กุหลาบเกราะเพชร

“มีรายงานว่าไดมอนด์บีมถูกดึงเอาไปทดลองตอนที่ฉันไม่อยู่”

ชัชโบ้ยให้เป็นเรื่องของคุณเจสันสั่งการ พวกตนไม่รู้อะไรด้วย แม้จะถูกเจสันทำข้ามหน้าข้ามตาแต่พิพัฒน์ก็ยังพยายามปลอบใจตัวเองถึงอย่างไรเจสันก็ต้องพึ่งพาตนอยู่แล้ว ถามถึงผลการใช้ไดมอนด์บีม ฉัตรรัศมีขอร้องอย่าเพิ่งอยากรู้ผลการใช้เพราะแล็บรายงานว่ายาไดมอนด์บีมหายไปเซตหนึ่ง

“หายไป!! ยานั่นราคาเท่าไหร่รู้ไหม...มีใครเข้าไปในแล็บได้อีกนอกจากเจ้าหน้าที่”

“ภาพจากกล้องวงจรปิดไม่เหลือเลยครับ แต่ไม่มีร่องรอยการบุกรุกแน่ๆ” ปอมรายงาน พิพัฒน์มั่นใจต้องมีเกลือเป็นหนอน สั่งให้ไปตามหายาไดมอนด์บีมกลับมาให้ได้ และไปสืบมาด้วยว่าใครที่เอาไป...

คนขโมยยาที่พิพัฒน์หาตัวอยู่กลับมาที่ตึกแถวเก่าๆหลังนั้นอีกครั้ง ขึ้นไปดูบนดาดฟ้าจุดที่ตัวเองปัดกระเป๋านิรภัยไปซ่อนไว้ แต่หาไม่เจอ วรมันมองไปรอบๆ ดาดฟ้าสีหน้าเป็นกังวล...

เตชิตกำลังแต่งตัวเตรียมไปพบเจสันที่เพนต์เฮาส์ โดยซ่อนปืนไว้ตามจุดต่างๆของร่างกายถึงสามกระบอก แล้วหยิบเข็มฉีดยาไดมอนด์บีมติดกระเป๋าเสื้อไปด้วยหนึ่งหลอด จากนั้นโทร.แจ้งฤกษ์ให้ไปบอกเจ้านายของเขาด้วยว่าตนกำลังจะไปพบตามนัด...

ที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ขณะชยธรเดินมาที่รถกับลูกโซ่ ได้ยินเสียงกุกกักเหมือนมีอะไรอยู่ในกระโปรงท้าย เขารีบกดรีโมตเปิดดู ต้องตกใจระคนประหลาดใจที่เจอนัธมนถูกมัดมือมัดปากดิ้นอยู่ มีกล่องใส่หนูของเธอวางอยู่ใกล้ๆ รีบแก้มัดพากลับไปที่ห้องทำงาน สอบถามเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาสรุปว่าที่วรมันทำไปทั้งหมดเพราะต้องการจะขู่พวกเรา

“ซึ่งไม่มีวันได้ผล เอ่อ เมื่อวานนี้ ก่อนเธอจะมาฉันเห็นมันพยายามรักษากระเป๋านิรภัยอะไรสักอย่างท่าทางสำคัญมาก แย่งกันกับสารวัตรเตชิต” นัธมนว่าแล้วกอดอกสีหน้าครุ่นคิดหนัก

“กระเป๋านิรภัยงั้นเหรอ...ไม่เห็นนะ เธอรอดมาได้ก็ดีแล้ว นั่นแหละที่สำคัญ”

ooooooo

ระหว่างรอการมาถึงของแขกคนสำคัญ เจสันนึกสนุกลงไปยังห้องใต้ดินซึ่งกักขังตัวชายไว้ สั่งให้สมุนฉีดยาไดมอนด์บีมให้ชายอีกหนึ่งหลอด แล้วจับเปลือกตามันถ่างออกเพื่อให้เห็นหน้าตัวเอง มันจะได้จดจำว่าต้องฟังคำสั่งจากคนที่เห็นคนแรกเท่านั้น 

ครั้นยาเริ่มออกฤทธิ์ เขาถามสมุนว่าจะอยู่ได้กี่นาที ฤกษ์ชิงตอบคำถาม

“ไม่แน่ใจนะครับ ฤทธิ์ยายังไม่เสถียร ขึ้นอยู่กับอะไรผมก็ไม่รู้ เท่าที่เห็นก็ไม่นาน”