กุหลาบเกราะเพชร

เตชิตมาพบกับเจสันที่เพนต์เฮาส์ตามนัด พยายามถามเรื่องเกี่ยวกับพ่อมีอะไรก็ให้ว่ามาได้เลย เจสันกลับถ่วงเวลา อ้างว่าเที่ยงแล้ว ชวนเขากินอะไรด้วยกันก่อน

“ผมเป็นโรคกระเพาะ กินข้าวไปคุยกันไปแล้วกันไม่ว่ากันนะ เฮ้ย ข้าวมารึยัง” เจสันโวยวาย...

นำบุญบอกแผนลอบเข้าไปจัดการกับเจสันให้สาวๆฟังว่า มันเป็นคนละเอียดเรื่องรสชาติอาหารมาก วันนี้เป็นเวรของภัตตาคารอาหารจีนจากเยาวราช โดยจะเตรียมอาหารมาจากครัวใหญ่ นำส่งให้ที่ชั้นล่างของที่พัก ณัฐวราจะต้องเป็นคนไปจัดการกับเชฟและผู้ช่วยเชฟที่มาดูแลเรื่องรสชาติแล้วปลอมเป็นเชฟแทน

“ทำไมเราไม่เอายาพิษใส่อาหารให้มันกิน” ณัฐวราเสนอแนะ

“มันจะให้คนปรุงกินอาหารก่อนทุกครั้ง ถ้าตายคนวางยาก็ตายก่อน มันไม่โง่หรอก” พูดจบนำบุญเอายาเม็ดสีขาวจากกล่องลูกอมใส่มือณัฐวรา “บี้ติดปลายนิ้ว เป่าใส่ก็หลับ กวาดใส่ลิ้นก็ร่วง ในกรณีที่ไม่อยากใช้ความรุนแรง...เด่นเดือนกับดุจดาว ระหว่างที่ณัฐวราไปจัดการเรื่องอาหาร เธอสองคนเตรียมเคลียร์ทางขึ้น” นำบุญว่าพลางกางแผนพิมพ์เขียวของเพนต์เฮาส์ให้ดู พร้อมกับย้ำถ้าจำเป็นต้องฆ่าก็ต้องฆ่าอย่าคิดมาก

“ถ้าป้องกันตัวก็โอเคนะ ไม่ใช่ตั้งใจไปปาดคอ ยิงกบาลอะไรงี้ก็เกินไป” ดุจดาวโอดครวญ

“แรกๆก็อย่างนี้ อีกหน่อยก็ชินไปเอง”

สิตางค์ท้วงที่นั่นไม่มีกล้องวงจรปิดเลยหรือ นำบุญขอให้ปล่อยเรื่องกล้องวงจรปิดเป็นหน้าที่เขาเอง เป็นจังหวะเดียวกับรถตู้ที่ทุกคนนั่งมาถึงที่หมาย จากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ตัวเอง ณัฐวราซุ่มรออยู่กระทั่งเห็นรถของภัตตาคารจีนแล่นมาจอดที่ลานจอดรถใต้ตัวอาคาร เชฟกับผู้ช่วยเชฟช่วยกันขนของลง สมุนเฝ้ายามสองคนยืนเฝ้าระวังอยู่

ณัฐวรารอจนเชฟกับผู้ช่วยขนของบางส่วนเข้าไปข้างใน ย่องเข้าไปจัดการสมุนเฝ้ายามสองคนสลบเหมือด เชฟกับผู้ช่วยกลับมาขนอาหารอีกเที่ยวก็ถูกเธอเอายาเม็ดที่นำบุญให้ป้ายปาก อึดใจทั้งคู่หลับกลางอากาศ เธอจัดการเอาอาหารที่เหลือเข้าไปในตัวอาคาร...

อีกมุมหนึ่งหน้าลิฟต์หลัก สมุนยืนยามอยู่สี่คน ถูกดุจดาวกับเด่นเดือนเล่นงานแบบไม่ทันตั้งตัวล้มระเนระนาดไปตามๆกัน ขณะที่นำบุญกับสิตางค์ตรงไปที่ห้องควบคุมเล่นงานเจ้าหน้าที่เทคนิคเรียบร้อย จึงจัดการกับกล้องวงจรปิดทุกตัวโดยทำให้ภาพที่หน้าจอเห็นเป็นภาพสมุนเฝ้ายามเดินตรวจตราตามปกติ

ส่วนภาพที่ปรากฏบนจอโน้ตบุ๊กของนำบุญเป็นภาพเหตุการณ์จริง เห็นณัฐวรากำลังจัดการเรื่องอาหาร ส่วนดุจดาวกับเด่นเดือนอยู่ที่โถงหน้าลิฟต์ สิตางค์ถามเขาภาพบนจอโน้ตบุ๊กไม่ได้ขึ้นไปปรากฏที่ข้างบนใช่ไหม

“ภาพที่ขึ้นไปข้างบนคือจอนี้...จอนี้” นำบุญชี้ไปที่จอซึ่งเป็นภาพพวกสมุนทำงานตามปกติ...

เจสันนั่งกินหมูแผ่นรออาหารหลักมาเสิร์ฟ แต่ไม่เห็นมาสักที หันไปเร่งสมุนให้ไปดู ปล่อยให้แขกรอแบบนี้ได้อย่างไร ฤกษ์อาสาไปดูให้เองแล้วจ้ำพรวดๆ ออกไป...