ตอนที่ 4
ถึงวันนัดพบอาจารย์นารีวรรณ...แดนสุขมาพบเธอตามสัญญา โดยสถานที่เป็นสวนสาธารณะร่มรื่น ครั้งนี้กลิ่นจันทร์บอกไว้ว่าจะไม่มายุ่ง แต่เอาเข้าจริงๆก็อดไม่ได้ แอบตามมาสอดส่องอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ พร้อมด้วยอินธาผู้ช่วยคนสนิท
แดนสุขกับนารีวรรณทำความรู้จักกันด้วยดีต่างคนต่างแต่งชุดสุภาพเรียบร้อย ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัวถ้าแดนสุขไม่ออกนอกลู่นอกทางเอาช่วงท้าย
เขาแกล้งพูดคำหยาบแล้วยังโชว์รอยสักเต็มตัว แทนที่นารีวรรณจะวิ่งหนี เธอกลับพุ่งเข้าใส่เพราะชอบแนวนี้เหมือนกัน แต่แอ๊บซ่อนเอาไว้
นารีวรรณปลดปล่อยตัวเองโชว์รอยสักรอบเอวและต้นขา แดนสุขอึ้งตะลึง ขณะที่กลิ่นจันทร์กับอินธาแอบดูก็ช็อกอ้าปากค้าง ก่อนจะวิ่งหายไปคนละทาง ทิ้งให้นารีวรรณยืนเท้าเอวตะโกนโวยวายไม่ได้ดังใจ
สามคนวิ่งมาจ๊ะเอ๋กันตรงจุดจอดรถในสวนสาธารณะ แดนสุขชี้หน้าตำหนิกลิ่นจันทร์ว่าคิดยังไงถึงเอาผู้หญิงแบบนั้นมาให้ตน
“ฉันจะไปรู้ไหมล่ะว่าเขาจะเป็นแบบนั้น”
“ไม่รู้ได้ไง เธอเป็นคนเก็บข้อมูลเขานะ”
“ก็เขาโชว์อีกด้านให้ฉันเห็นไหมล่ะ อีกอย่างจะว่าไปก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่ ถึงจะสักเต็มตัว เป็นหัวหน้าแก๊งก็เหอะ ชื่อแก๊งเขาก็ออกจะตะมุตะมิ”
“งั้นเธอก็ไปเข้าสิ”
“คุณก็ไปสิ ไหนๆก็ไปสักมาเหมือนกันแล้วนี่”
“พอกันก่อนเถอะเจ๊ คุณแดน ว่าแต่คุณนี่ก็ลงทุนเหลือเกินนะเนี่ย แค่จะป่วนสาวถึงกับลงทุนไปสักซะเต็มตัวแบบนี้”
“สักอะไรล่ะ ฉันให้นิต้าร์เขาช่วยวาดให้เมื่อเช้า ใครจะบ้าไปสักจริงๆล่ะ”
“คุณนิต้าร์ร่วมมือด้วยเหรอเนี่ย”
“แน่นอน เขาเพื่อนฉันนี่” ว่าแล้วแดนสุขยื่นรูปนารีวรรณตอนจัดหนักสักทั้งตัวใส่สายเดี่ยวกับขาสั้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ “หัดทำการบ้านซะมั่ง อินเตอร์เน็ตรู้จักมั้ย กูเกิล อยากรู้อะไร ข้อมูลน่ะข้อมูล”
“คุณนี่มันร้ายจริงๆนะคุณแดน” กลิ่นจันทร์กระฟัดกระเฟียด เปิดประตูจะขึ้นรถ
“เดี๋ยว! เธอยังไปไหนไม่ได้” พูดจบชูสามนิ้ว ลอยหน้าลอยตา
“นี่คุณยังจะมาทวงพรฉันอีกเหรอ ทำเดตล่มซะขนาดนี้แล้วยังจะกล้าทวงอีก ไม่อายเหรอ”
“อ๊ะๆๆ ฉันไม่ได้เป็นคนทำนะงานนี้ เธอคิดจะเบี้ยวฉันหรือไง”
“เออใช่ เจ๊รับปากอะไรคุณแดนไว้ฉันไม่รู้หรอก แต่คนเราไม่ควรผิดคำพูดนะ ไม่งั้นอายหมาเลยนะเจ๊”
“แกอยากย้ายไปทำงานกับเขาแบบถาวรไหมฮึไอ้อิน!”
“แหมเจ๊...ฉันแค่ไม่อยากให้เจ๊ถูกว่าว่าเป็นคนไม่รับผิดชอบหรอก”
“เหรอ...” กลิ่นจันทร์ถลึงตาใส่ลูกน้อง แดนสุขรำคาญรีบรวบรัดให้อินธาไปได้ แต่กลิ่นจันทร์ต้องมากับตน
อินธาแย่งกุญแจจากมือกลิ่นจันทร์แล้วออกรถไปเลย แดนสุขยืนกอดอกหัวเราะชอบใจ หญิงสาวขอให้เขารีบพูดมาว่าจะขออะไร
“พรข้อแรกอะไรดีน้า...เอาเป็นว่าวันนี้เธอต้องตามใจฉันทั้งวัน”
กลิ่นจันทร์ฟังแล้วแอบหวั่น เริ่มกลัวเหมือนกัน
ooooooo
ภายในร้านอาหารของแดนสุขลูกค้าค่อนข้างเยอะ นิต้าร์นั่งละเลียดอาหารรอแดนสุขนานสองนาน ส่วนหมิงหมิงมาทีหลังแต่ก็รอพักใหญ่แล้วเหมือนกัน สองคนคุ้นหน้าเพราะเคยไปแย่งซีนกันในงานที่หมอเอ็กซ์เปิดอาคารโรงพยาบาล
ระหว่างรอนี้แดนสุขกำลังขับรถ เขาให้กลิ่นจันทร์ส่งข้อความบอกนิต้าร์ว่าเขาไม่กลับเข้าร้าน ให้กินอาหารตามสบาย วันนี้ป๋าเลี้ยงเอง










