กุหลาบเกราะเพชร

วรมันยืนยันว่าตัวเองเป็นคน นัธมนพยักหน้ารับรู้แล้วขอให้เขาแก้มัดจะเข้าห้องน้ำ เขายอมแก้มัดแต่ไม่วายขู่ถ้าคิดหนีจะหักขา แต่ถ้าคิดสู้จะหักแขน และจะหักคอเธอหากเธอว่าเขาไม่ใช่คนอีก นัธมนหยิบชายผ้าพันแผลที่ห้อยอยู่ที่แขนเขาพันให้เข้าที่ ถือเป็นการตอบแทนเขาที่ไม่ปล่อยให้หนูของเธอหิว แล้วมองพิจารณาแผลบนบ่า เห็นว่าลึกต้องเย็บ เสนอตัวทำให้เพราะเย็บเป็น เขาสงสัยไม่เข้าห้องน้ำแล้วหรือ

“ไม่ปวด จะเย็บไหม” นัธมนมองวรมันอย่างรอคำตอบ...

แม้การเข้าไปในคลินิกครั้งนี้จะยังไม่ได้ข้อมูลอะไร แต่กฤตนัยก็พอใจที่อย่างน้อยกานดากับนำบุญผ่านกระบวนการขั้นแรกของการตรวจรักษา นำบุญมั่นใจว่าคราวหน้าเราคงจะได้ข้อมูลออกมาบ้าง...

ทางฝ่ายณัฐวราเล่าเรื่องที่ยิงพ่อของเตชิตให้ฟัง นิรมนถึงกับน้ำตาซึมสงสารเขาจับใจ ต่อว่าพี่สาวไปฆ่าพ่อเขาทำไม เธออ้างความจำเป็น แล้วถามน้องว่ากัญญาวีร์คือใคร สารวัตรคนนั้นเรียกเธอว่ากัญญาวีร์

นิรมนนิ่งอึ้งไม่พูดอะไร ณัฐวรากลั้นใจถามว่าตนคือกัญญาวีร์ใช่ไหม นิรมนพยักหน้าทั้งน้ำตา

“กัญญาวีร์กับเตชิตเป็นอะไรกัน”

“สองคนนี่รักกันมาก” นิรมนเห็นพี่สาวนิ่งไปจะเข้า มาปลอบ เธอยกมือห้ามยืนยันว่าตัวเองคือณัฐวราไม่ใช่กัญญาวีร์ ถึงจะเคยเป็นมาก่อนแต่ตอนนี้กัญญาวีร์ตายไปแล้ว คนที่ยิงพ่อเตชิตคือณัฐวรา เรื่องของเขากับกัญญาวีร์ทำอะไรเธอไม่ได้...

เตชิตมองเข็มฉีดยาในกระเป๋านิรภัย นึกถึงภาพตอนที่เห็นชายต่อสู้กับณัฐวราในคราบกัญญาวีร์อย่างบ้าคลั่ง และเข็มฉีดยาแบบเดียวกันนี้ตกอยู่ที่พื้นใกล้ๆ เขาหยิบหลอดยาฉีดจากกระเป๋าขึ้นมาดูด้วยสายตากร้าว

“ถ้าคุณคิดว่าผมทำอะไรคุณไม่ได้ คุณคิดผิด”...

พี่น้องสองสาวคุยกันอย่างออกรสตอนที่ชยธรมาเคาะประตูห้อง ณัฐวรามองทางช่องตาแมวเห็นเขายืนอยู่หันไปกระซิบกับน้องว่าอย่าบอกเขาเรื่องของตน นิรมนงงว่าพี่พูดถึงใครจึงส่องดูที่ช่องตาแมวบ้าง เห็นชยธรขยับจะกลับ หันมองอีกทีณัฐวราหายไปแล้ว ยืนชั่งใจสักพัก เปิดประตูออกไปเห็นชยธรกำลังเดินไปกดลิฟต์ตะโกนถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองมีอะไรหรือเปล่า

จากนั้นเรื่องที่เตชิตเปลี่ยนไปกับเรื่องการหายตัวไปของนัธมนก็พรั่งพรูออกจากปากชยธร นิรมนเป็นนักฟังที่ดีปล่อยให้เขาระบายความอัดอั้น อีกทั้งยังกระเซ้าเย้าแหย่จนเขาสบายใจขึ้นมีแรงคิดแก้ไขปัญหาต่อไป...