แม่สื่อปากร้าย ผู้ชายรสจัด
ตอนที่ 4
“ค่ะป๋า” กลิ่นจันทร์ประชดแล้วก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข้อความ ครู่หนึ่งมีเสียงเตือนตอบกลับมา
“ป๋าคะ คุณนิต้าร์เขาตอบกลับมาว่ากำลังจัดอยู่ ถ่ายรูปอาหารมาให้ดูด้วยค่ะ...อะไรอีกนะ อย่าให้คุณกลิ่นรู้นะคะแดนว่านิต้าร์ร่วมมือด้วย เดี๋ยวคุณกลิ่นจะว่านิต้าร์”
กลิ่นจันทร์ถลึงตาใส่แดนสุขอย่างไม่พอใจ เขาไม่สน ให้พิมพ์ตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องห่วง ยัยป้าเกลือนั่นไม่มีทางรู้อยู่แล้ว”
กลิ่นจันทร์โกรธแต่หมดโอกาสตอบโต้เขาเพราะข้อสัญญาค้ำคอ วันนี้เธอต้องตามใจเขาทั้งวัน
“เอ้า เรียบร้อยแล้วค่ะป๋า แล้วนี่ตกลงป๋าจะพาหนูไปไหนคะ”
“ปูนนี้แล้วอย่าเรียกแทนตัวเองว่าหนูเลย อายแทน”
เธออยากจะด่าแต่ข่มใจไว้ ถามเสียงอ่อนเสียงหวานว่า “ป๋าจะพากลิ่นไปไหนคะ”
“ที่ที่เหมาะกับเธอ” ตอบแล้วแดนสุขฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ส่วนกลิ่นจันทร์นั่งกัดกรามกรอดๆ นับหนึ่งถึงร้อยอย่างอดกลั้นความโกรธ
แดนสุขพาเธอแวะที่บ้านคุณยายเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยให้เธอเข้ามารอในบ้านก่อน กลิ่นจันทร์จึงได้เห็นรูปถ่ายของเขาทั้งตอนเด็กและโตกับยายวรรณ
“นี่ตกลงเป็นคุณยายของอีตาบ้านี่เองเหรอ”
กลิ่นจันทร์ยืนนิ่งคิดทบทวนครู่หนึ่งก่อนจะเดินจ้ำตามเขาไปที่หลังบ้าน โวยวายว่าทำไมไม่บอกกันแต่แรก
แดนสุขกำลังถอดเสื้อเช็ดรอยเพนต์สีตามเนื้อตัว หันมาเห็นหญิงสาวก็ตกใจ “อะไรของเธอ ชอบดูฉันโป๊มากนักหรือไง”
“ไม่ได้ชอบย่ะ”
“ไม่ชอบแล้วเข้ามาดูทำไม”
“ก็คุณทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่ครั้งแรกๆที่ได้เจอคุณยายล่ะ ว่าท่านเป็นคุณยายของคุณ ปล่อยให้ฉันเด๋ออยู่ได้”
“ก็ไม่ได้ถามนี่”
“ก็บอกเองก็ได้ป่ะ”
เขาถอนใจขี้เกียจเถียง รวบรัดว่า “โอเคๆ ตอนนี้ก็รู้แล้ว จบนะ”
กลิ่นจันทร์หน้ามุ่ย บ่นอุบอิบ “นี่ฉันเผลอนินทาอีตานี่ให้คุณยายฟังไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วนะ”
แดนสุขยิ้มขำ บอกว่าไหนๆก็มาแล้ว มาช่วยตนเช็ดตัวหน่อย กลิ่นจันทร์ทำท่าจะปฏิเสธ เขารีบทวงสัญญา
“อ๊ะๆๆ ลืมแล้วเหรอ วันนี้ห้ามขัดใจป๋านะ”
กลิ่นจันทร์อ่อนลง เปลี่ยนเป็นเว้าวอนเพราะไม่อยากทำ ถามว่าเขาไม่อายตนบ้างหรือ
“ไม่เลย เธอน่ะถอดกางเกงฉันมาสองครั้งแล้วแค่ให้ช่วยเช็ดรอยวาดรอยเพนต์ให้หน่อยคงไม่อายจนหน้าระเบิดหรอกมั้ง มาเร็ว มาขัดตัวให้ป๋าหน่อย” เขาส่งฟองน้ำมาให้ เธอหน้างอง้ำจำใจรับมา “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิป้า ตีนกายิ่งเยอะอยู่”
“หันหลังมา อยากให้ขัดนักใช่มั้ย ได้เลย”
กลิ่นจันทร์ถูหลังเขาอย่างแรง...แดนสุขแหกปากร้องลั่น บอกให้เบามือ หนังตนถลอกหมดแล้ว...
ooooooo
ที่ร้านอาหารของแดนสุข นิต้าร์กับหมิงหมิงยังปักหลักไม่ไปไหน พวกพนักงานต่างพากันจับตามองและซุบซิบว่าอีกไม่นานน่าจะเกิดศึกชิงนาย แต่โตพูดอย่างมั่นใจว่าสองคนนี้ไม่มีทางรับมือแดนสุขได้ ยกเว้นคนเดียวที่เอาอยู่ ใจดีกับแหววสงสัยว่าโตหมายถึงใคร
“โธ่...เห็นกันอยู่บ่อยๆ ทำเป็นลืม” โตหมายถึงกลิ่นจันทร์แต่ไม่เอ่ยชื่อออกมาตรงๆ
เวลานั้นโพล้เพล้ใกล้ค่ำ แดนสุขพากลิ่นจันทร์ไปที่ตลาดริมน้ำ เจอยายวรรณมาคุยอยู่กับลุงช้างและป้าลออที่ร้านกาแฟ ทั้งสามคนรู้ปัญหาของแดนสุขกับพ่อที่มีมาเนิ่นนาน จึงพยายามจะหาทางช่วยให้พ่อลูกปรับความเข้าใจกันได้เสียที
