัวเองไม่สบาย ไม่รู้เหรอว่าเอ๋ยเป็นห่วง”
“รู้...แต่ทีนี้งานมันติดพันไง”
“แล้วไปหาหมอมาเมื่อไหร่”
“เมื่อวาน หมอก็ว่าฉันเหมือนกัน โอ๊ย! เริ่มรู้สึกไม่สบายอีกแล้ว ขอเข้าไปข้างในก่อนนะ”
เดียวรีบเดินหนีโดยไม่รอฟังคำพูดโต้ตอบจากเอ๋ย แต่เอ๋ยก็ยังสาวเท้าก้าวตามมาเพราะอยากถามเรื่องที่ออฟฟิศ ให้หายคาใจ
“วันนี้เดียวมีเรื่องอะไรกับอาโรสหรือเปล่า”
คำถามนั้นทำให้เดียวหันขวับกลับมาเผชิญหน้า อยากรู้ว่าใครบอก แต่เอ๋ยย้อนว่าใครบอกไม่สำคัญ
“ไม่สำคัญสำหรับคุณ แต่สำคัญสำหรับฉัน...คุณอาปิศาจของคุณด่าว่าไงล่ะ”
“อาโรสไม่เกี่ยว”
“อ้อ! งั้นก็ยัยยิ้มแสยะ สยอง ชวนแสยงน่ะสิ ฝากบอกเขาด้วยว่าอย่ามาสอดเรื่องของฉัน”
“คุณยิ้มเขาหวังดี”
“ยัยนั่นน่ะเหรอหวังดีกับฉัน อย่าทำเป็นพระเอกโง่ๆ ถูกตัวอิจฉาเป่าหูอะไรก็เชื่อหน่อยเลย”
“เอ๋ยไม่ได้เชื่อ แต่เอ๋ย...”
“ไอ้คำว่าแต่นี่แหละ แสดงว่าคุณเชื่อไปแล้วมากกว่าครึ่ง”
“เอ๋ยไม่เคยเชื่อใครมากกว่าเดียว”
“งั้นก็ไม่ต้องมาเซ้าซี้ถามอีก เพราะฉันจะคิดว่าคุณไม่เชื่อใจฉัน” เดียวเดินเร็วขึ้นบันไดไป เอ๋ยมองตามอย่างอ่อนใจ
จากนั้นเดียวไปบ่นกับอาม่าว่าเอ๋ยโง่ที่เชื่อยัยยิ้มสยอง แต่อาม่าไม่เห็นด้วยแถมเถียงแทนหลานเขยคอเป็นเอ็น แล้วก็บ่นหลานสาวที่เดินไปเดินมาน่าปวดหัว เดียวครุ่นคิดหาเหตุผลว่าทำไมตนหลับหูหลับตาแต่งงานกับเอ๋ยได้ สุดท้ายก็โทษเจ้าแม่ซีซ่าปลาหมึกยักษ์ ซึ่งตนต้องตามหาให้เจอโดยเร็วที่สุด
“ซี้ซั้วอีกแล้ว”
“โธ่อาม่า...อาม่าจำไม่ได้ซักนี้ดเดียวเลยเหรอคะ ลืมไป! อาม่าคงจำไม่ได้หรอก เพราะอาม่าไม่ได้ข้ามมาในอนาคตกับเดียว อาม่าก็อยู่ในที่ของอาม่า ทุกคนก็อยู่ในที่ของตัวเอง มีเดียวเท่านั้นที่ดันทะลึ่งข้ามมาพบกับอนาคตของเดียว ฟังแล้วงงไหมล่ะคะ เดียวพูดเองยังงงเองเลย”
