ม่านบังใจ
ตอนที่ 3
เฟื่องลดาพาลูกแก้วไล่จับปูลมจนมืด ทัฬห์ไปรับลูกแก้วให้กลับปรากฏว่าลูกแก้วตัวร้อน เฟื่องลดาสงสัยว่าตากแดดเล่นทรายนานเกินไป
ทัฬห์จะพาลูกแก้วไปหาหมอเฟื่องลดาเป็นห่วงขอไปด้วย ลูกแก้วงอแงโวยวายไม่ยอมไป ทัฬห์บอกว่าลูกแก้วกลัวเข็มฉีดยา พอจะไปหาหมอก็เป็นแบบนี้ทุกที มีแต่...วัณแม่ของลูกแก้วเท่านั้นที่เอาอยู่
เฟื่องลดาพยายามหว่านล้อมจนลูกแก้วหาว่าพี่ลดาใจร้าย เธอเห็นข้างทางมีร้านขายยาจึงให้ทัฬห์ จอดรถแล้วลงจากรถวิ่งไปที่ร้านขายยา
ครู่หนึ่งเฟื่องลดากลับมาพร้อมยาลดไข้ บอกลูกแก้วว่าถ้าไม่ยอมไปหาหมอก็ต้องทานยา เป็นยารสสตรอว์เบอร์รีรับรองอร่อยทานง่าย
เฟื่องลดาปะเหลาะจนลูกแก้วยอมทานยาแล้วก็ยังซื้อที่ติดลดไข้มาติดที่หน้าผากให้ด้วย จากนั้นถามทัฬห์ว่า ระหว่างโรงแรมของเขากับบ้านพักเสี่ยที่ไหนใกล้กว่ากัน พอทัฬห์บอกว่าโรงแรมตน ก็บอก...
“งั้นไปโรงแรมเลยค่ะ ต้องรีบเช็ดตัวให้ลูกแก้ว ไข้จะได้ลดเร็ว เด็กๆถ้าปล่อยไข้ขึ้นสูงอาจจะชักได้”
ทัฬห์พยักหน้ารีบออกรถไป เฟื่องลดากอดลูกแก้วหลวมๆ ลูบผมเบาๆ ทัฬห์มองจากกระจกส่องหลังอึ้งๆ
ooooooo
เพราะเฟื่องลดาขอตามลูกแก้วไปหาหมอด้วย ทัฬห์จึงโทร.บอกไทว์ให้ช่วยบอกสร้อยทองด้วย ว่าเดี๋ยวเสร็จแล้วจะพาเฟื่องลดามาส่ง ไทว์บอกสร้อยทองแล้วขอตัวกลับ
เสี่ยนภไม่พอใจที่เฟื่องลดาไปโรงพยาบาลกับทัฬห์ กลัวแผนการคืนนี้ของตนจะล้มเหลวเลยเลิกดื่มด้วย สร้อยสนจึงขอทยอยเก็บของ ไทว์ขออยู่ช่วยเก็บด้วย สร้อยสนบอกว่าตนเก็บเองได้ ไทว์ติงว่าเมื่อทานด้วยกันก็ต้องช่วยกันเก็บ แล้วช่วยเก็บอย่างทะมัดทะแมง
สร้อยทองจับตาดูอยู่ เดินไปกระซิบกับสร้อยสน... “ถ้าแกไม่ชอบคุณทัฬห์แม่ก็จะไม่บังคับ หันมาทางหมวดไทว์ละกัน ไม่ว่าพี่หรือน้อง ยังไงก็เอาให้ได้สักคน เข้าใจไหม...ท่าทางเขาก็ชอบแกอยู่”
“แม่คิดเอาเองแล้วล่ะค่ะ หมวดเขาแค่เป็นสุภาพบุรุษ แม่อย่าเพ้อเจ้อไปเลย”
สร้อยสนพูดเบาๆแล้วเก็บถ้วยชามเข้าครัว สร้อยทองมองอย่างหงุดหงิดที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ พอหันมาทางเสี่ยนภเห็นเสี่ยดื่มอย่างหงุดหงิดก็ชะงัก
ทัฬห์พาลูกแก้วกลับไปที่ห้องพักโรงแรม ครู่หนึ่งเฟื่องลดาเอาปรอทมาวัดไข้อีกทีปรากฏว่าไข้ลดแล้ว ทัฬห์ถามทึ่งว่าเธอยังเด็กทำไมถึงดูแลลูกแก้วได้คล่องแคล่วมาก
“คุณเลิกคิดว่าฉันเป็นเด็กซะที ฉันโตจนทำงานแล้ว หน้าที่ของฉันต้องเป็นพี่เลี้ยงที่ดูแลเด็กๆที่โรงเรียน เลยมีการสอนปฐมพยาบาลเบื้องต้นในเด็กเล็กให้ก่อน ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆหรือเป็นไข้แบบนี้ ฉันจัดการได้สบายมาก” เห็นทัฬห์อึ้งก็แขวะ “ความจริงคนเป็นพ่อ เรื่องแค่นี้น่าจะจัดการได้”
ooooooo
ทัฬห์ฟังเฟื่องลดาเหน็บแล้วอึ้ง ตำหนิตัวเองว่าตนคงเป็นพ่อที่แย่จริงๆเพราะไม่เคยทำเรื่องพวกนี้เลย ตอนที่แม่ลูกแก้วอยู่ เขาเป็นคนจัดการดูแลลูกแก้วทุกอย่าง
เฟื่องลดาฟังแล้วรู้สึกว่าเขาเศร้าจริงๆ บอกว่าคืนนี้เขาควรนอนกับลูกแก้วและหมั่นวัดไข้เพราะบางทีไข้อาจขึ้นอีกก็ได้ แล้วทำท่าจะกลับ ลูกแก้วบอกว่าอย่าเพิ่งไปตนนอนไม่หลับ
“ถ้าอย่างนั้นพี่ลดาจะเล่านิทานให้ฟังก่อน แต่ต้องสัญญานะคะว่าถ้าฟังนิทานจบแล้วลูกแก้วจะต้องนอน ห้ามงอแงอีก”
ลูกแก้วสัญญา เฟื่องลดาจึงเริ่มเล่านิทาน ทัฬห์ทำท่าจะอยู่ฟังด้วย เฟื่องลดาถามเสียงแข็งว่าคุณจะฟังด้วยหรือ ทัฬห์รู้ตัวจึงขอไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะไปส่งเธอ
