ม่านบังใจ

ทัฬห์กลับมาอีกทีเห็นทั้งลูกแก้วและเฟื่องลดาต่างหลับไปแล้ว ทัฬห์จะปลุกเฟื่องลดาแต่พอนึกถึงเสี่ยนภก็เปลี่ยนใจ คลี่ผ้าห่มคลุมให้ทั้งสองอย่างอ่อนโยน

เสี่ยนภยิ่งดื่มก็ยิ่งหื่นเฝ้ารอเฟื่องลดา อารมณ์เสียโทษสร้อยทองว่าไม่รู้จะชวนพวกมันมาทำไม ถ้าเด็กนั่นไม่ยอมให้เฟื่องลดากลับ แผนเราก็พังหมด สร้อยทองบอกว่าเดี๋ยวก็กลับ เฟื่องลดาไม่ค้างกับใครง่ายๆหรอก เสี่ยจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ ผ่านห้องครัวเห็นสร้อยสนหันหลังเก็บถ้วยชามอยู่เสี่ยหน้ามืดตรงเข้าไปกอดลวนลาม

สร้อยสนตกใจร้องให้คนช่วย ไทว์พุ่งเข้ากระชากเสี่ยนภออก ต่อยเข้าเต็มหน้า เสี่ยด่าไอ้ตำรวจกระจอกมึงรู้จักกูน้อยไปแล้วจะชกไทว์ แต่ถูกไทว์สวนหมัดเข้าปลายคางเปรี้ยงเดียวก็ร่วงสลบเหมือด

สร้อยทองวิ่งเข้ามาถามว่าเสี่ยเป็นลมเหรอ ไทว์บอกว่าโดนตนชกเพราะลวนลามสร้อยสน ถามว่าจะเอาตัวไปโรงพักเลยดีไหม

สร้อยทองบอกไม่ต้อง เสี่ยคงเมา เพราะปกติเขาเป็นคนดี เดี๋ยวตนจัดการเอง บอกสร้อยสนให้ไปส่งหมวด แล้วตัวเองประคองเสี่ยไปห้องนอนอย่างทุลักทุเล ดูแลจนเสี่ยฟื้นขึ้นมา อารมณ์ค้างบวกกับความเมาเลยปล้ำสร้อยทองแทน

ไทว์ถามสร้อยสนที่ยังตกใจว่าเธอโอเคหรือเปล่า สร้อยสนว่าตอนนี้หายแล้ว ขอบคุณหมวดมาก

ไทว์บอกว่าถ้าเธอยังไม่สบายใจเราไปเดินเล่นรับลมเย็นๆกันไหม

ระหว่างเดินไปตามชายหาด ต่างคนต่างเงียบจนไทว์ถามขึ้นก่อนว่าเธอมีแฟนหรือยัง สร้อยสนมองงงๆ ไทว์บอกว่าตนอยากรู้ว่าเธอกับแฟนส่วนมากทะเลาะกันเรื่องอะไรบ้าง สร้อยสนบอกว่าตนยังไม่มีแฟน

ไทว์เล่าให้ฟังว่าตนมีปัญหากับแฟนบ่อย ไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิง เลยไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง

สร้อยสนบอกว่าตนคิดว่าเขาเป็นแบบนี้ก็โอเคแล้ว ผู้หญิงคนไหนได้หมวดเป็นแฟนถือว่าโชคดีมาก

 ไทว์ถามว่าจริงหรือ เพราะสิแฟนตนบอกว่าเธอโชคร้ายมากที่เป็นแฟนกับตน แล้วเล่าปัญหาที่เธอไม่สมหวังในตัวเขา สร้อยสนบอกว่าคนเราเวลาทะเลาะกันมักพูดอะไรไปโดยไม่คิด หมวดอย่าคิดมากเลย

“คุณนี่มองโลกในแง่บวกดีจังนะครับ ผมคุยกับคุณแล้วสบายใจจัง”

ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอและจากกันด้วยความรู้สึกดีๆต่อกัน

สร้อยทองกลับถึงห้องนอนในสภาพเสื้อผ้าหน้าผมยับเยิน บอกสร้อยสนที่กลับจากเดินคุยกับไทว์ให้เก็บของกลับกรุงเทพฯ สร้อยสนถามว่าจะกลับตอนนี้เลยหรือ

“เออสิ จะอยู่ให้ไอ้เสี่ยมันมาปล้ำแกอีกเหรอ” ด่าไอ้เสี่ยสารเลวไว้ใจไม่ได้เลย เร่งสร้อยสนให้เก็บของ สร้อยสนถามว่าแล้วเสี่ยล่ะ สร้อยทองบอกมันยังหลับอยู่ในห้อง

สร้อยสนบอกว่าลดายังไม่กลับมาเลย สร้อยทองบอกเดี๋ยวแวะไปรับที่โรงแรมคุณทัฬห์ สร้อยสนมองแม่ บอกว่าดีใจที่แม่เป็นห่วงตน สร้อยทองชะงักทำตัวปกติไม่ให้มีพิรุธ เร่งให้สร้อยสนเก็บของเร็วๆ

ทัฬห์คลี่ผ้าคลุมให้ลูกแก้วกับเฟื่องลดาแล้วออกจากห้อง เจอไทว์กลับมาถึงพอดีถามว่าลูกแก้วเป็นยังไงบ้าง