แม่สื่อปากร้าย ผู้ชายรสจัด
ตอนที่ 4
เพียงแรกเห็นกลิ่นจันทร์ ป้าลออรู้สึกถูกชะตา การสนทนาจึงราบรื่นและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ส่วนยายวรรณนั้นชอบพอกลิ่นจันทร์อยู่แล้วเพราะเคยคุยกันสองสามครั้งที่ร้านอาหาร
แดนสุขพากลิ่นจันทร์ไปนั่งจิบเครื่องดื่มริมน้ำ คุยกันหลายเรื่องก่อนจะวกมาเรื่องคู่ครองเพราะกลิ่นจันทร์พูดออกมาก่อนว่าแก่ตัวคงไม่มีใครเลี้ยงตน
“นี่เธอไม่คิดจะมีคู่เหรอ หรือคิดแต่จะหาคู่ให้คนอื่นอย่างเดียว”
“ใครจะมาจริงจังกับฉันล่ะ ช่างเหอะๆ แล้วตกลงคุณพาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย หรือแค่พามานั่งชมวิวเฉยๆ”
“ก็แค่อยากให้เธอผ่อนคลายบ้าง”
“ให้ฉันผ่อนคลาย? ฉันก็ไม่ได้...”
“เธอน่ะวันๆเครียดหาแต่เงิน อะไรๆก็เงินๆๆหัดปล่อยวางบ้างเหอะ”
“ผู้หญิงอย่างฉันอยู่กับงานแล้วมีความสุข”
“เหรอ แน่ใจ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ไม่เคยได้ยินเหรอ คนเราถ้าด้านหนึ่งไม่ดี ก็ต้องหาอย่างอื่นมาชดเชยแทน ฉันก็อยู่ในกลุ่มนี้แหละ”
“หมายความว่าไง”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็เพ้อของฉันไปอย่างนั้นเองแหละ ไปขอลุงช้างเติมนมใส่โกโก้ดีกว่า” กลิ่นจันทร์พูดพลางลุกขึ้นจะหมุนตัวกลับแต่ดันพลาดเท้าพลิกหงายหลังตกน้ำดังตูม
แดนสุขตกใจรีบถอดรองเท้าจะกระโดดไปช่วย แต่ทันใดเธอโผล่หน้าขึ้นมาบอกว่าไม่ต้อง ตนว่ายน้ำเป็น แล้วเอามือลูบหน้าลูบตาจนเครื่องสำอางเปรอะเยิ้มไปหมด แดนสุขเห็นแล้วอดขำไม่ได้
“ฮ่าๆๆ ยัยป้าเอ๊ย หน้าเธอตอนนี้ตลกชะมัด
โคตรขี้เหร่เลย” กลิ่นจันทร์จ้องหน้าเขาแล้วเม้มปากแน่น “ดูๆทำหน้าเข้า ยิ่งขี้เหร่เข้าไปใหญ่ โอ๊ย...หัวเราะจนปวดท้องแล้วเนี่ย”
กลิ่นจันทร์ไม่พอใจอย่างแรง ลุกขึ้นไม่พูดไม่จาเดินหนีไปทันที
“เดี๋ยวก่อนสิ จะไปไหนของเธอ ยัยป้าๆ ไม่อายคนอื่นเขาเหรอ” แดนสุขตะโกนเรียกเคล้าเสียงหัวเราะที่หยุดไม่ได้...ไม่รู้ว่ากลิ่นจันทร์โกรธจริงจัง
กลิ่นจันทร์เดินเข้ามาในสภาพเปียกโชก หน้าตาเลอะเทอะ ยายวรรณกับป้าลออซักถามกันใหญ่ว่าเป็นอะไร ทำไมเปียกแบบนี้
“คือกลิ่นขาพลิกน่ะค่ะ เลยพลาดตกน้ำ”
“แล้วเป็นอะไรไหมลูก”
กลิ่นจันทร์ตาแดงน้ำตาไหลพราก แต่รีบป้ายทิ้ง บอกว่าตนไม่เป็นไร
“งั้นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไปลูกไป ออ ดูชุดให้หลานหน่อย”
“ค่ะพี่วรรณ หนูกลิ่นมากับป้ามา” ป้าลออพากลิ่นจันทร์หายเข้าไปหลังร้าน
แดนสุขเพิ่งเดินมาถึง ถามคุณยายว่า “ยัยป้าเกลือไปไหนแล้วครับ”
“แดนไปทำอะไรหนูกลิ่น บอกยายมาเดี๋ยวนี้นะ”
“แดนเปล่านะครับ ยัยนั่นตกน้ำไปเองนะ” พูดจบก็หัวเราะอีกชุดใหญ่
“แล้วเราจะหัวเราะอะไรนักหนา มันดีนักเหรอ หัวเราะเยาะคนอื่นน่ะ”
“โธ่ยาย ก็มันน่าหัวเราะจริงๆนี่ ยายไม่เห็นหน้ายัยนั่นเหรอ เปรอะซะขนาดนั้น แค่นึกก็ขำแล้วเนี่ย”
“หัดคิดถึงใจคนอื่นเขาบ้างนะ” คุณยายกรีดตาค้อนใส่แล้วเดินหายเข้าไปด้านในอีกคน
“ทำไมยายต้องโกรธขนาดนี้ด้วย แดนไม่ได้เป็นคนทำซะหน่อย”
ลุงช้างได้ยินทั้งหมด เดินมาตบไหล่แดนสุขเบาๆ “อย่างที่ยายเขาพูดนั่นแหละแดน เราต้องหัดคิดถึงจิตใจคนอื่นบ้าง บางเรื่องมันก็ไม่ตลกสำหรับเขาหรอกนะ”
