ม่านบังใจ
ตอนที่ 3
เฟื่องลดาซื้อหนังสือนิทานแล้วมาเล่าให้ลูกแก้วฟังทางโทรศัพท์อย่างสนุกสนาน ลูกแก้วฟังและซักถามอย่างติดพัน เลยสนุกทั้งคนเล่าและคนฟังโดยมีสานั่งฟังสนุกไปด้วย
สร้อยสนเปิดประตูเข้ามาเห็นเฟื่องลดากำลังเล่านิทานทางโทรศัพท์อย่างสนุกสนาน เดินเข้าไปดูเห็นเฟื่องลดากางหนังสือนิทานเล่าอยู่ เฟื่องลดาทำท่าให้สร้อยสนเงียบ แล้วเล่านิทานไปเรื่อย
ส่วนที่ห้องนอนลูกแก้ว...ทัฬห์เปิดประตูจะมาง้อลูกแก้วเห็นกำลังฟังนิทานทางโทรศัพท์อย่างสนุกสนาน สาหันมาเห็นทัฬห์จึงพยักหน้าเรียกไปถามว่าคุณมณโทร.มาเล่านิทานให้ลูกแก้วฟังหรือสา บอกว่าไม่ใช่คุณมณ แต่เป็นครูผู้ช่วยที่โรงเรียน เล่าเก่งกว่าคุณมณอีก คุณหนูลูกแก้วสนุกใหญ่ นี่เรื่องที่สามแล้ว ทัฬห์จึงเปิดประตูแอบดูลูกแก้ว เห็นลูกฟังนิทานอย่างสนุกมีความสุขก็ยิ้มเอ็นดู
พอเล่านิทานเรื่องที่สามจบ เฟื่องลดาก็ปิดปากหาวบอกลูกแก้วว่า พี่ลดาเล่ามาครบสามเรื่องแล้วนอนได้แล้ว ลูกแก้วรับปากอย่างว่าง่ายบอกว่าคืนพรุ่งนี้ต้องเล่าให้ลูกแก้วฟังอีกนะ พอเฟื่องลดารับปาก ลูกแก้วก็กู๊ดไนต์แล้วนอนเลย
เฟื่องลดากู๊ดไนต์แล้วทิ้งตัวนอนหงายอย่างหมดแรง สร้อยสนลุกขึ้นมาถามขำๆว่าเป็นครูพี่เลี้ยงต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ เฟื่องลดาบอกว่าที่จริงก็ไม่ต้องหรอกแต่ตนสงสารน้องคนนี้ แกนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ฟังนิทาน สร้อยสนถามว่าแกไม่มีพ่อแม่หรือ
“ไม่มีแม่ค่ะมีแต่พ่อ แต่ดูเหมือนจะมีปัญหานิดหน่อย ลดาก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอกค่ะ ว่าแต่พี่สนมีธุระอะไรกับลดาหรือเปล่าคะ”
“พี่จะมาบอกลดาว่าพี่ได้งานที่โรงแรมพฤทธานนท์แล้ว เงินเดือนดีด้วย พี่เลยคิดว่าถ้าลดาอยากเรียนต่อพี่จะส่งลดาเอง”
เฟื่องลดาขอบคุณ แต่ตนอยากทำงานมากกว่า ไม่อยากสบายแล้วให้พี่สนกับน้าสร้อยลำบากอีกแล้ว พูดอย่างเกรงใจว่า
“ความจริง พี่สนไม่ควรต้องลำบากด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นหนี้ที่พ่อของลดาสร้างขึ้นมาเอง”
สร้อยสนบอกว่าอย่าพูดแบบนี้ ไม่ว่าคุณลุงจะเป็นหนี้เพราะอะไร แต่ตอนคุณลุงอยู่ก็ดูแลตนกับแม่ให้มีความสุขสบาย ถึงตอนนี้เราก็ต้องช่วยกัน
“ลดาโชคดีมากเลยนะคะที่มีพี่สนกับน้าสร้อย ไม่อย่างนั้นลดาคงแย่” พูดแล้วลุกไปเปิดลิ้นชัก
หยิบกล่องโทรศัพท์มือถือใหม่เอี่ยมมาอวด “ดูสิคะ น้าสร้อยใจดีมากๆเลย เห็นโทรศัพท์ลดาพังหลายรอบ เลยซื้อให้ลดาใหม่ บอกว่าให้เป็นของขวัญที่ลดาได้งานทำ”
สร้อยสนอึ้ง แปลกใจที่สร้อยทองทำดีกับเฟื่องลดามาก แต่ก็บอกน้องให้เปลี่ยนเลย
ooooooo
ไทว์พาสิริโสภาไปเที่ยวผับตามสัญญา แต่เธอกลับเซ็ง ไทว์แปลกใจถามว่าเห็นเธอชอบเที่ยวแบบนี้นี่นา
เธอบอกว่านั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ตนเบื่อ ไทว์เอาใจบอกว่างั้นเราไปเที่ยวทะเลกันดีไหม เธอว่าทะเลก็น่าเบื่อเที่ยวจนหมดแล้ว ตนอยากไปเที่ยวเมืองนอก อ้อนว่าเราไปกันสักอาทิตย์หนึ่งดีไหม
ไทว์บอกว่าคงไม่ไหว ไปยุโรปตนจะเอาตังค์ที่ไหน เธอไม่เชื่อเพราะบ้านก็ออกรวยกิจการโรงแรมก็มีหลายแห่ง ไทว์ว่านั่นไม่ใช่ของตน ตนไม่เคยช่วยทำอะไรเลย พี่ชายช่วยพ่อทำมาแต่ต้น ตนจะไปเอาเงินตรงนั้นมาใช้ได้ยังไง ตนมีแต่เงินเดือนตำรวจ ถามว่าไปที่อื่นได้ไหมในเมืองไทยตนพาไปได้หมด
“กลับกันเถอะค่ะ สิง่วงแล้ว” ว่าแล้วลุกเดินออกไปเลย ไทว์ลุกตามไปงงๆ
ooooooo
