ม่านบังใจ

ทัฬห์มุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่แทนวัณให้ดีให้ได้ เย็นวันนี้จึงไปที่ร้านหนังสือเพื่อจะหาซื้อหนังสือนิทานมาอ่านให้ลูกแก้วฟัง

เดินดูหนังสือนิทานที่วางอยู่หลากหลาย แต่พอเอื้อมจะหยิบก็จ๊ะกับมือของใครคนหนึ่งที่เอื้อมมาหยิบเล่มเดียวกัน ต่างก็ตกใจรีบปล่อย

“อุ๊ย...ขอโทษ”

“ขอโทษครับ”

ทั้งคู่ต่างเอ่ยขอโทษ แต่พอมองหน้ากันก็อึ้ง

เฟื่องลดาชักสีหน้าเดินไปอีกมุมหนึ่งทันที ทัฬห์เห็นอาการตะบึงตะบอนแล้วขำ ถาม

“ชอบอ่านนิทานเหรอ” เฟื่องลดาทำหูทวนลมดูหนังสืออย่างตั้งใจ ทัฬห์เดินดูตาม พูดไปเรื่อยๆ “เธอนี่ยังเป็นเด็กจริงๆด้วยนะ ไม่ชอบใครก็ไม่พูดด้วย ถ้าคนโตแล้ว ถึงไม่ชอบยังไงก็ต้องพูดคุยทักทายกันตามมารยาท”

“จะว่าฉันไม่มีมารยาทก็เชิญ แต่ฉันจะทำก็เฉพาะกับบางคนที่ไม่ชอบหน้า ไม่อยากเจอ”

“แต่ฉันดีใจที่เจอเธอนะ ฉันกำลังจะมาหาซื้อหนังสือนิทานไปให้ลูก ไหนๆเธอก็จะซื้อเหมือนกัน ช่วยเลือกให้หน่อยได้ไหม เธอยังเด็ก น่าจะพอรู้ว่าเด็กๆจะชอบนิทานอะไร”

เฟื่องลดายักไหล่อย่างไม่สนใจแล้วเดินไปเลือกหนังสือนิทานของตัวเอง ทัฬห์อ่อนใจ แต่เพราะอยากเลือกซื้อหนังสือนิทานไปเล่าให้ลูกแก้วฟัง จึงเดินตามไปเงียบๆ พอเฟื่องลดาหยิบเล่มไหนก็หยิบบ้าง

เฟื่องลดาจงใจแกล้งหยิบหนังสือหลายเล่มมาก แล้วไปที่เคาน์เตอร์ยืนปั้นปึ่งรอจ่ายเงิน ทัฬห์ต่อคิวไปติดๆ

พนักงานคิดเงินเสร็จแจ้งยอดว่าทั้งหมดหนึ่งพันสี่ร้อยหกสิบบาทห้าสิบสตางค์ เฟื่องลดาตกใจเผลอร้องเสียงดังถามว่าเท่าไหร่นะ เมื่อพนักงานบอกอีกครั้งก็เปิดกระเป๋าสตางค์บอกอึกอักว่า ที่จริงตนตั้งใจจะซื้อแค่เล่มสองเล่มเท่านั้นไม่รู้ยังไงหยิบมาตั้งสิบสามเล่ม ขอเอาออกได้ไหม

“ช่วยคิดรวมกับของผมเลยก็แล้วกันครับ” ทัฬห์บอก พนักงานถามว่ามาด้วยกันหรือ ทัฬห์ตอบรับ เห็นเฟื่องลดาทำท่าจะพูดเลยกระซิบ “คนอื่นเขารอต่อคิวตั้งเยอะแยะ ให้เขาคิดรวมไปก่อนนั่นแหละ”

เฟื่องลดาจำต้องเงียบ พอพนักงานคิดเงินเสร็จ ก็รีบบอกให้แยกถุงด้วย เสร็จแล้วคว้าถุงของตัวเอง พูดลอยๆก่อนเดินลิ่วไปว่า “แล้วฉันจะคืนเงินทั้งหมดให้คุณทีหลัง”

ทัฬห์ต้องรอเซ็นสลิปบัตรเครดิต พอเซ็นเสร็จหันมาอีกทีเฟื่องลดาหายไปแล้ว เขาพึมพำขำๆ

“ไวยังกับลิง”

ทัฬห์จะเดินไปอีกทาง ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงมณฑิรา

“นึกไม่ถึงเลยว่าจะเจอคุณที่นี่ มากับใครคะ” ถามแล้วมองไปรอบๆทัฬห์หาคนที่มาด้วย ทัฬห์บอกว่ามาคนเดียว มาซื้อหนังสือนิทาน มณฑิราถามว่าเอาไปให้ลูกแก้วหรือ

“ครับ จะได้ไม่ต้องรบกวนคุณมณบ่อยๆ ช่วงนี้ลูกแก้วเอาแต่ใจมาก วันก่อนถึงกับมาขอผมจะให้คุณมณมาค้างเพื่อจะได้เล่านิทานให้แกฟัง”

มณฑิราแอบยิ้มที่ลูกแก้วทำตามสัญญาแล้ว แต่ผิดหวังเมื่อทัฬห์ไม่อนุญาต ทำเสียงเอ็นดูว่า

“โถ...เด็กน่ะค่ะ อย่าไปดุแกเลย มณเต็มใจนะคะ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร วันไหนมณว่างมณจะไปค้างเป็นเพื่อนแกได้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องรบกวนคุณมณขนาดนั้น ผมคิดว่าตัวเองคงต้องหัดเล่านิทานให้ลูกแก้วฟังบ้าง ก็เลยมาหาซื้อหนังสือนิทานพวกนี้”

มณฑิราผิดหวังเป็นครั้งที่สองแต่พยายามทำสีหน้าปกติ ชมทัฬห์ว่าน่ารักจัง ถามว่าจะกลับแล้วหรือตนก็จะกลับพอดี ชวนเดินไปลานจอดรถด้วยกันแต่อยากแวะซื้อกาแฟก่อน ทัฬห์ตอบรับสบายๆ

แต่พอเดินไปได้อึดใจเดียว มณฑิราก็ทำเป็นเจ็บข้อเท้าเดินไม่ถนัด ทัฬห์จึงให้เกาะแขนตนเดินไป

มณฑิราเกาะแขนทัฬห์เดินคุยไปด้วยกันอย่างสนิทสนมมีความสุขเหมือนคู่รัก