ม่านบังใจ
ตอนที่ 3
ที่อีกมุมหนึ่งของห้าง เฟื่องลดาแอบดูอยู่ไกลๆ เบ้ปากพึมพำอย่างหมั่นไส้...
“โธ่เอ๊ย...นึกว่าเป็นพ่อที่ดี มาหาซื้อนิทานให้ลูก ที่แท้ก็คิดหาแม่ใหม่ให้ลูกเหมือนผู้ชายอื่นๆนั่นแหละ” ว่าแล้วหันเดินไปอีกทาง
ทัฬห์กับมณฑิราแวะไปร้านกาแฟในห้างเห็นคนต่อแถวยาว ทัฬห์จึงพาเธอไปนั่งรอ วางถุงหนังสือนิทานไว้บนโต๊ะ แล้วตัวเองไปต่อแถวซื้อกาแฟ ถามก่อนไปว่า “เอาเหมือนเดิมใช่ไหม”
“จำได้ด้วยเหรอคะว่ามณชอบกาแฟอะไร” ถามเสียงใสอย่างปลื้ม
“จำได้สิครับ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี”
มณฑิราผิดหวังเมื่อได้ยินทัฬห์บอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่ก็ยังมีเป้าหมายที่แน่วแน่ เห็นถุงหนังสือนิทานที่ทัฬห์ซื้อวางไว้ที่โต๊ะ และทัฬห์ต่อแถวยืนหันหลังอยู่ ก็รีบหยิบถุงนิทานวางไว้ที่เก้าอี้ เท่านั้นไม่พอยังเลื่อนเก้าอี้ไปใต้โต๊ะแล้วเอากระเป๋าถือของตัวเองวางบนโต๊ะแทน
ครู่หนึ่งทัฬห์กลับมาพร้อมกาแฟมายื่นให้ เธอยิ้มหวานขอบคุณ ก็พอดีทัฬห์มีโทรศัพท์เข้า เขาดูแปลกใจแต่ก็รับเป็นสายจากสร้อยสน
ทัฬห์พยักหน้าให้มณฑิราทำนองว่าออกไปกันได้เลย มณฑิราคว้ากระเป๋าถือเดินเกาะแขนทัฬห์ไป ในขณะที่ทัฬห์รับโทรศัพท์เดินไปคุยไป
สร้อยสนโทร.มาบอกข่าวดีและขอบคุณ เพราะตนได้เข้าทำงานที่โรงแรมแล้ว
“ดีใจด้วยครับ ไม่ต้องขอบคุณหรอก โอเค พอดีผมอยู่ข้างนอก แล้วค่อยคุยกันครับ”
พอดีเดินไปถึงรถ มณฑิราบอกว่าตนเดินไปเองได้ ขอบคุณสำหรับกาแฟ ขึ้นรถแล้วโบกมือบ๊ายบาย ทัฬห์โบกมือแล้วเดินไปที่รถตัวเอง ลืมถุงนิทานสนิท
ooooooo
สร้อยทองถูกเสี่ยนภทั้งขู่ทั้งบีบเรื่องเฟื่องลดา เมื่อยังไม่ได้อย่างใจก็วางแผนอุบาทว์ให้ทำ
วันนี้สร้อยทองถามสร้อยสนว่าจะเริ่มงานเมื่อไหร่ สร้อยสนบอกว่าอาทิตย์หน้าต้นเดือนพอดี สร้อยทองบอกว่าสุดสัปดาห์นี้หยุดสามวันจะพาไปเที่ยวทะเลกัน สร้อยสนติงว่าแม่นึกยังไงจะพาไปเที่ยวทะเลเพราะปกติแม่ไม่ชอบเที่ยวทะเล
“ก็ยัยลดาชอบทะเล ฉันจะพาไปฉลองที่ลดาได้งาน” สร้อยสนทำเป็นตัดพ้อว่าทีตนได้งานแม่ไม่เห็นฉลองให้เลย สร้อยทองบอกว่า “ก็ฉันไม่ปลื้มกับงานของแกนี่”
“แล้วงานของลดาแม่ปลื้มเหรอคะ แม่ไม่อยากให้ลดาทำด้วยซ้ำ อยากให้ไปเป็นประชาสัมพันธ์ไม่ใช่เหรอคะ”
พอถูกซักมากเข้า สร้อยทองก็ทำเป็นอารมณ์เสียหงุดหงิดประชดว่าให้ไปตามตำรวจมาสอบปากคำตนเลยดีไหมแล้วผลุนผลันเดินหนีไปเลย ทำให้สร้อยสนยิ่งสงสัยว่าแม่ทำอะไรแปลกๆขึ้นทุกที
ทัฬห์กลับถึงบ้านก็ถามดวงใจว่าลูกแก้วล่ะ ดวงใจบอกว่าอยู่ในห้องนั่งเล่น วันนี้น่ารักมาก กลับมาถึงก็นั่งทำการบ้านเลย ไม่ดื้อ ไม่ซน ของว่างก็ทานหมดเกลี้ยงไม่ต้องคะยั้นคะยอเหมือนทุกวัน
ทัฬห์แปลกใจ เข้าไปที่ห้องนั่งเล่นเห็นลูกแก้วนั่งทำการบ้านจริงจัง ซ้ำเป็นภาษาอังกฤษด้วย บอกว่าแบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว ลูกแก้วถามว่ารางวัลอะไร
ทัฬห์บอกว่าคืนนี้จะเล่านิทานให้ฟัง ลูกแก้วมองหน้าติงว่าแต่พ่อเล่านิทานไม่เป็น ทัฬห์อวดว่า
พ่อไปซื้อหนังสือนิทานมาหลายเรื่องเพื่อจะเอามาเล่าให้ลูกแก้วฟัง ลูกแก้วขอดูหนังสือทัฬห์จึงนึกขึ้นได้ว่าลืมไว้ที่ร้านกาแฟ
“คุณพ่อโกหกลูกแก้วอีกแล้ว” ลูกแก้วทั้งน้อยใจ โกรธ เก็บสมุดหนังสือคว้ากระเป๋าเดินหนีไปเลย ทัฬห์จับมือบอกว่าถึงไม่มีหนังสือพ่อก็เล่าได้ “ลูกแก้วไม่อยากฟังนิทานโกหกของคุณพ่อค่ะ”
ลูกแก้วสะบัดไปงอนๆ ทัฬห์พูดไม่ออกได้แต่โมโหตัวเองที่ลืมถุงหนังสือนิทานไว้ที่ร้านกาแฟเสียได้
ooooooo
