ม่านบังใจ

“ดีขึ้นมากแล้วล่ะ โชคดีนะที่ได้เฟื่องลดามาช่วยดูแล ป้อนยาเช็ดตัวให้จนไข้ลดแล้ว” ไทว์เอ่ยทึ่งนึกว่าจะเก่งแต่แกล้งคน สองพี่น้องหัวเราะขำๆ ทัฬห์เล่าว่า

“นี่หลับไปแล้วทั้งคนเป็นไข้ แล้วก็คนเฝ้าไข้ ฉันก็เลยไม่ปลุก ปล่อยให้นอนที่นี่ดีกว่า ฉันไม่อยากให้เฟื่องลดากลับไปที่บ้านเสี่ย เห็นสายตามันจ้องเฟื่องลดาอย่างกับเสือเตรียมตะครุบเหยื่อยังไงยังงั้น”

ไทว์บอกว่าพี่คิดไม่ผิด เหยื่อที่มันหมายตาไม่อยู่มันก็ตะครุบตัวที่เหลือแทน ทัฬห์ถามว่าหมายความว่ายังไง ไทว์บอกว่ามันลวนลามคุณสน ตนเลยสอยซะร่วงหลับสนิทคาบ้านพักมันไปแล้ว

“ไอ้เลวเอ๊ย...คิดแล้วไม่มีผิด ฉันพยายามเตือนเฟื่องลดาแต่ก็ไม่ยอมฟังเลย โชคดีนะที่แกมาอยู่ที่นี่”

“เด็กคนนั้นมีอคติกับพี่ ต่อให้พี่หวังดีและห่วงแกแค่ไหน แกก็ไม่เข้าใจหรอกครับ”

“ไม่เป็นไร แกไปอาบน้ำเถอะ”

“ครับ”

ไทว์เดินไปที่ห้องพักตัวเอง ทัฬห์เปิดประตูห้องลูกแก้วเข้าไปแล้วชะงัก เมื่อเห็นเฟื่องลดายืนนิ่งๆ มองเขาอยู่ ทัฬห์ตกใจเชื่อว่าเฟื่องลดาคงได้ยินที่ตนคุยกับไทว์หมดแล้ว...