แม่สื่อปากร้าย ผู้ชายรสจัด
ตอนที่ 4
“แต่ว่าแดน...”
“เชื่อลุงเถอะ คนเรามีแผลมาไม่เท่ากันนะ”
แดนสุขนิ่งเงียบ คิดทบทวนแล้วรู้สึกผิด...
ooooooo
กลิ่นจันทร์ในชุดเสื้อยืดกับผ้าถุงของป้าลออนั่งเงียบมาตลอดทาง แดนสุขเองก็ขับรถไปเงียบๆ แต่เหลือบมองแล้วเหลือบมองอีกอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี จนกระทั่งไปจอดส่งเธอที่หน้าบ้าน กลิ่นจันทร์ปรายตามองเขา พูดแบบเสียไม่ได้ก่อนจะเปิดประตูรถ
“ขอบคุณค่ะ”
แดนสุขเรียกเธอไว้ ถามว่าโกรธตนหรือ กลิ่นจันทร์พยายามกล้ำกลืนความรู้สึกนั้นเต็มที่ ตอบเสียงเรียบไม่ได้มีท่าทีประชดประชัน
“ไม่หรอกค่ะ ที่คุณพูดมันก็ถูกทุกอย่างนี่คะ กลิ่นขอตัวนะคะ”
กลิ่นจันทร์ก้าวลงจากรถเดินเข้าบ้านอย่างเร็ว พอเข้าห้องนอนก็ปลดปล่อยน้ำตาไหลออกมา นึกทบทวนคำพูดของแดนสุขด้วยความเสียใจ
“หน้าเธอตอนนี้ตลกชะมัด โคตรขี้เหร่เลย ฮ่าๆๆ ดูๆทำหน้าเข้า ยิ่งขี้เหร่เข้าไปใหญ่ โอ๊ย...หัวเราะจนปวดท้องแล้วเนี่ย”
คำพูดประโยคนั้นของเขาเสียดแทงใจเธอยิ่งนัก น้ำตาไหลพรากออกมาอีกเมื่อนึกถึงแฟนเก่าชื่อโอ๊ต
ที่เขาเคยบอกว่า...เราไม่เหมาะกันจริงๆ
ทางด้านแดนสุขพอกลับมาถึงบ้านคุณยายก็ไม่สบายใจ บ่นไม่เข้าใจทำไมถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ แต่แล้วทบทวนคำพูดตักเตือนของคุณยายและลุงช้าง
ที่ให้คิดถึงจิตใจคนอื่นบ้าง บางเรื่องก็ไม่ตลกสำหรับเขาเพราะคนเรามีแผลไม่เท่ากัน ไหนจะคำพูดของกลิ่นจันทร์ที่เคยบอกเขาว่า
“ใครจะมาจริงจังกับฉันล่ะ คนเราถ้าด้านหนึ่งไม่ดี ก็ต้องหาอย่างอื่นมาชดเชยแทน ฉันก็อยู่ในกลุ่มนี้แหละ”
คิดแล้วก็ทอดถอนใจหนักๆ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพิมพ์ข้อความลงไป
เสียงเตือนไลน์ของกลิ่นจันทร์ดังขึ้น หญิงสาวยังจมอยู่กับน้ำตาในห้องนอนที่บ้าน ค่อยๆลุกเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู
“ขอโทษนะที่แซวเธอไปแบบนั้น” เธออ่านข้อความแล้วจะวางมันลง แต่เสียงไลน์ดังขึ้นอีก “เธอไม่ได้ขี้เหร่อะไรซะหน่อย ฉันปากไซบีเรียนเองแหละ”
กลิ่นจันทร์แค่อ่านแต่ไม่ได้ใส่ใจจะตอบกลับ แดนสุขยิ่งไม่สบายใจ บ่นอุบว่าสงสัยจะโดนปมใหญ่
เลยน้อยใจจริงจัง
ยายวรรณเดินผ่านมาเมียงมองหลานชาย แดนสุขเหลือบเห็นคุณยายนึกได้ว่าจะทำอย่างไรดี เข้าไปถามท่านว่าพอจะมีเครื่องสำอางเก่าๆเหลืออยู่บ้างไหม?
ที่แท้แดนสุขต้องการเครื่องสำอางของยายมาแต่งหน้าตัวเองเพื่อง้องอนกลิ่นจันทร์ให้หายโกรธ
ไม่ช้าไม่นานเสียงไลน์ก็ดังอีก กลิ่นจันทร์หน้างอ บ่นอย่างไม่สบอารมณ์
“อะไรของนาย จะกวนฉันไม่เลิกใช่ไหม”
เมื่อหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเห็นเป็นไฟล์วิดีโอ กลิ่นจันทร์สงสัยแล้วลองกดเล่นดู ภาพในวิดีโอเป็นแดนสุขที่หน้าตาเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยเครื่องสำอาง กำลังลอยหน้าลอยตาทำหน้ายียวน
“ตอนนี้ฉันเป็นเหมือนเธอแล้วนะ จะล้ออะไรก็ล้อมาเลย จะได้หายกัน ล้อมาสิ ล้อมาเลย แฮ่!”
กลิ่นจันทร์กลั้นขำแทบแย่และเช็ดน้ำตาไปด้วย อารมณ์ดีขึ้นมาในที่สุด
แดนสุขเช็ดเครื่องสำอางบนหน้า มองโทรศัพท์ที่กลิ่นจันทร์ส่งสติกเกอร์มาให้เป็นรูปหน้าบึ้งกับแลบลิ้นใส่ เขายิ้มขำระคนโล่งอก พึมพำว่า
“หายโกรธซะทีนะยัยป้า” พอมองกระดาษเช็ดหน้าที่เปื้อนเครื่องสำอางก็ขำตัวเอง “ไอ้เราก็ทำไปได้เนอะ”
ยายวรรณยืนมองหลานชายอยู่ไม่ไกล ยิ้มบางๆ อย่างพอใจ
ooooooo
