กุหลาบเกราะเพชร

ณัฐวราในชุดเชฟสีขาวสวมหมวกขาวทรงสูง มีหน้ากากอนามัยปิดจมูกเข็นรถเข็นที่มีถาดใส่อาหารหลายใบทุกใบมีฝาปิดมิดชิดเดินไปที่ลิฟต์ สมุนเฝ้ายามจัดแจงจะเปิดฝาครอบดู เธอกระแอมพร้อมกับส่ายหน้า

“เป็ดปักกิ่งโดนลมจะเสียรส อยากจะให้คุณเจสันถามไหมว่าใครเป็นคนทำหนังเป็ดหายกรอบ”

สมุนไม่กล้าหือปล่อยให้ณัฐวราในคราบเชฟขึ้นลิฟต์ขนของไป

ooooooo

ไม่นานนัก ลิฟต์ก็มาถึงชั้นเป้าหมาย ณัฐวราในคราบเชฟเข็นรถเข็นใส่อาหารสารพัดชนิดออกมา

สวนกับชัชและปอมที่เดินเข้าไปในลิฟต์ ปอมแกล้งชนไหล่เธอสีหน้ายิ้มกริ่ม

“อยากมีเมียทำอาหารเก่งๆแบบนี้บ้างจัง” แซวเสร็จปอมส่งจูบให้ ณัฐวราพยักหน้าส่งจูบกลับคืน

“พี่อยู่ข้างล่างนะ อยากได้ทิปไปเอากับพี่” ปอมกระเซ้าอย่างสนุกปาก ทันทีที่ลิฟต์ปิดแววตาขี้เล่นของณัฐวราเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ฤกษ์เข้ามาเห็นเธอก็เร่งให้รีบไปจัดการเรื่องอาหาร...

เจสันเห็นอาหารมาช้ากลัวเตชิตจะหนีกลับก่อนจึงพูดเรื่องหุ้นของธรณ์เทพที่เคยสั่งเสียไว้ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ให้ยกหุ้นทั้งหมดให้เป็นของเตชิตคนเดียว ซึ่งจำนวนเงินมากพอที่จะทำให้เขาสบายไปทั้งชาติ เตชิตรับหุ้นของพ่อไม่ได้ ไม่มีหน้าจะรับเอาไว้ เจสันพยายามยุให้เขารับจะได้สานต่องานของพ่อทำให้มันเติบโต 

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเตชิตก็ไม่ยอมทำตามคำยุยง

“สิ่งเดียวที่ผมจะทำให้พ่อคือแก้แค้นคนที่ฆ่าท่าน”

“พวกที่มันฆ่าพ่อคุณ มันทำเป็นองค์กร ถ้าคุณคิดจะแก้แค้นให้ผมช่วยเถอะ ไม่เห็นแก่ผมก็เห็นแก่พ่อคุณที่ตายไปต่อหน้าคุณสิ เตชิต” เจสันพยายามกล่อมสุดความสามารถ

เตชิตตัดสินใจไม่ถูก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก็เลยขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อจะได้อยู่เงียบๆคนเดียวเผื่อหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้ แล้วลุกออกไป ทันทีที่เตชิตเดินลับสายตา ณัฐวราในคราบเชฟเข็นรถเข็นใส่อาหารเข้ามาจากอีกทางหนึ่ง เจสันมองเธอไม่พอใจที่มาสาย บอกกับฤกษ์ว่ามื้อหน้าเปลี่ยนเจ้าใหม่แล้วไล่เขาลงไปหาอะไรกินข้างล่าง ฤกษ์รับคำผละออกมาทิ้งเจสัน

ไว้กับเชฟตามลำพัง

“ไหน มีอะไรกินบ้าง หวังว่าอร่อยคุ้มกับที่ให้คอยนะ” ไม่พูดเปล่าเจสันหยิบปืนขึ้นมาถือไว้

ณัฐวราเปิดฝาครอบอาหารออกเผยให้เห็นขาหมูหน้าตาน่ากิน เจสันพยักหน้าให้จัดใส่จานได้เลย เธอหยิบมีดขึ้นมาลับคมกับที่ลับมีด เตรียมจะสังหารเป้าหมาย แต่วรมันดันโผล่มาขัดจังหวะเสียก่อน ความหวังจะได้จัดการเจสันง่ายๆพังไม่เป็นท่า เธอต้องพยายามทำตัวเป็นปกติไม่ให้วรมันสงสัย แต่ที่ทำให้เธอต้องตกใจมีดแทบหลุดมือเมื่อเห็นเตชิตเดินมา เขาไม่ได้สนใจเธอเพราะเห็นวรมันยืนอยู่ชักปืนขึ้นมาจะเอาเรื่อง